ตอนที่ 86 : คำสั่งย้ายหมอหญิง

ตอนที่ 86 : คำสั่งย้ายหมอหญิง

คำสั่งย้ายหลินเยว่มาถึงในเช้าวันที่หมอกลงจัด

ขันทีจากสำนักราชเลขาเดินเข้ามาในสำนักแพทย์หลวงพร้อมม้วนคำสั่งประทับตราแดง ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่สายตาของหมอหลวงรอบข้างกลับซ่อนความพอใจไว้ไม่มิด

หลินเยว่เพิ่งตรวจบันทึกพระโอสถของฮ่องเต้เสร็จ มือยังถือสมุดเวชระเบียนอยู่ เมื่อเสียงประกาศดังขึ้นกลางลาน

"มีคำสั่งจากราชสำนัก ให้หมอหลวงหลินเยว่ย้ายไปประจำเรือนป่วยเล็กนอกวังชั่วคราว เพื่อดูแลผู้ป่วยสามัญและลดภาระของสำนักแพทย์หลวง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป"

ลานทั้งลานเงียบไปชั่วขณะ

จากนั้นเสียงกระซิบก็ดังขึ้นเบา ๆ ราวกับฝูงแมลง

"ในที่สุดก็ถูกย้ายออกไปแล้ว"

"หมอหลวงชั้นต้นจะดูแลพระโอสถของฝ่าบาทได้อย่างไร"

"นางล้ำเส้นมากเกินไป ย้ายออกไปก็ดี"

เสี่ยวฝูหน้าซีดทันที

"หมอหลวงหลิน นี่มันไม่ถูกต้อง"

หลินเยว่ยังคงนิ่ง

นางอ่านคำสั่งในมือขันทีอย่างละเอียด ทุกตัวอักษรเขียนอย่างเป็นทางการ ใช้เหตุผลสวยงามว่าเพื่อแบ่งเบาภาระและให้หมอหลวงชั้นต้นฝึกงานภายนอก แต่ความหมายแท้จริงชัดเจนยิ่งกว่าอะไร

พวกเขาต้องการตัดนางออกจากฮ่องเต้

ตัดนางออกจากพระโอสถ

ตัดนางออกจากเส้นทางพิษที่ใกล้บัลลังก์ที่สุด

จางหมิ่นเดินออกมาจากแถวหมอหลวง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมเสแสร้ง

"หมอหลวงหลิน อย่าได้เข้าใจผิด คำสั่งนี้เป็นไปตามระเบียบ เจ้าเป็นหมอหลวงชั้นต้น แม้มีความสามารถ แต่ยังอายุน้อย ประสบการณ์ราชสำนักยังไม่พอ การให้ไปดูแลเรือนป่วยเล็กถือเป็นโอกาสฝึกฝน"

เฉินซู่กล่าวเสริม

"พระวรกายของฝ่าบาทเป็นเรื่องสำคัญยิ่ง ควรอยู่ในความดูแลของหมอหลวงอาวุโส ไม่ใช่ให้หมอหญิงผู้เพิ่งเข้ารับตำแหน่งไม่นานแบกรับ"

หลินเยว่มองทั้งสองอย่างสงบ

"แล้วผู้ใดจะตรวจพระโอสถทุกถ้วยตามพระบัญชาของฝ่าบาท"

จางหมิ่นตอบทันที

"สำนักแพทย์หลวงย่อมจัดคนเหมาะสมแทนเจ้า"

"คนเหมาะสม หรือคนที่พวกท่านควบคุมได้"

สีหน้าจางหมิ่นแข็งไป

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบลาน

เฉินซู่ก้าวออกมา

"หมอหลวงหลิน ระวังวาจา"

ก่อนหลินเยว่จะตอบ เสียงขันทีอีกคนก็ดังขึ้นจากทางเข้าลาน

"ฮองเฮาเสด็จ"

ทุกคนรีบคุกเข่า

ฮองเฮาเสด็จเข้ามาอย่างเร่งร้อน พระพักตร์ไม่พอพระทัยอย่างเห็นได้ชัด

"คำสั่งนี้มาจากผู้ใด"

ขันทีจากสำนักราชเลขาก้มหน้า

"ทูลฮองเฮา เป็นมติจากที่ประชุมขุนนางฝ่ายในและสำนักแพทย์หลวง ผ่านสำนักราชเลขาพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาทอดพระเนตรไปยังกู้เหวินจงที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้าง

"หัวหน้าหมอหลวง ท่านเห็นชอบด้วยหรือ"

กู้เหวินจงประสานมือ

"ทูลฮองเฮา กระหม่อมเห็นว่าหมอหลวงหลินยังเยาว์วัย การดูแลพระโอสถของฝ่าบาทเพียงผู้เดียวทำให้เกิดแรงกดดันมากเกินไป การให้นางไปฝึกงานนอกวังชั่วคราวอาจเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของนางพ่ะย่ะค่ะ"

ฮองเฮาตรัสเสียงเย็น

"อนาคตของนาง หรือความสะดวกของพวกท่าน"

ไม่มีใครกล้าตอบ

จางหมิ่นก้มหน้าลง แต่ยังกล่าวอย่างระมัดระวัง

"ทูลฮองเฮา มิใช่เพียงสำนักแพทย์หลวง ขุนนางหลายฝ่ายเห็นตรงกันว่า การให้สตรีชั้นต้นใกล้ชิดพระโอสถของฝ่าบาททุกวัน ไม่เหมาะสมต่อระเบียบราชสำนัก"

"ระเบียบอีกแล้ว"

พระสุรเสียงของฮองเฮาเย็นลงกว่าเดิม

"เมื่อฝ่าบาททรงวิกฤต ระเบียบของพวกท่านทำสิ่งใด"

ทุกคนเงียบ

ในขณะนั้น เซียวอวี้เฉินก็มาถึง

เขาเดินเข้ามาพร้อมองครักษ์ลับหนึ่งคน สีหน้าเย็นชา สายตามองม้วนคำสั่งในมือขันทีเพียงแวบเดียวก็เข้าใจทุกอย่าง

"พวกเขาเลือกเวลานี้พอดี"

เขากล่าวเสียงต่ำ

หลินเยว่ได้ยิน จึงหันไปสบตาเขาเพียงครู่หนึ่ง

ทั้งสองเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยชื่อผู้บงการ

บัญชีครึ่งเล่มทำให้ฮ่องเต้เริ่มระแวงกรมคลัง

ดังนั้นฝ่ายนั้นจึงต้องรีบตัดมือของคนที่ตรวจยา และตัดตาของคนที่มองเห็นพิษ

ฮองเฮาตรัส

"ข้าไม่เห็นชอบ"

ขันทีสำนักราชเลขาหน้าซีด

"แต่คำสั่งนี้ผ่านตราราชสำนักแล้วพ่ะย่ะค่ะ หากจะยกเลิก ต้องมีพระบัญชาโดยตรงจากฝ่าบาท"

ฮองเฮาทรงนิ่งไป

ฮ่องเต้ยังทรงอ่อนแอ ไม่ควรถูกดึงเข้าสู่การโต้เถียงในเวลานี้ และผู้ที่ออกคำสั่งย่อมรู้เรื่องนี้ดี

หลินเยว่ค่อย ๆ ก้าวออกมา

"หม่อมฉันยินดีรับคำสั่งเพคะ"

ฮองเฮาหันมาทันที

"หลินเยว่"

เสี่ยวฝูก็ร้องขึ้น

"หมอหลวงหลิน"

หลินเยว่คุกเข่าลงอย่างสงบ

"เรือนป่วยเล็กก็มีคนไข้ หากราชสำนักส่งหม่อมฉันไปที่นั่น หม่อมฉันก็จะรักษาคนที่นั่นให้ดีที่สุด"

จางหมิ่นหรี่ตา

เขาคิดว่านางจะต่อต้าน คิดว่านางจะร้องขอความเมตตา หรืออย่างน้อยก็แสดงความคับแค้นต่อหน้าคนทั้งลาน

แต่นางกลับยอมรับอย่างสงบ

ความสงบนี้ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

ฮองเฮาตรัสเสียงเบา

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเขาต้องการให้เจ้าออกห่างจากฝ่าบาท"

หลินเยว่เงยหน้าขึ้น

"หม่อมฉันรู้เพคะ"

"แล้วเหตุใดยังยอม"

"เพราะหากหม่อมฉันดื้ออยู่ในวังตอนนี้ ศัตรูจะใช้เรื่องนี้โจมตีว่าหม่อมฉันขัดคำสั่งราชสำนัก แต่หากหม่อมฉันไปแล้วรักษาคนจนเกิดผล พวกเขาจะไม่มีข้ออ้างว่าหม่อมฉันไร้ความสามารถ"

นางหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

"อีกอย่าง คนป่วยนอกวังก็เป็นคนของฝ่าบาทเช่นกัน"

คำพูดนี้ทำให้ฮองเฮาทรงนิ่งไป

เซียวอวี้เฉินมองนางด้วยแววตาลึกซึ้ง

"เจ้าคิดจะเปลี่ยนเรือนป่วยเล็กให้เป็นสนามรบของตนเอง"

หลินเยว่หันไปมองเขา

"ข้าคิดจะเปลี่ยนให้เป็นสถานพยาบาลจริง ๆ"

มุมปากของเซียวอวี้เฉินยกขึ้นเล็กน้อย แต่แววตายังคงหนักอึ้ง

"ข้าจะส่งคนคุ้มกันเจ้า"

หลินเยว่พยักหน้า

"ขอบคุณท่านอ๋อง"

ก่อนออกจากวัง หลินเยว่กลับไปยังห้องพักท้ายสำนัก เก็บกล่องเครื่องมือ สมุดเวชระเบียนสำรอง ยาพื้นฐานบางส่วน และสำเนาบันทึกพระอาการชุดหนึ่ง

เสี่ยวฝูช่วยเก็บของ น้ำตาคลอ

"ท่านจะให้ข้าน้อยไปด้วยหรือไม่"

หลินเยว่ยิ้มบาง

"เจ้ากลัวหรือ"

เสี่ยวฝูรีบส่ายหน้า

"ข้าน้อยกลัว แต่ข้าน้อยจะไป"

"เช่นนั้นก็ไป"

เสี่ยวฝูยิ้มทั้งน้ำตา

ขบวนเล็ก ๆ ของหลินเยว่ออกจากประตูวังด้านข้างในยามบ่าย ไม่มีพิธี ไม่มีคนส่งมากมาย มีเพียงเสี่ยวฝู องครักษ์ลับสองนาย และเกวียนบรรทุกยาไม่กี่ห่อ

เรือนป่วยเล็กนอกวังตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมือง ใกล้ย่านคนจน อาคารเก่า หลังคารั่ว กำแพงแตกร้าว กลิ่นเหม็นอับและกลิ่นหนองลอยออกมาตั้งแต่ยังไม่เข้าประตู

เมื่อหลินเยว่ลงจากเกวียน เสียงไอ เสียงคราง และเสียงร้องเรียกหมอดังปะปนกันจนแทบแยกไม่ออก

ผู้ดูแลเรือนป่วยรีบวิ่งออกมา ใบหน้าซีดเผือด

"หมอหลวงหลิน ท่านมาแล้วหรือ ดีเหลือเกิน ข้างใน ข้างในมีคนไข้เต็มไปหมด"

หลินเยว่ขมวดคิ้ว

"คนไข้ประเภทใด"

ผู้ดูแลกลืนน้ำลาย

"มีไข้สูง แผลเน่า ท้องเสีย ไอเรื้อรัง บางคนเริ่มมีผื่น บางคนหมดสติไปแล้วขอรับ"

เสี่ยวฝูหน้าซีด

"นี่ไม่ใช่เรือนป่วยเล็กแล้ว"

หลินเยว่มองเข้าไปด้านใน

คนไข้นอนเบียดกันบนพื้น บางคนใช้ผ้าสกปรกพันแผล บางคนไอใส่กันโดยไม่มีการแยก บางคนมีหนองซึมจากบาดแผล กลิ่นอับชื้นและเชื้อโรคเหมือนกำแพงไร้รูปพุ่งเข้ามาชนหน้า

นางเข้าใจทันที

ศัตรูไม่ได้เพียงย้ายนางออกจากวัง

พวกเขาส่งนางมาที่เรือนป่วยที่ใกล้ระเบิดโรคติดเชื้อ

หากรักษาไม่ไหว คนตายจะกลายเป็นความผิดของนาง

หากโรคลุกลาม ชื่อเสียงของนางจะพัง

หลินเยว่สูดหายใจลึก

แล้ววางกล่องเครื่องมือลงบนโต๊ะเก่า

"เสี่ยวฝู เปิดหน้าต่างทั้งหมด"

"แยกคนมีไข้สูงออกจากคนมีแผล"

"ต้มน้ำให้เดือด"

"เผาผ้าสกปรกที่ใช้ซ้ำไม่ได้"

"ห้ามคนไข้นอนปะปนกันอีก"

เสี่ยวฝูรีบพยักหน้า

"ขอรับ"

หลินเยว่ถกแขนเสื้อขึ้น ดวงตาเย็นนิ่ง

ศัตรูคิดว่าส่งนางมาที่นี่คือการเนรเทศ

แต่สำหรับนาง ที่นี่คือจุดเริ่มต้นใหม่

เรือนป่วยเล็กที่เต็มไปด้วยคนไข้ติดเชื้อ

อาจกลายเป็นสถานที่ที่พิสูจน์ว่า ระบบแพทย์ที่แท้จริง ควรเริ่มจากการช่วยคนที่ถูกทอดทิ้งก่อนใครทั้งนั้น