คลื่นมหาชน

เสียงจอแจอึกทึกดังลอดบานประตูไม้หนาทึบของจวนแม่ทัพเข้ามาไม่ขาดสาย ราวกับคลื่นมหาชนที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้าใส่กำแพงหินอย่างบ้าคลั่ง เป็นเช่นนี้มาหลายรุ่งสางแล้วนับตั้งแต่งานเลี้ยงในวังหลวงครั้งนั้น

ข่าวลือเดินทางเร็วกว่าสายลม มันเล่าขานถึงสตรีงดงามนามหลินเฟยหรง ว่าที่พระชายาของโซ่วอ๋อง ผู้มีหัตถ์เทวะ สามารถชุบชีวิตแม่ทัพใหญ่จากเงื้อมมือพญายม และสยบพิษร้ายที่แม้แต่หมอหลวงยังส่ายหน้า จากปากต่อปาก เรื่องราวถูกแต่งเติมสีสันจนเกินจริง กลายเป็นว่านางคือเทพธิดาจำแลงมาโปรดสัตว์โลก

ผลลัพธ์คือภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า…. ประชาชนจากทั่วทุกสารทิศแห่แหนกันมายังหน้าจวนแม่ทัพ บ้างป่วยหนัก บ้างเจ็บเรื้อรัง บ้างก็เพียงแค่อยากยลโฉมหมอหญิงเทวดาในตำนาน พวกเขานั่งๆ นอนๆ ปักหลักกันจนถนนหน้าจวนที่เคยสง่างาม บัดนี้ไม่ต่างอะไรกับตลาดนัดคนป่วยขนาดย่อม

จ้าวหยางเจี้ยนยืนกอดอก มองภาพนั้นจากบนเชิงเทินกำแพง คิ้วหนาขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความไม่พอใจ ลมยามเช้าพัดปอยผมของเขาให้ปลิวไสว แต่แววตาคมกริบยังคงจับจ้องไปยังฝูงชนเบื้องล่างไม่วางตา

“ข้าไม่เห็นด้วย” เขากล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาด “มันอันตรายเกินไป เจ้าไม่รู้ว่าในฝูงชนนั่นมีใครแฝงตัวมาบ้าง”

หลินเฟยหรงซึ่งยืนอยู่ข้างกายเขา สวมเพียงอาภรณ์ผ้าฝ้ายสีเรียบเพื่อความคล่องตัว มองลงไปยังกลุ่มคนที่สิ้นหวังด้วยแววตาสงสารจับใจ “พวกเขาเดินทางมาไกล บ้างก็แทบจะสิ้นลมหายใจอยู่รอมร่อ ในเมื่อข้าพอจะช่วยได้ จะให้ข้าเพิกเฉยได้อย่างไร”

“เจ้าช่วยคนทั้งใต้หล้าไม่ได้หรอกนะ เฟยหรง”

“แต่หม่อมฉันช่วยคนที่อยู่ตรงหน้าหม่อมฉันได้” นางหันมาสบตาเขาอย่างแน่วแน่ “ในฐานะหมอ หม่อมฉันทอดทิ้งคนไข้ไม่ได้”

จ้าวหยางเจี้ยนถอนหายใจยาว เขารู้ดีว่าไม่อาจเปลี่ยนใจนางได้ สตรีผู้นี้ดื้อรั้นและมีเมตตาธรรมในหัวใจสูงส่งเกินกว่าที่ใครจะต้านทานไหว

“เช่นนั้นข้ามีเงื่อนไข” เขายื่นคำขาด “ข้าจะให้คนตั้งโต๊ะตรวจไว้ที่ลานหน้าประตู องครักษ์ของข้าจะล้อมวงคุ้มกันเจ้าทุกฝีก้าว และข้าจะเป็นคนช่วยงานเจ้าด้วยตัวเอง”

หลินเฟยหรงเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ

“พระองค์เนี่ยนะเพคะ.... โซ่วอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ จะลดตัวลงมาเป็นผู้ช่วยหมอข้างถนน?”

“ถ้ามันหมายถึงการที่ข้าจะได้จับตาดูความปลอดภัยของเจ้าอย่างใกล้ชิดที่สุด ข้าก็ยินดี” เขากล่าว พลางยื่นมือไปปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนเรือนผมของนางออกอย่างแผ่วเบา “ข้าจะไม่ยอมให้เกิดเรื่องเช่นวันนั้นขึ้นอีกเป็นอันขาด”

สายตาของเขากวาดไปยังรอยช้ำจางๆ ที่ลำคอของนางซึ่งแม้จะถูกคอเสื้อบดบังไว้ แต่เขาก็ยังจดจำมันได้ดี เฟยหรงสัมผัสได้ถึงความห่วงใยอันลึกซึ้งในแววตาของเขา นางจึงพยักหน้ารับเงื่อนไขนั้นแต่โดยดี

ไม่นานนัก ลานกว้างหน้าประตูจวนก็ถูกจัดระเบียบขึ้นใหม่ โต๊ะยาวสองตัวถูกตั้งขึ้น ตัวหนึ่งสำหรับให้หลินเฟยหรงใช้ตรวจวินิจฉัย อีกตัวสำหรับหมอเฒ่าอู๋และเสี่ยวถิงที่ช่วยกันจัดยาตามเทียบ เหล่าองครักษ์ในชุดเกราะสีดำทะมึนยืนเรียงรายเป็นกำแพงมนุษย์ แยกพื้นที่ระหว่างโต๊ะตรวจกับฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดกันเข้ามาอย่างชัดเจน

โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยนในอาภรณ์รัดกุมสีเข้มยืนอยู่ข้างกายนางไม่ห่าง กิริยาท่าทางของเขาไม่ได้ดูเหมือนอ๋องผู้สูงศักดิ์แม้แต่น้อย แต่กลับเหมือนผู้ช่วยที่คล่องแคล่วว่องไว เขาเป็นคนจัดลำดับคิว คอยส่งผ้าสะอาดให้นางเช็ดมือ และรินน้ำชาสมุนไพรให้ผู้ป่วยที่รอคอยด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ภาพของแม่ทัพใหญ่ผู้พิชิตแดนเหนือ กำลังก้มหัวรินน้ำให้หญิงชราซอมซ่อ กลายเป็นภาพที่น่าตกตะลึงสำหรับทุกคนที่ได้เห็น แต่สำหรับหลินเฟยหรง มันคือการกระทำที่ส่งความอบอุ่นมาถึงหัวใจยิ่งกว่าคำพูดหวานหูใดๆ

นางลงมือตรวจรักษาคนไข้ทีละคนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับการวินิจฉัยโรคภัยตรงหน้า เสียงชีพจรที่ปลายนิ้วสัมผัส สีของลิ้น ลักษณะของดวงตา ทุกอย่างคือข้อมูลล้ำค่าที่นางนำมาประมวลผลด้วยความรู้ทางการแพทย์จากอีกโลกหนึ่ง สมุนไพรธรรมดาๆ เมื่อผ่านการจัดเทียบตำรับของนางก็กลายเป็นยาขนานวิเศษ

เวลาผ่านไปจนตะวันคล้อยบ่ายคล้อย ผู้คนเริ่มบางตาลงมากแล้ว หลินเฟยหรงซับเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก นางรู้สึกอ่อนล้าแต่หัวใจกลับเปี่ยมด้วยความอิ่มเอม

“พักก่อนเถิด” จ้าวหยางเจี้ยนยื่นถ้วยน้ำเย็นส่งให้นาง “เจ้าทำงานมาตั้งแต่เช้าแล้ว”

“เหลืออีกไม่กี่คนเท่านั้น”

นางกล่าวพลางรับถ้วยน้ำมาดื่ม ก่อนจะหันไปมองชายชราท่าทางซอมซ่อคนหนึ่งที่กำลังเดินโขยกเขยกเข้ามาเป็นรายต่อไป เขาไอโขลกๆ ตลอดเวลา ร่างกายผ่ายผอมราวกับกิ่งไม้แห้ง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมีกลิ่นอับชื้นติดตัว

“เรียนท่านหมอหญิงเทวดา.... ได้โปรดช่วยข้าด้วย” ชายชรากล่าวเสียงแหบพร่า “ข้าป่วยเป็นโรคปอดมาหลายปีแล้ว.....แค่กๆ......หมอที่ไหนก็รักษาไม่หาย”

หลินเฟยหรงพยักหน้าให้เขาเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม นางยื่นมือออกไปเพื่อจะจับชีพจรตามปกติ ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสกับข้อมือที่หยาบกร้านของเขา นางก็ชะงักไปเล็กน้อย

ชีพจรของเขาไม่ได้อ่อนแรงอย่างที่คนป่วยโรคปอดเรื้อรังควรจะเป็น ตรงกันข้าม มันเต้นแรงและสม่ำเสมอราวกับคนแข็งแรงที่ฝึกปรือวรยุทธ์มาอย่างดี.... ที่สำคัญ ผิวหนังใต้ฝ่ามือของเขามีรอยด้านหนาจากการจับอาวุธเป็นประจำ ไม่ใช่รอยด้านของชาวนาที่จับจอบเสียม

นางเหลือบสายตาขึ้นมองจ้าวหยางเจี้ยนชั่ววูบหนึ่ง ทั้งสองสบตากันเพียงเสี้ยววินาทีก็เข้าใจความผิดปกตินั้นได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด

จ้าวหยางเจี้ยนขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกเล็กน้อย ทำทีเป็นจัดกระดาษบนโต๊ะ แต่หูของเขาตั้งใจฟังอย่างเต็มที่

หลินเฟยหรงแสร้งทำเป็นตรวจต่อไปตามปกติ นางใช้ปลายนิ้วกดลงบนจุดชีพจรหลายจุดบนแขนของเขา

“อาการของท่านดูภายนอกน่าเป็นห่วง แต่ภายในกลับไม่เป็นเช่นนั้นแปลกจริง” นางเปรยขึ้นลอยๆ

ชายชราไอออกมาอีกสองสามครั้ง ดวงตาที่ดูเหมือนจะโรยราของเขากลับมีประกายคมกล้าฉายวาบออกมา

“ร่างกายภายนอกเป็นเพียงสิ่งลวงตา.... สิ่งสำคัญอยู่ที่ข่าวสารภายในต่างหาก” เขากระซิบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

มือของจ้าวหยางเจี้ยนที่กำลังจัดกระดาษหยุดชะงัก

“มีคนฝากสาส์นมาถึงโซ่วอ๋อง” ชายชรากล่าวต่อโดยไม่มองหน้าใคร “จากท่านเสนาบดีกรมกลาโหม.... ที่ชายแดนทิศเหนือ กองทัพของแม่ทัพหลี่ก่อกบฏแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ประโยคสั้นๆ นั้นหนักหน่วงราวกับค้อนที่ทุบลงมากลางกระหม่อม บรรยากาศรอบโต๊ะตรวจพลันเยียบเย็นลงในทันที แม้แดดยามบ่ายจะยังคงร้อนระอุ

หลินเฟยหรงยังคงรักษามาดหมอผู้สงบนิ่งไว้ได้อย่างแนบเนียน นางหยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึก แล้วเขียนเทียบยาลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว “โรคของท่านต้องใช้เวลาในการรักษา เอายานี้ไปต้มดื่มสามวัน หากไม่ดีขึ้นให้กลับมาหาข้าใหม่” นางยื่นเทียบยาให้เขา

ชายชราไออีกครั้ง รับกระดาษแผ่นนั้นมาแล้วซ่อนมันไว้ในแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว เขาก้มศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป ปะปนกับชาวบ้านคนอื่นๆ จนหายลับไปจากสายตา

เมื่อแผ่นหลังของชายผู้นั้นลับหายไปแล้ว เฟยหรงจึงหันมามองจ้าวหยางเจี้ยน สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความกังวล

“เรื่องจริงหรือ”

จ้าวหยางเจี้ยนไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขากลับหันไปสั่งองครักษ์ด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและเยียบเย็นผิดไปจากเดิม

“วันนี้พอแค่นี้ เก็บของทั้งหมด ประกาศให้ทุกคนทราบว่าพรุ่งนี้คุณหนูหลินจะไม่ออกมาตรวจ”

องครักษ์รับคำสั่งแล้วรีบปฏิบัติตามทันที ความโกลาหลเล็กๆ เกิดขึ้นเมื่อชาวบ้านที่ยังรอคิวอยู่โวยวาย แต่เมื่อเห็นสายตาคมปลาบดุจเหยี่ยวของโซ่วอ๋อง ทุกคนก็เงียบเสียงลงและยอมสลายตัวไปแต่โดยดี

จ้าวหยางเจี้ยนจับข้อมือของหลินเฟยหรงแล้วดึงนางให้ลุกขึ้นเดินตามเข้าไปในจวนทันที พ่อบ้านจาง หมอเฒ่าอู๋ และเสี่ยวถิงมองตามด้วยความงุนงง แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถาม

ทันทีที่เข้ามาถึงห้องหนังสือซึ่งเป็นที่ส่วนตัวของเขา จ้าวหยางเจี้ยนก็ปล่อยมือนางแล้วเดินตรงไปที่แผนที่ขนาดใหญ่ที่ขึงอยู่บนผนัง สายตาของเขากวาดไปยังจุดที่เป็นที่ตั้งของชายแดนทิศเหนือ กำปั้นของเขาเผลอกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

“แม่ทัพหลี่เป็นคนของเว่ยอ๋อง” เขากล่าวเสียงลอดไรฟัน “ข้าควรจะรู้ว่ามันต้องหาเรื่องสักวัน”

“แล้วท่านจะทำอย่างไรต่อไป” หลินเฟยหรงถามด้วยความเป็นห่วง

จ้าวหยางเจี้ยนหันกลับมาเผชิญหน้ากับนาง ในดวงตาของเขาปราศจากความลังเล มีเพียงประกายแห่งการตัดสินใจอันแน่วแน่

“เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก ข้าต้องเข้าวังหลวงเพื่อทูลรายงานฝ่าบาทโดยด่วนที่สุด

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหานางแล้วจับไหล่ทั้งสองข้างของนางไว้มั่น

“เฟยหรง.... ฟังข้าให้ดี ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เจ้าต้องอยู่ในจวน ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด จนกว่าข้าจะกลับมา”