ปะทะวิชาแพทย์ ( 2 )

ครู่ต่อมา เสี่ยวถิงก็กลับมาพร้อมกับหุ่นผ้าขนาดเท่าตัวคนที่หลินเฟยหรงทำขึ้นเอง บนตัวหุ่นมีเส้นสายลายจุดที่ขีดเขียนไว้ด้วยหมึกสีแดงและดำอย่างละเอียดซับซ้อน มันคือแผนภาพจำลองระบบกล้ามเนื้อและเส้นประสาทที่นางวาดขึ้นจากความทรงจำเมื่อครั้งเรียนวิชากายวิภาคศาสตร์ในชาติก่อน สร้างความประหลาดใจให้แก่ทุกคนที่ได้เห็นเป็นอย่างยิ่ง

“นี่มัน.... ของวิเศษอันใดกัน”

หมอเฒ่าอู๋พึมพำ จ้องมองลายเส้นประหลาดบนหุ่นตาไม่กะพริบ

หลินเฟยหรงไม่ตอบ นางหันไปหาองครักษ์ลิ่วเฟิง

“ท่านลองยกแขนขวาขึ้นช้าๆ”

องครักษ์หนุ่มทำตาม แต่เมื่อยกแขนขึ้นได้เพียงครึ่งทาง สีหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

“เจ็บบริเวณใดมากที่สุด” นางถามเสียงเรียบ

“หัวไหล่ด้านหลังขอรับคุณหนู ราวกับมีของแหลมทิ่มแทงอยู่ตลอดเวลา”

หลินเฟยหรงพยักหน้า นางเดินไปที่หุ่นผ้าแล้วใช้นิ้วชี้ไปที่จุดๆ หนึ่งบริเวณสะบักหลัง

“อาการปวดของท่านไม่ได้เกิดจากเส้นลมปราณติดขัดดังที่ตำราแพทย์โบราณว่าไว้ แต่มันเกิดจากการที่กล้ามเนื้อมัดนี้”  นางใช้นิ้วลากไปตามเส้นสีแดงบนหุ่น “อักเสบและกดทับ ‘เส้นสัญญาณ’ ที่เชื่อมต่อไปยังแขนของท่าน”

คำว่า ‘กล้ามเนื้อ’ และ ‘เส้นสัญญาณ’ เป็นศัพท์ใหม่ที่ไม่มีใครในที่นั้นเคยได้ยินมาก่อน หมอเฒ่าอู๋ขมวดคิ้วมุ่น

“เจ้าพูดเรื่องอันใดกัน เส้นสัญญาณอะไรของเจ้า ข้ารู้จักแต่เพียงเส้นลมปราณ!”

“เส้นลมปราณเป็นเพียงทฤษฎี แต่สิ่งที่ข้ากำลังจะแสดงให้ท่านเห็นคือความจริงทางกายภาพ”  หลินเฟยหรงหยิบเข็มเงินที่ยาวที่สุดและบางที่สุดขึ้นมาจากกล่อง นางหันไปหาลิ่วเฟิง  “ข้าจะฝังเข็มเพียงเล่มเดียว หากข้าพูดถูก อาการปวดของท่านองครักษ์จะหายไปทันที แต่แขนของท่านจะรู้สึกชาและยกไม่ขึ้นชั่วขณะ ท่านกล้าพอจะให้ข้าลองหรือไม่”

ลิ่วเฟิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่แน่วแน่และเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของนาง เขาก็ตัดสินใจพยักหน้า

“ข้าเชื่อคุณหนูขอรับ”

หลินเฟยหรงไม่รอช้า นางเดินไปด้านหลังขององครักษ์หนุ่ม ใช้นิ้วคลำหาตำแหน่งที่แม่นยำบริเวณสะบักของเขาเพียงครู่เดียว ก่อนจะปักเข็มเงินเล่มยาวลงไปอย่างรวดเร็วและมั่นคง เข็มจมหายเข้าไปเกือบครึ่งเล่มโดยที่ลิ่วเฟิงแทบไม่รู้สึกเจ็บ

“เอาล่ะ ลองยกแขนอีกครั้ง”

ลิ่วเฟิงสูดหายใจลึก ลองยกแขนขวาขึ้นช้าๆ.... และแล้วความตกตะลึงก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขารวมถึงทุกคนที่เฝ้ามองอยู่ แขนของเขาสามารถยกขึ้นได้จนสุดแขนโดยไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆ เลยแม้แต่น้อย!

“หาย.... หายปวดแล้ว! ไม่เจ็บแล้วจริงๆ ด้วย!”

เขาร้องออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ทว่า ไม่ถึงครึ่งอึดใจต่อมา เขาก็พบกับความประหลาดใจอีกครั้ง

“แต่.....แต่ข้ายกแขนไม่ขึ้น มัน.....มันเหมือนไม่มีแรงเลยขอรับ!”

แขนของเขาตกลงข้างลำตัวอย่างอ่อนแรงตามที่หลินเฟยหรงบอกไว้ไม่มีผิดเพี้ยน

หมอเฒ่าอู๋เบิกตากว้าง อ้าปากค้างกับภาพที่เห็น เขารีบวิ่งเข้าไปตรวจชีพจรของลิ่วเฟิง แต่ก็พบว่าลมปราณขององครักษ์หนุ่มยังคงไหลเวียนเป็นปกติทุกอย่าง ไม่มีสิ่งใดผิดปกติเลยตามหลักการแพทย์ที่เขาร่ำเรียนมาทั้งชีวิต

“เป็น.....เป็นไปได้อย่างไรกัน??”

เขายืนตัวแข็งทื่อ พึมพำกับตัวเองอย่างสับสนงุนงง

หลินเฟยหรงดึงเข็มเงินออกจากแผ่นหลังของลิ่วเฟิงอย่างนุ่มนวล

“อีกประมาณครึ่งชั่วยาม แขนของท่านก็จะกลับมาใช้งานได้ตามปกติ ส่วนอาการปวดจะทุเลาลงไปอีกหลายวัน หากต้องการรักษาให้หายขาด ท่านต้องมาให้ข้าฝังเข็มอีกสองสามครั้ง ร่วมกับการประคบร้อนและยืดกล้ามเนื้อตามที่ข้าจะสอนให้”

นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับหมอเฒ่าอู๋ที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหิน

“ที่ข้าทำไปเมื่อครู่ คือการใช้เข็มสกัดกั้นเส้นสัญญาณที่ส่งความเจ็บปวดไปยังสมองชั่วคราว พร้อมกับคลายการหดเกร็งของกล้ามเนื้อที่อักเสบไปพร้อมกัน นี่คือหลักการทำงานของร่างกายมนุษย์ ท่านหมอหลวงพอจะเข้าใจแล้วหรือยังคะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งโถง ทุกสายตาจับจ้องไปที่หมอหลวงผู้สูงวัย รอคอยปฏิกิริยาของเขา จ้าวหยางเจี้ยนซึ่งยืนดูเหตุการณ์อยู่เงียบๆ ตลอดเวลานั้น มุมปากได้ปรากฏรอยยิ้มบางเบาขึ้นอย่างที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

หมอเฒ่าอู๋ยืนนิ่งอยู่นาน ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากสีขาวซีดเป็นแดงก่ำสลับไปมาหลายครั้งราวกับกำลังต่อสู้กับความคิดภายในใจอย่างหนักหน่วง เขากำหมัดแน่น จ้องมองหลินเฟยหรงราวกับจะมองให้ทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณ

แล้วในวินาทีต่อมา เหตุการณ์ที่ไม่มีใครคาดคิดก็เกิดขึ้น

ตุ้บ!

หมอเฒ่าอู๋ทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบเสียงดังสนั่น เขาก้มศีรษะลงจนหน้าผากจรดพื้น โขกศีรษะคำนับนางอย่างนอบน้อมที่สุดสามครั้งติดต่อกัน ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด

องครักษ์และบ่าวไพร่ต่างอ้าปากค้าง นี่คือท่านหมอหลวงอู๋ผู้หยิ่งทะนงและเป็นที่เคารพนับถือไปทั่วทั้งเมืองหลวง กำลังคุกเข่าคำนับสตรีอายุน้อยนางหนึ่งอย่างนั้นหรือ!

“โปรดอภัยในความโง่เขลาเบาปัญญาของข้าด้วย!” หมอเฒ่าอู๋เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความละอายและเลื่อมใสอย่างสุดซึ้ง  “วันนี้ข้าได้ประจักษ์แล้วว่า ยังมีวิชาแพทย์ที่ล้ำลึกเกินกว่าความเข้าใจของข้าอยู่บนโลกใบนี้ สวรรค์ได้เปิดตาให้ข้าแล้ว!”

เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินเฟยหรงด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง จากความดูแคลนกลายเป็นความศรัทธาอันแรงกล้า

“คุณหนูหลิน.... ไม่สิ ท่านอาจารย์หลิน! โปรดรับเฒ่าอู๋ผู้โง่เขลาคนนี้เป็นศิษย์ด้วยเถิด!”