ตื่นมาก็ต้องจับมีด ( 2 )

“เกิดอะไรขึ้น! เสียงดังเอะอะโวยวายอะไรกัน!”

นายท่านหลิน เสนาบดีอาวุโสเจ้าของจวนก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง ตามหลังมาด้วยหมอหลวงเสิ่นซึ่งได้รับการขอร้องไหว้วานให้มาช่วยรักษาอาการป่วยกะทันหันของคุณหนูใหญ่หลิน

หมอหลวงเสิ่นเดินตรงเข้ามาที่เตียง ทว่าพอเห็นสภาพของคุณหนูใหญ่เท่านั้นก็ถึงกับขมวดคิ้วนิ่วหน้า

“นี่มันเรื่องอะไรกัน! เหตุใดคุณหนูใหญ่จึงทำร้ายร่างกายตนเองเช่นนี้!?”

เขาเห็นแขนเสื้อที่ถลกขึ้น รอยกรีดที่น่ากลัว และเลือดที่เปรอะเปื้อนผ้าปูที่นอน ในใจก็ด่วนสรุปไปแล้วว่านี่คือการประชดประชันหรือพยายามฆ่าตัวตายของสตรีที่ไม่ได้ดั่งใจ

นายท่านหลินเห็นสภาพบุตรสาวก็มีสีหน้าเย็นชาขึ้นหลายส่วน

“เฟยหรง! นี่เจ้าคิดจะทำอะไร!”

หลินเฟยหรงไม่มีแรงจะต่อปากต่อคำ นางเพียงแค่พิงหมอนหอบหายใจอย่างอ่อนแรง พลางชี้นิ้วไปทางแขนของตนเองเป็นสัญญาณให้หมอหลวงตรวจดู

หมอหลวงเสิ่นแค่นเสียงในลำคออย่างไม่พอใจ แต่ก็ยอมก้มลงไปหมายจะจับชีพจรตามหน้าที่ ทว่าวินาทีที่สายตาของเขามองเห็นเข็มเงินสามเล่มที่ปักอยู่บนแขนขาวซีดนั้น ร่างทั้งร่างของเขาก็พลันแข็งทื่อไปในทันที

ดวงตาของหมอหลวงเบิกกว้างจนแทบถลนออกมาจากเบ้า มือที่กำลังจะยื่นออกไปชะงักค้างกลางอากาศ เขามองตำแหน่งของเข็มแต่ละเล่มสลับไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา เข็มเล่มแรกปักลงบนจุด ‘เสินเหมิน’ เข็มเล่มที่สองปักบนจุด ‘เน่ยกวน’ และเล่มสุดท้าย.... เข็มเงินเล่มสุดท้ายปักอยู่บนจุด ‘ชีเจ๋อ’ อย่างพอดิบพอดี

นี่มัน....นี่มันคือวิชาผนึกเส้นลมปราณหัวใจในตำราแพทย์โบราณที่สาบสูญไปนับร้อยปี! เป็นเคล็ดวิชาชั้นสูงที่ต้องอาศัยความเข้าใจในเส้นลมปราณอย่างลึกซึ้งและพลังลมปราณในการฝังเข็มแต่ละเล่มให้ได้องศาและน้ำหนักที่สมบูรณ์แบบเพื่อหยุดยั้งการไหลเวียนของพิษร้ายแรง!

เป็นไปได้อย่างไรที่เด็กสาวอ่อนแอเช่นนี้จะรู้วิชาระดับปรมาจารย์เช่นนี้ได้!

“เป็น......เป็นไปไม่ได้......” หมอหลวงเสิ่นพึมพำเสียงสั่น

โดยที่ทุกคนไม่คาดคิด หมอหลวงผู้อาวุโสที่แม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องให้ความเกรงใจก็ทรุดกายลงคุกเข่ากับพื้นเสียงดัง 'ตุ้บ' สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนในห้อง

“ท่าน.....ท่านหมอเสิ่น!” นายท่านหลินอุทานอย่างตกใจ

หมอหลวงเสิ่นไม่สนใจเสียงเรียกนั้น เขายังคงจ้องมองเข็มเงินสามเล่มนั้นราวกับถูกสะกดจิต ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหลินเฟยหรงด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความยำเกรงและสับสน

หลินเฟยหรงเหลือบมองหมอหลวงที่คุกเข่าอยู่ปลายเตียงด้วยหางตา นางรวบรวมลมหายใจเฮือกสุดท้ายแล้วเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่ยังคงแหบพร่าแต่แฝงไว้ด้วยอำนาจอย่างประหลาด

“พิษพญาหงส์เพลิง....ผสมหญ้าดับวิญญาณ”  นางบอกชื่อพิษร้ายที่แม้แต่หมอหลวงยังต้องขบคิด “ใช้รากสามสิบ โสมเย็น และดีงูเขียวสามหาง ต้มสามส่วนให้เหลือหนึ่งส่วน....ดื่มทันที”

คำพูดนั้นราวกับค้อนทุบลงกลางใจของหมอหลวงเสิ่น มันคือตำรับยาแก้พิษที่ถูกต้องทุกประการ

หลินเฟยหรงทิ้งตัวพิงหมอนอย่างหมดแรง สติของนางเริ่มเลือนรางเต็มที แต่นางยังฝืนเอ่ยประโยคสุดท้ายออกไป

“ท่านหมอหลวง......ยังจะมัวคุกเข่าทำอะไรอยู่.......คนไข้ของท่านกำลังจะตายแล้ว”

.

.

.

หนึ่งสัปดาห์เต็มที่หลินเฟยหรงต้องทนดื่มยาต้มรสขมเฝื่อนจนแทบลิ้นชา ของเหลวสีเข้มไหลผ่านลำคอทิ้งไว้เพียงความรู้สึกขมปร่าที่ติดตรึง ยาที่นางเป็นคนสั่ง หมอหลวงเป็นคนปรุง และเสี่ยวถิงเป็นคนป้อน ดูเหมือนจะได้ผลดี พิษพญาหงส์เพลิงผสมหญ้าดับวิญญาณที่เกือบจะคร่าชีวิตนางไปค่อยๆ ถูกขจัดออกไป ทว่ามันเป็นพิษร้ายที่ออกฤทธิ์กัดกร่อนอวัยวะภายในอย่างรุนแรง แม้รอดชีวิตมาได้ ร่างกายนี้ก็ยังคงอ่อนแอเกินกว่าจะทำอะไรได้ดั่งใจ

พร้อมกับร่างกายที่ค่อยๆ ฟื้นตัว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของนางราวกับเขื่อนแตก ภาพ เสียง และความรู้สึกของเด็กสาวที่ชื่อ ‘หลินเฟยหรง’ ตัวจริงฉายซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นางคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีกรมโยธาธิการ แต่กลับเป็นบุตรสาวที่เกิดจากฮูหยินเอกผู้ล่วงลับ ตำแหน่งในจวนจึงไม่มั่นคงนัก นายท่านหลินผู้เป็นบิดากำลังหลงใหลอนุภรรยาคนใหม่อย่างโงหัวไม่ขึ้น ส่วนอนุภรรยาผู้นั้นก็มีบุตรสาววัยไล่เลี่ยกันกับนางหนึ่งคน และที่สำคัญที่สุดคือราชโองการสมรสพระราชทานที่ส่งตรงมาจากวังหลวง กำหนดให้นางต้องแต่งเข้าจวนอ๋องเป็นชายาเอกของโซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยน อ๋องสงครามผู้เย็นชาและโหดเหี้ยมเลื่องชื่อ

ความทรงจำสุดท้ายของร่างเดิมคือตนเองกำลังดื่มน้ำแกงผสมสมุนไพรบำรุง แต่แท้จริงแล้วมันคือยาพิษ....

“คุณหนูเจ้าคะ ดื่มยาอีกหน่อยนะเจ้าคะ”

เสียงของเสี่ยวถิงปลุกนางจากภวังค์ สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ประคองถ้วยยาเข้ามาใกล้ ใบหน้านั้นยังคงมีร่องรอยความกังวลไม่จางหาย

หลินเฟยหรงรับถ้วยยามาถือไว้ในมือ ไออุ่นจากถ้วยกระเบื้องช่วยให้ฝ่ามือที่เย็นชืดของนางรู้สึกดีขึ้น นางจ้องมองของเหลวสีเข้มในถ้วยแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เสี่ยวถิง ต่อไปนี้เรื่องยาของข้า ไม่ต้องให้ผู้ใดแตะต้องอีกนอกจากเจ้ากับท่านหมอเสิ่น”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

เสี่ยวถิงรับคำอย่างหนักแน่น แม้จะไม่เข้าใจทั้งหมด แต่นางก็รู้ดีว่ามีคนปองร้ายคุณหนูของนาง

“แล้วก็นำเสื้อผ้าบุรุษสีหม่นที่พอจะหาได้มาให้ข้าชุดหนึ่ง”

เสี่ยวถิงเบิกตากว้าง “คุณหนูจะเอาไปทำอะไรหรือเจ้าคะ”

“ข้าจะออกไปข้างนอก”

หลินเฟยหรงตอบเสียงเรียบ ก่อนจะยกถ้วยยาขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดสิ้น ความขมปร่าแล่นพล่านไปทั่วโพรงปาก แต่นางเพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่นไม่แสดงอาการใดออกมา

นางไม่ไว้ใจใครในจวนแห่งนี้อีกแล้ว แม้แต่ยาที่นางเป็นคนสั่งเองก็ไม่แน่ใจว่าระหว่างทางจะถูกเติมส่วนผสมอะไรลงไปหรือไม่.... พิษพญาหงส์เพลิงนั้นร้ายกาจนัก ลำพังตำรับยาพื้นฐานของหมอหลวงเสิ่นยังแค่ประคองอาการ แต่การจะถอนรากถอนโคนพิษที่ฝังลึกในร่างนี้ได้ จำเป็นต้องใช้ ‘หญ้าเกล็ดวายุ’ ซึ่งเป็นสมุนไพรหายาก และแน่นอนว่าในคลังยาของจวนเสนาบดีไม่มีของล้ำค่าเช่นนี้

นางต้องออกไปหามันด้วยตัวเอง