สมรภูมิแรก

เสียงไม้แตกกระจายและเสียงร้องโหยหวนดังแทรกเข้ามาในม่านควันหนาทึบ ร่างสูงในชุดเกราะสีเงินทะลวงผ่านเปลวเพลิงเข้ามาดุจพยัคฆ์ร้าย เสี้ยววินาทีที่สบตากัน หลินเฟยหรงแทบจะลืมวิธีหายใจ จ้าวหยางเจี้ยนไม่กล่าววาจาใด ดวงตาคมกริบของเขาสะท้อนเงาอัคคีที่ลุกโชน เต็มไปด้วยความเดือดดาลและตื่นตระหนกที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

เขากระชากกระสอบข้าวสารที่ทับขานางอยู่โยนทิ้งไปราวกับมันเป็นเพียงเศษฟางเบาหวิว จากนั้นจึงช้อนร่างหญิงสาวขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่ง กลิ่นไหม้และกลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เขาก้าวฝ่ากองไฟที่ยังลุกไหม้ออกมาจากซากรถม้าอย่างไม่แยแสสะเก็ดไฟที่กระเด็นมาโดนชุดเกราะของตน

เมื่อพ้นจากอันตราย เขาวางนางลงบนพื้นดินที่ปลอดภัยอย่างระมัดระวัง แต่ไม่ได้อ่อนโยนนัก มือใหญ่ของเขายังคงจับต้นแขนของนางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก บีบจนนางต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

“ท่าน......”

“หุบปาก” เขาตัดบทเสียงเย็นเฉียบ น้ำเสียงนั้นปราศจากความอบอุ่นที่คุ้นเคย มีเพียงความเกรี้ยวกราดที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างถึงที่สุด เขาหันไปตะโกนสั่งทหารที่กำลังต่อสู้กับกลุ่มโจรที่เหลืออยู่ “จัดการให้สิ้นซาก! อย่าให้เหลือรอดไปแม้แต่คนเดียว!”

คำสั่งนั้นเด็ดขาดและอำมหิตจนน่าขนลุก ทหารองครักษ์ขานรับคำสั่งและเข้าประจันบานด้วยความฮึกเหิมเป็นเท่าทวีคูณ

จ้าวหยางเจี้ยนไม่แม้แต่จะชายตามองการต่อสู้ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคู่หมั้นพระราชทาน ใบหน้าที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยเขม่าควัน

บรรยากาศระหว่างการเดินทางที่เหลือสู่ค่ายทหารชายแดนทิศเหนือเต็มไปด้วยความเงียบงันจนน่าอึดอัด หลินเฟยหรงถูกย้ายมาอยู่ในรถม้าคันเดียวกับเสี่ยวถิงและหมอเฒ่าอู๋ โดยมีทหารองครักษ์สี่นายขี่ม้าขนาบข้างไม่ห่าง ข้อเท้าของนางที่ถูกกระสอบทับบวมเป่งและมีรอยช้ำสีม่วงเข้ม แต่ความเจ็บปวดทางกายยังไม่เท่าความหนักอึ้งในใจที่เกิดจากความโกรธของเขา

จ้าวหยางเจี้ยนไม่ได้เข้ามาในรถม้าอีกเลยตลอดสองวันที่เหลือ เขาขี่ม้าอยู่ด้านหน้าขบวน คอยบัญชาการและระแวดระวังภัยด้วยตนเอง แผ่นหลังกว้างภายใต้ชุดเกราะนั้นดูห่างเหินและเย็นชา ราวกับกำแพงเมืองที่นางไม่มีวันข้ามผ่านไปได้

เมื่อขบวนรถเดินทางมาถึงค่ายทหารชายแดน กลิ่นอายของสงครามก็โชยมาปะทะจมูกทันที เสียงตีเหล็กจากโรงซ่อมอาวุธ เสียงร้องโอดโอยของทหารบาดเจ็บ และกลิ่นยาต้มสมุนไพรผสมกับกลิ่นคาวเลือดลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ธงพยัคฆ์คำรามผืนใหญ่โบกสะบัดอยู่เหนือค่าย บ่งบอกถึงอำนาจสูงสุดของผู้บัญชาการ

ทหารนายหนึ่งเปิดม่านรถม้าออก

“ท่านอ๋องมีบัญชาให้คุณหนูหลินพักผ่อนอยู่ในรถม้าก่อนขอรับ”

หลินเฟยหรงขมวดคิ้ว นางมองออกไปนอกรถม้า เห็นทหารบาดเจ็บจำนวนมากถูกหามเข้ามาในกระโจมพยาบาลขนาดใหญ่ สภาพของแต่ละคนน่าเวทนา บางคนแขนขาด บางคนขาหัก เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่ว แพทย์ทหารวิ่งวุ่นกันจนหัวหมุน แต่ก็ยังดูเหมือนจะไม่เพียงพอต่อจำนวนผู้บาดเจ็บ

หัวใจของนางกระตุกวูบ ความตั้งใจเดิมที่แอบติดตามเขามาปรากฏชัดเจนขึ้นอีกครั้ง นางไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นภาระ แต่นางมาเพื่อช่วยเหลือ

ทันใดนั้น จ้าวหยางเจี้ยนก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้ารถม้า เขาอยู่ในชุดลำลองสีเข้ม เนื้อตัวสะอาดสะอ้านแล้ว แต่แววตายังคงเย็นชาเช่นเดิม เขาไม่มองหน้านาง แต่หันไปสั่งทหารที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“เตรียมทหารม้าเร็วหนึ่งกอง พร้อมเสบียงและน้ำ จัดขบวนอารักขาคุณหนูหลินกลับเมืองหลวงทันที”

คำสั่งนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจ หลินเฟยหรงผลักม่านรถม้าออกแล้วก้าวลงไปเผชิญหน้ากับเขาทันที นางเมินความเจ็บแปลบที่ข้อเท้า ยืนหยัดจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่ยอมแพ้

“หม่อมฉันไม่กลับ” นางประกาศกร้าว เสียงดังชัดเจนท่ามกลางความวุ่นวาย

จ้าวหยางเจี้ยนหันขวับมามองนาง คิ้วกระบี่ของเขาขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

“เฟยหรง อย่าดื้อรั้น ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรอยู่ เจ้าเกือบจะตายไปแล้วครั้งหนึ่ง! เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ!”

เสียงของเขาดังขึ้นเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่อง มันเต็มไปด้วยความโกรธระคนหวาดหวั่น

“หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” นางตอบกลับอย่างใจเย็น “หม่อมฉันเข้าใจว่าท่านอ๋องเป็นห่วง แต่พระองค์มองไปรอบๆ สิ ทหารของพระองค์กำลังจะตาย แพทย์ทหารมีไม่พอ หม่อมฉันเป็นหมอ หน้าที่ของข้าคือการรักษาคนป่วย ท่านอ๋องจะให้หม่อมฉันนั่งมองดูพวกเขาตายไปต่อหน้าต่อตา โดยที่ไม่ทำอะไรเลยอย่างนั้นหรือ”

“ข้าจะให้แพทย์หลวงจากเมืองหลวงเดินทางตามมาสมทบ!”

“แล้วระหว่างที่รอ พวกเขาต้องทนทุกข์ทรมานไปอีกเท่าไหร่! บางคนอาจจะทนรอไม่ไหวด้วยซ้ำ!” นางชี้ไปยังกระโจมพยาบาล “ท่านอ๋องเป็นแม่ทัพ ชีวิตของทหารทุกนายอยู่ในความรับผิดชอบของพระองค์มิใช่หรือ การมีหม่อมฉันอยู่ที่นี่ คือการเพิ่มโอกาสรอดชีวิตให้พวกเขา พระองค์จะปฏิเสธโอกาสนั้นเพียงเพราะความกลัวส่วนตัวของท่านอย่างนั้นหรือ”

คำพูดของนางเหมือนกริชที่แทงเข้าไปกลางใจเขา โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาจ้องหน้านางเขม็ง ในดวงตาฉายแววสับสนระหว่างความโกรธ ความกลัว และการยอมรับในเหตุผลของนาง เขามองเลยไปที่กระโจมพยาบาล ได้ยินเสียงร้องครวญครางอย่างชัดเจน ทหารเหล่านั้นคือพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายของเขา

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านยอดธงและเสียงครวญครางของผู้บาดเจ็บ ในที่สุด เขาก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างพ่ายแพ้ ความแข็งกร้าวบนใบหน้าอ่อนลง กลายเป็นความเหนื่อยใจ

“หลี่เฟิง!” เขาตวาดเรียกชื่อรองแม่ทัพ

รองแม่ทัพร่างกำยำรีบวิ่งเข้ามาทำความเคารพ “พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง!”

“ตั้งกระโจมพยาบาลเพิ่มอีกหนึ่งหลัง แยกออกมาต่างหากสำหรับคุณหนูหลินโดยเฉพาะ จัดหาเครื่องมือและสมุนไพรทุกอย่างที่นางต้องการ” เขาสั่งเสียงเรียบ แล้วหันกลับมามองนางด้วยสายตาที่ซับซ้อน “และจัดทหารองครักษ์ฝีมือดีที่สุดแปดนายเฝ้าหน้ากระโจมตลอดเวลา ห้ามให้ใครเข้าใกล้นอกจากคนที่คุณหนูอนุญาต และห้ามคุณหนูหลินก้าวเท้าออกจากกระโจมแม้แต่ก้าวเดียวโดยไม่มีข้าอยู่ด้วย”

มันคือการประนีประนอม เขายอมให้นางรักษาคน แต่ก็กักขังนางไว้ในพื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุดเท่าที่เขาจะสร้างขึ้นได้

หลินเฟยหรงพยักหน้ารับ นางรู้ดีว่านี่คือสิ่งที่นางจะได้รับจากเขาในตอนนี้แล้ว

ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม กระโจมพยาบาลของหลินเฟยหรงก็ถูกตั้งขึ้นอย่างรวดเร็ว มันสะอาดและมีอุปกรณ์ครบครันกว่ากระโจมรวมเสียอีก นางไม่รอช้า เริ่มต้นทำงานทันที โดยมีเสี่ยวถิงและหมอเฒ่าอู๋เป็นผู้ช่วย ทหารที่บาดเจ็บสาหัสจากการซุ่มโจมตีขบวนรถเสบียงคือกลุ่มแรกที่ถูกส่งตัวมารักษา

นางทำงานอย่างคล่องแคล่ว ล้างแผล เย็บบาดแผล เข้าเฝือก จัดกระดูก และสั่งจ่ายยาด้วยความแม่นยำ ทหารและแพทย์คนอื่นๆ ที่ได้เห็นต่างก็ทึ่งในฝีมือของนาง ชื่อเสียง ‘หมอหญิงเทวดา’ ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ

ขณะที่นางกำลังทำแผลให้ทหารนายหนึ่งที่ถูกฟันเข้าที่ต้นแขน นางสังเกตเห็นว่าเขามีอาการแปลกๆ ดวงตาของเขาเหม่อลอย เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ทั้งที่อากาศในค่ายค่อนข้างเย็น

“เจ้าเป็นอะไรไป รู้สึกไม่สบายตรงไหนอีกหรือไม่” นางถามพลางวัดชีพจรของเขา

“ขะ.....ข้ารู้สึก.....กระหายน้ำเหลือเกิน....ท่านหมอ” เขาพูดเสียงแหบพร่า “และ.....ร้อน.....ร้อนไปทั้งตัว”

ชีพจรของเขาเต้นเร็วและแรงผิดปกติ นางขมวดคิ้ว ยังไม่ทันที่นางจะได้วินิจฉัยอะไรเพิ่มเติม ทหารอีกคนที่นอนอยู่บนเตียงถัดไปก็เริ่มชักกระตุกอย่างรุนแรง

“อ๊ากกกกก!”

เสียงร้องนั้นไม่เหมือนเสียงของมนุษย์ มันแหลมสูงและโหยหวนราวกับเสียงสัตว์ป่า ดวงตาของเขาเบิกโพลงจนเห็นแต่ตาขาว น้ำลายฟูมปาก ร่างกายบิดเกร็ง ก่อนจะกระโจนพรวดออกจากเตียง ตรงเข้ากัดแขนของทหารอีกคนที่กำลังเดินผ่านไปพอดี!

“เฮ้ย! อาฟง! แกเป็นบ้าอะไร!” ทหารที่ถูกกัดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดและตกใจ

เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมากจนทุกคนในกระโจมพากันแตกตื่น ทหารที่คลุ้มคลั่งนั้นมีพละกำลังมหาศาล เขาคำรามในลำคอ ดวงตาแดงก่ำราวกับเลือด จ้องมองทุกคนด้วยความกระหายอย่างบ้าคลั่ง

ทหารยามสองนายที่เฝ้าอยู่ด้านนอกรีบพุ่งเข้ามาเพื่อจะจับตัวเขาไว้ แต่ก็ถูกเขาฟาดจนกระเด็นไปคนละทิศละทาง

จ้าวหยางเจี้ยนซึ่งเพิ่งเดินมาตรวจการณ์ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายก็รีบพรวดพราดเข้ามาในกระโจมทันที เขาชักดาบคู่ใจออกมา เตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝัน ภาพที่เห็นคือความโกลาหล ทหารนายหนึ่งกำลังอาละวาดราวกับสัตว์ร้าย และหลินเฟยหรงยืนอยู่ไม่ไกลจากมันนัก

“เฟยหรง ถอยออกมา!” เขาตะโกนลั่น

แต่นางไม่ได้ถอย นางกลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาจับจ้องอาการของทหารคนนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ ในมือของนางคว้าเข็มเงินจากกล่องยาออกมาหลายเล่ม

“จับเขาไว้นิ่งๆ!” นางสั่งทหารยามที่กำลังจะเข้ามาอีกครั้ง “อย่าให้เขาทำร้ายใครได้อีก และระวังอย่าให้ถูกกัดเด็ดขาด!”