หล่นทับมัจจุราช

รัตติกาลมาเยือนพร้อมกับสายลมเย็นที่พัดโชยเข้ามาทางหน้าต่าง หลินเฟยหรงในชุดบุรุษสีเทาเข้มรวบผมยาวขึ้นเป็นมวยสูงอย่างทะมัดทะแมง ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ทำให้การเคลื่อนไหวติดขัดอยู่บ้าง แต่นางไม่มีทางเลือกอื่น นางสำรวจลาดเลาจากหน้าต่างห้องนอนอยู่ครู่ใหญ่ เมื่อเห็นว่ายามเฝ้าเวรเดินตรวจผ่านไปแล้วจึงค่อยๆ ย่องออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ

เป้าหมายของนางคือกำแพงสูงด้านหลังจวนซึ่งเป็นจุดที่ลับตาคนที่สุด นางอาศัยความมืดและความรู้จากความทรงจำของร่างเดิมหลบหลีกยามรักษาการณ์ไปตามเงาไม้ได้อย่างคล่องแคล่ว หัวใจของศัลยแพทย์มือหนึ่งในโลกเก่าไม่เคยเต้นระทึกเท่านี้มาก่อน

กำแพงจวนสูงชันกว่าที่คิดไว้มาก อิฐแต่ละก้อนเย็นเฉียบและเต็มไปด้วยตะไคร่ที่ลื่นมือ หลินเฟยหรงกัดฟันแน่น นางเกาะเกี่ยวรอยแตกของอิฐและเถาวัลย์ที่เลื้อยพันอยู่บนกำแพงเพื่อพยุงร่างของตนเองขึ้นไปทีละน้อย เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นบนหน้าผาก ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น

‘อีกแค่นิดเดียว….!’

นางพึมพำกับตัวเองขณะเอื้อมมือไปเกาะกิ่งไม้ใหญ่ที่ยื่นออกมาจากยอดกำแพงเพื่อใช้เป็นที่ยึดสุดท้าย

แต่แล้ว....

แกรก!

เสียงกิ่งไม้ผุหักดังลั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัด ร่างของหลินเฟยหรงที่กำลังจะปีนข้ามกำแพงเสียหลักทันที ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก มือคว้าได้เพียงอากาศธาตุ ร่างทั้งร่างร่วงหล่นลงจากกำแพงสูงลิ่วสู่ความมืดเบื้องล่าง

จบสิ้นกัน.... นี่นางเพิ่งรอดจากความตายมาได้ไม่กี่วัน ก็ต้องมาตายเพราะตกกำแพงอีกแล้วหรือ!?

ทว่าแทนที่จะเป็นความเจ็บปวดจากการกระแทกพื้นดินแข็งๆ นางกลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่อ่อนนุ่มกว่า....และอบอุ่นกว่า....

ตุ้บ!

ร่างของนางหล่นทับเข้ากับร่างของใครคนหนึ่งที่ซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดใต้กำแพงอย่างจัง แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปบนพื้นหญ้าด้วยกันทั้งคู่ หลินเฟยหรงนอนทับอยู่บนร่างนั้นเต็มๆ ศีรษะกระแทกเข้ากับแผงอกที่แข็งแกร่งดุจแผ่นหินจนเกิดอาการมึนงงไปชั่วขณะ

ยังไม่ทันที่นางจะได้สติเต็มที่ วงแขนแข็งแรงราวกับคีมเหล็กก็ตวัดรวบเอวของนางไว้แน่นในชั่วพริบตา ก่อนที่ความรู้สึกเย็นเฉียบและคมกริบจะปรากฏขึ้นที่ลำคอขาวผ่อง

ฉับพลันนั้นเอง โลกทั้งใบของหลินเฟยหรงก็หยุดหมุน

นางค่อยๆ กะพริบตาเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความมืด แสงจันทร์เลือนรางที่ลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาส่องให้เห็นใบหน้าของบุรุษที่อยู่ใต้นางได้รำไร....และมันคือใบหน้าที่ทำให้นางหยุดหายใจไปชั่วขณะ

ดวงตาคมกริบดุจนัยน์ตาเหยี่ยวคู่หนึ่งกำลังจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างเย็นชาและประเมินผล สันจมูกโด่งเป็นคมสันรับกับริมฝีปากหยักลึกที่เม้มสนิทเป็นเส้นตรง โครงหน้าหล่อเหลาหมดจดราวกับเทพเซียน แต่กลับแผ่ไอรังสีอำมหิตที่น่าสะพรึงกลัวออกมาจนคนธรรมดาทั่วไปคงขาสั่นไปแล้ว หากสิ่งที่สะดุดตาหญิงสาวมากที่สุดคือประกายลูกแก้วสีรัตติกาลที่ล้ำลึกราวกับมหาสมุทรยามค่ำคืน ทั้งลึกลับและอันตราย

ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาทั้งสองห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดรินอยู่บนพวงแก้มอ่อนใส ในขณะที่ปลายกระบี่ที่เย็นเฉียบก็จ่อชิดอยู่กับเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของนางเช่นกัน

“เจ้าเป็นใคร”

น้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นทำลายความเงียบ มันเป็นคำถามที่ไม่มีช่องว่างให้โกหก

หลินเฟยหรงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปลายกระบี่ขยับตามเล็กน้อยจนนางรู้สึกได้ถึงคมมีดที่บาดผิว ความเจ็บแปลบแล่นปราดขึ้นมาทันที

สัญชาตญาณของแพทย์ทำให้นางวิเคราะห์สถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว เขาอยู่ในชุดสีดำสนิทกลมกลืนกับความมืด มีกลิ่นดินและกลิ่นโลหะจางๆ ติดตัว ท่าทางการเคลื่อนไหวเมื่อครู่รวดเร็วและเด็ดขาดไร้ซึ่งความลังเล นี่ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

“ข้าควรถามท่านมากกว่า ว่ามาทำอะไรลับๆ ล่อๆ อยู่หลังกำแพงจวนเสนาบดีในยามวิกาล”

นางสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามข่มให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าหัวใจจะเต้นรัวเป็นกลองศึกก็ตาม

แววตาของชายผู้นั้นวูบไหวไปชั่วขณะกับคำตอบที่ไม่ยำเกรงของนาง เขาหรี่ตาลง จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของนางราวกับจะค้นหาความจริงทุกอย่างที่ซ่อนอยู่

“ข้าถามก่อน” เขากดปลายกระบี่ลงเล็กน้อยเป็นการเตือน

หยาดโลหิตสีแดงสดหยดหนึ่งไหลซึมออกมาจากรอยแผลที่ลำคอของหลินเฟยหรง นางสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นคาวเลือดคลุ้งขึ้นมาแตะจมูก

“ข้าเป็นคนของจวนนี้”  นางตอบตามความจริง  “ข้ามีเหตุจำเป็นต้องออกมาข้างนอก”

“เหตุจำเป็นอันใดที่ต้องให้คุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดีต้องปีนกำแพงหนีออกมาในยามดึกสงัดเช่นนี้”

คำพูดของเขาทำให้หลินเฟยหรงชาวาบไปทั้งตัว เขารู้ว่านางเป็นใคร! ทว่านางกลับไม่รู้สึกถึงความเป็นมิตรจากน้ำเสียงของเขาสักนิด มีแต่ความหวาดระแวงและคุกคาม

โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยน.... ความทรงจำเกี่ยวกับคู่หมั้นในราชโองการผู้นี้ผุดขึ้นมาในหัวทันที ข่าวลือเกี่ยวกับเขามีแต่เรื่องความโหดเหี้ยมในสนามรบและความเย็นชาไร้หัวใจ ไม่เคยมีใครบอกว่าเขาจะปรากฏตัวขึ้นในลักษณะนี้

แรงกดที่เอวเพิ่มมากขึ้นจนนางรู้สึกเจ็บ จ้าวหยางเจี้ยนพลิกร่างของหลินเฟยหรงลงไปนอนบนพื้นหญ้าชื้นแฉะได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะขึ้นมาคร่อมทับนางไว้ กักขังนางไว้ใต้ร่างที่สูงใหญ่ของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ กระบี่ยังคงจ่ออยู่ที่ตำแหน่งเดิมไม่ขยับเขยื้อน

“ข้าจะถามเป็นครั้งสุดท้าย”  เขาก้มหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกของพวกเขาสัมผัสกันแผ่วเบา  “เจ้าออกมาทำอะไร”

“หม่อมฉัน…….”

เสียงของนางขาดหายไปแสร้งทำเป็นหวาดกลัว ลมหายใจอุ่นร้อนของบุรุษเบื้องหน้ายังคงรินรดผิวแก้ม ทว่าภายใต้ท่าทีสั่นเทา ฝ่ามือเล็กที่ซ่อนอยู่ด้านหลังกลับขยับควานสะเปะสะปะบนพื้น จนกระทั่งกอบกำเศษดินชื้นแฉะและใบไม้แห้งไว้ได้เต็มกำมือ

สัญชาตญาณเอาตัวรอดของศัลยแพทย์หญิงทำงานอย่างรวดเร็ว จังหวะที่โซ่วอ๋อง จ้าวหยางเจี้ยนผ่อนลมหายใจเพื่อรอฟังคำตอบและเผลอคลายแรงกดที่ปลายกระบี่เพียงเสี้ยววินาที หลินเฟยหรงก็ตวัดแขนขึ้น ซัดเศษฝุ่นดินในมือเข้าใส่ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงคืบอย่างจัง!

“อึก!”

มัจจุราชหนุ่มชะงักงัน ดวงตาคมกริบจำต้องหลับลงชั่วขณะเพื่อหลบเลี่ยงฝุ่นผงที่พุ่งเข้าใส่

อาศัยจังหวะที่วงแขนแกร่งชะงักค้าง หญิงสาวพลิกตัวหลบคมกระบี่ที่จ่อคอหอยอยู่อย่างคล่องแคล่วผิดวิสัยคุณหนูในห้องหอ นางใช้เท้าถีบเข้าที่หน้าแข้งของเขาเพื่อยืมแรงส่ง ร่างบางผุดลุกขึ้นแล้วพุ่งตัวกลืนหายเข้าไปในความมืดของแนวป่าหลังกำแพงจวนราวกับเงาลม

“หนอย!”

เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวเจือไปด้วยโทสะที่พลุ่งพล่าน รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจากร่างสูงใหญ่จนอากาศรอบด้านแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทว่าเมื่อเขาลืมตาขึ้นและตวัดกระบี่ฟันฝ่าความมืด ร่างของสตรีที่กล้าลูบคมเขาก็อันตรธานไปเสียแล้ว

ทางด้านหลินเฟยหรง นางสับเท้าวิ่งลัดเลาะไปตามพุ่มไม้รกทึบ หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรงจนแทบจะทะลุออกจากอก พิษพญาหงส์เพลิงในกายเริ่มปะทุความร้อนขึ้นมาตามจังหวะชีพจรที่เต้นเร็ว นางหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ทว่าในขณะที่สายตาพร่ามัวกำลังกวาดมองหาที่ซ่อนตัว ประกายแสงสีเงินยวงที่สะท้อนแสงจันทร์ตรงโขดหินริมลำธารเล็กๆ ก็สะกดสายตานางไว้

ใบไม้เรียวยาวสีเขียวอมฟ้า มีหยาดน้ำค้างเกาะพราวไม่ยอมร่วงหล่นแม้จะถูกลมพัด

‘หญ้าสมุนไพรน้ำค้าง!’

แพทย์สาวเบิกตากว้างด้วยความยินดี แม้มันจะไม่ใช่หญ้าเกล็ดมังกรวารีที่กำลังตามหา แต่วัตถุดิบชนิดนี้มีฤทธิ์เย็นจัด สามารถใช้สกัดเป็นยาระงับความร้อนรุ่มของพิษพญาหงส์เพลิงได้ชะงัดนัก นางไม่รอช้า รีบย่อตัวลงใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อและถอนรากของมันขึ้นมาอย่างทะนุถนอมแล้วซุกเก็บไว้ในสาบเสื้อทันที

ท่ามกลางความมืดมิดเบื้องหลัง จ้าวหยางเจี้ยนยืนตระหง่านอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ เขาปัดเศษดินออกจากใบหน้าช้าๆ ดวงตาสีรัตติกาลวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกสตรีบอบบางหยามเกียรติ เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน นิ้วหัวแม่มือลูบด้ามกระบี่ประจำกายเบาๆ เพื่อระงับอารมณ์คุกรุ่น

ข้ารู้แล้วว่าเจ้าคือใคร

ฝากไว้ก่อนเถอะคุณหนูใหญ่หลิน.... กล้าเล่นเล่ห์กับอ๋องอย่างข้า คิดหรือว่าจะหนีพ้นกระดานหมากนี้ไปได้!