แหวนหยกแทนใจ

บรรยากาศในค่ายทหารเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความหวาดระแวงและกระแสต่อต้านที่เคยคุกรุ่นอยู่ใต้ผิวน้ำได้สลายไปสิ้น ดุจหมอกที่ถูกแสงอาทิตย์ยามเช้าขับไล่ การกระทำของจ้าวหยางเจี้ยนในวันนั้นได้ซื้อใจเหล่าทหารอย่างหมดจด บัดนี้ทุกสายตาที่มองมายังหลินเฟยหรงเต็มไปด้วยความยำเกรงและเชื่อมั่น ทหารทุกนายปฏิบัติตามคำสั่งของนางอย่างเคร่งครัด การกักกันโรคและการแจกจ่ายยาเป็นไปอย่างราบรื่น

แต่ความราบรื่นนั้นต้องแลกมาด้วยการทำงานอย่างไม่หยุดพักของหลินเฟยหรง กระโจมพยาบาลกลายเป็นโลกทั้งใบของนาง กลางวันวุ่นวายอยู่กับการตรวจอาการผู้ป่วยใหม่ บัญชาการต้มยา และวิเคราะห์ตัวปรสิตจากน้ำตัวอย่าง กลางคืนก็ยังคงนั่งขีดเขียนอยู่ใต้แสงตะเกียง ศึกษาตำราแพทย์โบราณเพื่อหาวิธีถอนรากถอนโคนเชื้อโรคให้สิ้นซาก

“คุณหนูเจ้าคะ พักทานอะไรสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ นี่ก็เลยยามโหย่ว (17.00-18.59 น.) มานานแล้วนะเจ้าคะ”

เสี่ยวถิงยกถ้วยซุปร้อนๆ เข้ามาวางบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยม้วนกระดาษและสมุนไพรแห้ง กลิ่นหอมของไก่ตุ๋นโสมลอยฟุ้ง แต่คนทำงานกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา

“วางไว้ตรงนั้นก่อน เดี๋ยวข้าจัดการเอง”

หลินเฟยหรงตอบเสียงแหบพร่า ดวงตาของนางยังคงจับจ้องอยู่ที่ตำราเบื้องหน้า ขอบตาคล้ำลึกบ่งบอกถึงการอดนอนติดต่อกันหลายคืน มือที่กำลังบดสมุนไพรในรางบดยาสั่นเทาเล็กน้อย

“แต่คุณหนู....”

“เสี่ยวถิง ข้าบอกว่าวางไว้ก่อน!”

นางตวาดเสียงดังขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เสี่ยวถิงสะดุ้งสุดตัว ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงไฟในตะเกียงที่ลั่นเปรี๊ยะ

หลินเฟยหรงถอนหายใจยาว นางวางสากบดยาลงแล้วนวดขมับของตัวเองเบาๆ

 “ข้าขอโทษ.... ข้าไม่ได้ตั้งใจ”

“บ่าวทราบเจ้าค่ะ” เสี่ยวถิงเสียงอ่อยลง น้ำตาคลอหน่วย “แต่บ่าวเป็นห่วงคุณหนูจริงๆนะเจ้าคะ ดูสิเจ้าคะ หน้าคุณหนูซีดยิ่งกว่ากระดาษเสียอีก”

หมอเฒ่าอู๋ซึ่งเดินเข้ามาในกระโจมพอดี เขาได้ยินบทสนทนาทั้งหมดจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดันแต่แฝงความห่วงใย

“นางพูดถูก ร่างกายของท่านไม่ใช่เหล็กไหลนะอาจารย์หลิน หักโหมเช่นนี้ต่อไป ไม่ต้องรอให้ปรสิตมาคร่าชีวิตหรอก ท่านจะตายเพราะความดื้อรั้นของตัวเองเสียก่อน”

หลินเฟยหรงหันไปมองหมอเฒ่า

“ท่านหมออู๋ ท่านก็เห็นว่าสถานการณ์มันเร่งด่วนเพียงใด ข้าไม่มีเวลามาพักผ่อนหรอก”

“เวลา?” หมอเฒ่าเดินเข้ามาใกล้ ใช้หลังมืออังหน้าผากของนาง “ตัวท่านร้อนเป็นไฟเลยนี่! หากหมอคนสำคัญที่สุดล้มป่วยลงไปเสียก่อน แล้วใครจะรักษาเหล่าทหาร ใครจะรักษาท่านอ๋อง!”

คำว่า ‘ท่านอ๋อง’ ทำให้หลินเฟยหรงชะงักไปชั่วครู่ ภาพที่เขากระดกน้ำปนเปื้อนเข้าปากยังคงติดตา ภาพที่เขาฝากชีวิตคนทั้งกองทัพไว้ในมือนางยังคงก้องอยู่ในหู ความรับผิดชอบอันหนักอึ้งกดทับลงบนบ่าของนางอีกครั้ง

นางกัดริมฝีปากแน่น 

“ข้า...... ข้ายังไหว”

ร่างผอมบางอ่อนแรงพยายามจะลุกขึ้นยืนเพื่อแสดงให้เห็นว่าตนเองยังแข็งแรงดี แต่ทันทีที่ขาทั้งสองข้างรับน้ำหนัก ภาพเบื้องหน้าก็พลันมืดดับ โลกรอบตัวหมุนคว้างอย่างรุนแรง เสียงร้องตกใจของเสี่ยวถิงและหมอเฒ่าอู๋ดังแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล ก่อนที่สติทั้งหมดของนางจะจมลงสู่ความมืดมิด

ภายในกระโจมบัญชาการหลัก เสียงโต้เถียงดังลั่น นายพลหลายนายกำลังก้มลงมองแผนที่ขนาดใหญ่บนโต๊ะ ถกเถียงเรื่องการวางกำลังและการส่งเสบียงอย่างเคร่งเครียด โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยนยืนกอดอกฟังอยู่หัวโต๊ะ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย แต่ดวงตากลับคมปลาบจับจ้องทุกรายละเอียดบนแผนที่

“เราไม่อาจเคลื่อนทัพได้หากยังไม่มั่นใจว่าโรคระบาดถูกควบคุมโดยสิ้นเชิง การส่งทหารที่อาจติดเชื้อออกไป ก็ไม่ต่างอะไรกับการส่งอาวุธชีวภาพไปให้ศัตรู!” นายพลจางทุบโต๊ะเสียงดัง

“แต่หากเรารอช้ากว่านี้ ทัพของเว่ยอ๋องอาจจะชิงลงมือก่อน!” นายพลหลี่โต้กลับ

“ท่านอ๋องทรงมีความเห็นว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”

ทุกสายตาจับจ้องมาที่จ้าวหยางเจี้ยน แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยคำใด ทหารสื่อสารคนหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในกระโจม คุกเข่าลงเสียงดัง

“ทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ! คุณหนูหลิน.... คุณหนูหลินเป็นลมล้มพับไปแล้ว!”

สิ้นเสียงรายงาน บรรยากาศในกระโจมที่ตึงเครียดอยู่แล้วก็พลันเงียบสงัดราวกับป่าช้า จ้าวหยางเจี้ยนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกที่ไม่อาจปิดบัง

“การประชุมสิ้นสุดเพียงเท่านี้!”

เขาคำรามลั่น ทิ้งเหล่านายพลที่ยังคงตกตะลึงไว้เบื้องหลัง แล้วพุ่งทะยานออกจากกระโจมไปราวกับพายุ ครานี้ในใจของเขาไม่มีความโกรธเกรี้ยวเช่นตอนที่ช่วยนางจากกองไฟ มีเพียงความหวาดกลัวอันเยียบเย็นที่กัดกินหัวใจ.... กลัวว่าจะต้องเสียนางไปอีกครั้ง

เมื่อเขามาถึงกระโจมพยาบาล ก็เห็นหมอเฒ่าอู๋กำลังใช้เข็มเงินฝังตามจุดต่างๆ บนร่างของหลินเฟยหรงที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงชั่วคราว เสี่ยวถิงร้องไห้จนตาบวมอยู่ข้างๆ

“นางเป็นอย่างไรบ้าง!”

จ้าวหยางเจี้ยนถามเสียงสั่น เขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง จับมือนางขึ้นมากุมไว้ มันเย็นเฉียบจนน่าใจหาย

หมอเฒ่าอู๋ถอนหายใจ

“กราบทูลท่านอ๋อง คุณหนูเพียงแค่ร่างกายอ่อนเพลียเกินขีดจำกัด จากการพักผ่อนไม่เพียงพอและทำงานหนักติดต่อกันหลายวัน ข้าได้ฝังเข็มเพื่อปรับสมดุลลมปราณแล้ว ที่เหลือก็แค่ต้องพักผ่อนและบำรุงร่างกายพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวหยางเจี้ยนพยักหน้ารับรู้ เขาลูบไล้หลังมือของเฟยหรงเบาๆ ใบหน้าของนางซีดเซียวปราศจากสีเลือด ริมฝีปากแห้งผาก มีรอยแตกเล็กน้อย เขาสั่งคนไปตามแพทย์หลวงอีกสองคนที่ติดตามทัพมาให้มาช่วยงานหมอเฒ่าอู๋ ก่อนจะหันไปสั่งเสี่ยวถิงด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

“ไปเตรียมน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดมา ข้าจะเช็ดตัวให้นางเอง”

“แต่ท่านอ๋อง.....” เสี่ยวถิงอึกอัก “นี่เป็นงานของบ่าวนะเจ้าคะ”

“ออกไป”

เขาพูดเพียงสั้นๆ แต่แววตาที่มองมานั้นทำให้เสี่ยวถิงไม่กล้าขัดคำสั่งอีก นางรีบคำนับแล้วออกไปจัดเตรียมของตามที่เขาสั่งอย่างรวดเร็ว

ตลอดทั้งคืนนั้น จ้าวหยางเจี้ยนไม่ได้ขยับไปไหน เขาละทิ้งการบัญชาการรบทั้งหมด ละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง เพื่อนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงของคู่หมั้นพระราชทาน.... เขาบรรจงใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นบิดหมาดเช็ดไปตามใบหน้า ลำคอ และแขนของนางอย่างแผ่วเบาที่สุด ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความทะนุถนอมราวกับกำลังสัมผัสสมบัติที่เปราะบางที่สุดในโลก ความร้อนจากไข้อ่อนๆ แผ่ซ่านผ่านผืนผ้ามายังฝ่ามือของเขา มันเป็นความร้อนที่ทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวด

แสงจันทร์นวลใยสาดส่องผ่านช่องเปิดของกระโจมเข้ามาอาบร่างของคนที่หลับใหลอยู่บนเตียง จ้าวหยางเจี้ยนมองใบหน้าของหลินเฟยหรง ความรู้สึกผิดและรักใคร่ท่วมท้นอยู่ในอก เขาปล่อยให้นางแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว ปล่อยให้นางทำงานหนักจนล้มป่วยเช่นนี้ได้อย่างไร

เขาล้วงเข้าไปในอกเสื้อหยิบถุงผ้าไหมเล็กๆ ที่พกติดตัวเสมอออกมา ภายในนั้นมีแหวนหยกสีเขียวมรกตวงหนึ่ง มันเป็นหยกโบราณเนื้อดี สลักเป็นรูปพยัคฆ์คำรามอย่างทรงอำนาจและประณีต นี่คือแหวนประจำราชวงศ์ที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น มอบให้แก่พระชายาโซ่วอ๋องเพียงผู้เดียว

จ้าวหยางเจี้ยนกุมมือข้างซ้ายของสตรีผู้หลับใหลขึ้นมาอย่างนุ่มนวล นิ้วของหลินเฟยหรงเรียวยาวและขาวซีด แต่กลับมีร่องรอยด้านแข็งจากการจับเข็มและบดยา เขามองร่องรอยเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ก่อนจะบรรจงสวมแหวนหยกวงนั้นลงบนนิ้วนางของนางอย่างเชื่องช้า

แหวนหยกเย็นเฉียบกระทบกับผิวพรรณขาวละเอียด ขนาดของมันพอดีกับนิ้วหญิงสาวอย่างน่าประหลาด ราวกับถูกสร้างมาเพื่อกันและกัน

“จากนี้ไป ข้าจะไม่ให้เจ้าต้องต่อสู้เพียงลำพังอีกแล้ว เฟยหรง”

เขากระซิบเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่แหวนวงนั้นอย่างแผ่วเบา เป็นดั่งคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับหัวใจของตนเอง

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดยามเช้าที่ลอดเข้ามาทำให้หลินเฟยหรงขยับตัว เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ปรือขึ้น ความรู้สึกแรกคือความเย็นสบายบนหน้าผาก และความรู้สึกหนักที่มือซ้าย นางกะพริบตาหลายครั้งเพื่อปรับสายตาให้ชินกับแสง ก่อนจะมองเห็นภาพรางๆ ของคนที่ฟุบหลับอยู่ข้างเตียง

จ้าวหยางเจี้ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ ฟุบหน้าลงกับแขนที่วางพาดอยู่บนขอบเตียง ชุดเกราะหนักอึ้งถูกถอดออกไปแล้ว เหลือเพียงอาภรณ์ชั้นในสีเข้มที่ยับยู่ยี่ เส้นผมบางส่วนหลุดลุ่ยลงมาปรกใบหน้ายามหลับที่ดูอ่อนล้าแต่สงบนิ่ง เขายังคงกุมมือนางไว้ไม่ปล่อย

หลินเฟยหรงรู้สึกว่าไข้อาการปวดหัวทุเลาลงไปมากแล้ว นางพยายามจะขยับมือ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงวัตถุแข็งเย็นที่สวมอยู่บนนิ้ว

นางก้มลงมอง....

แหวนหยกสลักลายพยัคฆ์สะท้อนแสงแดดยามเช้าเป็นประกายงามจับตา มันสวมอยู่นิ้วนางข้างซ้ายของตนเองอย่างพอดิบพอดี หัวใจของหลินเฟยหรงกระตุกวูบ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นมาสู่หัวใจอย่างรวดเร็ว

นางมองใบหน้ายามหลับของเขา สลับกับแหวนบนนิ้วของตนเอง ความหมายของการกระทำนี้ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดนับพันคำ นางค่อยๆ พลิกมือแล้วใช้นิ้วของตนกอบกุมมือใหญ่ไว้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่โซ่วอ๋องก็ยังไม่ตื่นจากนิทรา