ปะทะวิชาแพทย์

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่วันที่หลินเฟยหรงถูกกักบริเวณอยู่ในกรงทองของจ้าวหยางเจี้ยน ความตึงเครียดในวันแรกค่อยๆ คลายตัวลงสู่สภาวะสงบศึกชั่วคราว กิจวัตรประจำวันของนางวนเวียนอยู่กับการปรุงยาถอนพิษและล้างแผลให้เขาในห้องนอนที่เชื่อมถึงกันทุกเช้า

ภายในห้องนอนอันโอ่อ่าของแม่ทัพเชื้อพระวงศ์หนุ่ม กลิ่นยาและสมุนไพรเจือจางอยู่ในอากาศ หลินเฟยหรงกำลังใช้คีมคีบสำลีชุบน้ำเกลืออุ่นเช็ดรอบปากแผลที่ทรวงอกของเขาอย่างเบามือ บาดแผลที่เคยน่าสยดสยองบัดนี้ขอบแผลเริ่มสมานตัว เนื้อตายสีดำถูกกำจัดออกไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือเพียงรอยแผลเป็นสีแดงคล้ำที่ยังดูน่ากลัวอยู่บ้าง

จ้าวหยางเจี้ยนนั่งพิงหัวเตียง เปลือยท่อนบน รับการรักษาโดยไม่เอ่ยปากวิพากษ์แม้แต่ถ้อยคำเดียว สายตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องที่บาดแผล แต่กลับมองดวงหน้าหมดจดของสตรีตรงหน้าไม่วางตา ปลายนิ้วของนางเคลื่อนไหวอย่างมั่นคงและนุ่มนวล ความใส่ใจในทุกรายละเอียดของนางทำให้เขารู้สึก.... วางใจอย่างน่าประหลาด

“แผลของพระองค์ดีขึ้นมากแล้ว อีกไม่นานก็จะปิดสนิท”  นางเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ขณะใช้ผ้าพันแผลผืนใหม่พันรอบอกของเขา  “แต่พิษยังคงอยู่ในกระแสเลือด หม่อมฉันยังต้องการเวลาอีกสักหน่อยเพื่อปรุงยาถอนพิษที่สมบูรณ์”

“ข้ารอได้”

เขาตอบเสียงเรียบ แววตาอ่อนลงเล็กน้อย

ขณะที่หลินเฟยหรงกำลังเก็บปมผ้าพันแผลนั่นเอง เสียงฝีเท้าตื่นตระหนกก็ดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูอย่างร้อนรน

“ท่านอ๋อง เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้วพะยะค่ะ!”

เสียงองครักษ์หน้าประตูฟังดูแตกตื่น

จ้าวหยางเจี้ยนขมวดคิ้ว  “มีอะไร”

“มี.... มีหมอหลวงมาขอพบคุณหนูหลินที่หน้าจวน! เขา.....เขาบอกว่ามาเพื่อท้าประลองวิชาแพทย์กับคุณหนูพะยะค่ะ!”

หลินเฟยหรงชะงักมือ นางนึกย้อนไปถึงหมอหลวงเสิ่นผู้ชราที่เคยรักษาอาการป่วยให้นางหลังถูกพิษในวันแรก ท่าทางเขาจะเป็นคนปากสว่างไม่น้อย นำเรื่องของนางไปป่าวประกาศจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โต

จ้าวหยางเจี้ยนสวมเสื้อคลุมชั้นนอกทับอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลากลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิม

“ไปดูกัน”

ณ โถงใหญ่ของจวนแม่ทัพ บรรยากาศคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดระคนงุนงง ชายชราผมขาวโพลนในชุดหมอหลวงยืนกอดอกเชิดหน้าอยู่กลางโถง ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความดื้อรั้นและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตนเอง เหล่าองครักษ์และบ่าวไพร่ยืนล้อมอยู่ห่างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นผสมเกรงกลัว

ทันทีที่เห็นร่างสูงสง่าของโซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยนและหลินเฟยหรงเดินเคียงกันเข้ามา หมอเฒ่าอู๋ก็แค่นเสียงหยันหยามออกมาทันที

“นึกว่าจะเป็นเต่าในกระดอง ไม่กล้าออกมาพบหน้าผู้คนเสียแล้ว!” เขากล่าวเสียงดัง กวาดตามองหลินเฟยหรงตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “แม่หนู ข้าได้ยินกิตติศัพท์อันเลื่องลือของเจ้ามานักต่อนัก ว่าเจ้ารักษาพิษร้ายที่แม้แต่ข้ายังจนปัญญาได้ ทั้งยังมีความรู้ทางการแพทย์ล้ำเลิศจนถูกขนานนามว่าเป็นหมอเทวดาคนใหม่ วันนี้ข้าจึงอยากจะมาขอพิสูจน์ให้เห็นกับตา ว่าเจ้ามีความสามารถจริง หรือเป็นเพียงนักต้มตุ๋นที่อาศัยโชคช่วย!”

หลินเฟยหรงมองชายชราตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง นางไม่รู้สึกโกรธเคืองแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน นางกลับรู้สึกท้าทายเสียมากกว่า

“ท่านหมอหลวงต้องการจะพิสูจน์อย่างไรหรือ”

“ง่ายมาก!” หมอเฒ่าอู๋ชี้ไปยังองครักษ์นายหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ  “องครักษ์ลิ่วเฟิง เจ้ารู้สึกปวดไหล่เรื้อรังมาหลายเดือนแล้วใช่หรือไม่ ข้ารู้ว่าเจ้าเทียวเข้าเทียวออกโรงหมอในเมืองอยู่หลายครา ลองให้แม่หนูผู้นี้รักษาดู หากนางสามารถบรรเทาอาการของเจ้าได้ในหนึ่งเค่อ ข้าจะยอมรับว่านางมีความสามารถจริง!”

องครักษ์หนุ่มนามลิ่วเฟิงมีสีหน้าลำบากใจ เขาเหลือบมองจ้าวหยางเจี้ยนเพื่อขออนุญาต เมื่อเห็นผู้เป็นนายพยักหน้าเล็กน้อย เขาจึงเดินออกมาข้างหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

“รบกวนคุณหนูหลินแล้วขอรับ”

หลินเฟยหรงพยักหน้ารับ นางหันไปสั่งเสี่ยวถิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“เสี่ยวถิง ไปนำ ‘หุ่นศึกษา’ และกล่องเข็มเงินของข้ามา”