เรื่องคืนนั้น (2)

"ฉันว่าใช่นะ"

"แต่อย่างหมอหมอกจะมีแฟนจริงๆ เหรอแก ฉันไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้"

"ก็ต้องใช่อยู่แล้วรึเปล่า ถึงขั้นบอกว่าต่อไปถ้าคุณคนนั้นมา ให้เข้าไปรอในห้องได้เลย ปกติหวงพื้นที่จะตาย"

"สรุปใช่คนเดียวกับคนวันนั้นด้วยใช่ไหม"

"อันนี้คอนเฟิร์มว่าแน่นอนสวยแบบนี้ฉันจำได้"

"แฮ่ม.." เสียงซุบซิบหยุดลงทันทีเมื่อมีเสียงกระแอมดังจากด้านหลัง "นินทาอะไรเพื่อนผมครับ"

"โอ๊ย! หมอไทม์หมอพีร์ พวกพี่ตกใจหมดเลยมาเงียบๆ" อรดีเป่าปากโล่งอกเมื่อคนที่หันไปเจอไม่ใช่คนที่กำลังพูดถึงอยู่

"ว่าไงครับพี่อรคนสวยเพื่อนผมมันทำไม ได้ยินอะไรหวงๆ" หมอธารณ์ถามย้ำอีกครั้งถึงเรื่องที่สาวๆ กำลังซุบซิบอยู่ ความจริงเป็นธรรมดาที่สาวๆ รวมตัวกันเรื่องซุบซิบคนอื่นเป็นได้เห็นอยู่แล้วทุกแผนก แต่คราวนี้ดันมีชื่อเพื่อนเขาโผล่มาให้ได้ยิน ทำให้อดอยากรู้ไม่ได้ ถึงขั้นรพีภัทรยังหยุดฟังด้วย

"ก็เพื่อนหมอไทม์นั่นแหละ หมอหมอกพาผู้หญิงเข้าห้องตอนนี้นั่งรออยู่ด้านใน"

"ผู้หญิงเหรอ?"

"ใช่ค่ะ ก่อนหน้านี้มารอตั้งนานเพราะหมอหมอกมีเคส มาถึงเจอกันก็ลากกันไปข้างใน แต่เมื่อกี้หมอนพมีคอนซัลท์ด้วยด่วน เพิ่งเดินออกไป แต่ยังหันมากำชับด้วยนะคะว่าให้ดูแลคนข้างในให้ดี แถมบอกอีกด้วยนะคะว่าคราวหน้าให้ไปรอด้านในได้เลย แบบนี้ไม่มีซัมติงยังไงไหวคะหมอไทม์" เมื่อคนที่เม้าธ์ด้วยเป็นคนกันเองอย่างหมอไทม์ที่ใจดีกับพยาบาลทุกวอร์ดอยู่แล้ว อรดีก็จัดเต็มเล่าออกรสออกชาติเต็มที่

"ตอนนี้ก็ยังอยู่ข้างในเหรอครับ?" ยิ่งเห็นหมอพีร์แสดงความสนใจอีกคน พยาบาลสาวลำโพงประจำวอร์ดก็ยิ่งพยักหน้ารัวเร็วเม้าธ์ต่ออย่างออกรส

"ใช่ค่ะ เห็นว่าจะกินข้าวด้วยกันก่อนไป" ธารณ์และรพีภัทรหันมองสบตากันอย่างแปลกใจ ก่อนจะเบี่ยงสายตาไปยังประตูห้องที่ถูกเปิดออก เมื่อเห็นคนที่เดินออกมาก็หันมาลอบสบตาอย่างรู้กัน

"คุณใบชาสวัสดีครับ"

"อ้าว หมอไทม์หมอพีร์ สวัสดีค่ะ"

"มาหาหมอกเหรอครับ" ธารณ์ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องในสิ่งที่พยาบาลทั้งหลายเพิ่งจะเล่าให้ฟัง

"ใช่ค่ะพอดีมีนัดคุยเรื่องงาน แต่มาผิดวันนิดหน่อย แต่เห็นหมอหมอกมีงานด่วนเลยว่าจะกลับก่อนค่ะ" ปภาวินทร์เอ่ยทักทายพร้อมอธิบาย ตั้งใจให้คนทั้งหมดได้ยินว่าเธอมาพบเขาด้วยเรื่องงาน จะได้ไม่เข้าใจผิดไปอีก

"ไม่ต้องห่วงครับคอนซัลท์ไม่นาน เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อน ตั้งใจจะมากินข้าวกับไอ้หมอกมันพอดีเลย กินด้วยกันไปเลย" ธารณ์พูดเองเออเอง หันไปจัดแจงฝากพยาบาลสั่งข้าวเพิ่มให้เขากับเพื่อนเสร็จสรรพ ก่อนจะหันไปเชิญคนที่เพิ่งเดินออกมากลับเข้าห้อง

เมื่อทั้งสองคนทำท่าต้อนเธอกลับเข้ามาในห้อง ใบชาก็ออกเดินอย่างงุนงง คิดซะว่าอย่างน้อยก็ไม่ได้กินข้าวสองต่อสองให้คนข้างนอกเข้าใจผิดเหมือนเมื่อกี้ก็โอเคแล้ว ในเมื่อเธอยังต้องมาทำงานที่นี่บ่อยๆ ให้คนอื่นเข้าใจผิดไปคงไม่ดี แต่หารู้ไม่ ว่าเหตุการณ์ที่หมอหนุ่มทั้งสองคนเพื่อนสนิทคนที่กำลังมีประเด็นอยู่เอ่ยทักเธอ กลายเป็นหัวข้อซุบซิบยิ่งกว่าเดิม ก็ถึงขั้นหมอหมอกเคยพามารู้จักเพื่อนขนาดนี้ ยังไงก็คนพิเศษแน่นอน!

"ถ้าแบบนี้งานวิจัยเรื่องหน้าของผมคงต้องพึ่งคุณแน่"

"ไม่มีปัญหาค่ะหมอไทม์ถ้าชาไม่ได้ติดอะไร หรือถ้าติดจริงๆ ในโรงเรียนมีคนรับงานอยู่ค่ะ เดี๋ยวชาแนะนำให้"

"ผมอยากให้เป็นคุณชานี่ครับรู้จักกันอยู่แล้วทำงานง่าย อีกอย่างผมชอบคุณด้วย"

ปัง!

เสียงปิดประตูเสียงดังส่งผลให้ร่างบางหันขวับไปมองด้านหลังทันที เลื่อนคิ้วหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางและแววตากรุ่นโกรธของเขา

ว่าแต่โกรธเรื่องอะไร?

"ไงครับจารย์คอนซัลท์ไม่จบรึไง หงุดหงิดมาเลย" ธารณ์เอ่ยถามเพื่อนสนิทที่เดินหน้าบึ้งเข้ามา ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่าอาการที่แสดงออกไม่ได้เกี่ยวกับงานแต่ก็แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

"มาทำไม"

"ก็เห็นที่นี่จะมีมื้อกลางวันกันไม่ใช่รึไงเลยมาขอแจมด้วย"

"ไม่มีเผื่อ"

"กูสั่งแล้ว"

"ไปกินที่ห้องมึง"

"กูจะกินห้องนี้"

"ไอ้ไทม์"

"มึงจะหงุดหงิดอะไรเพื่อนแค่ขอมากินข้าวด้วย ใช่ไหมครับคุณชา" ธารณ์ตอบกลับก่อนจะหันมาแสร้งถามหญิงสาวคนเดียวในห้อง

"เอ่อ..ความจริงพวกคุณอาจจะมีเรื่องต้องคุยกันเดี๋ยวฉันกลับก่อนดีกว่า" ว่าจบเธอก็ลุกขึ้นหยิบกระเป๋าทันที

"ใบชาเดี๋ยวผม..."

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ต้องส่ง เอาไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันมาใหม่ ขอตัวก่อนนะคะหมอไทม์หมอพีร์"

"เดี๋ยวคุณ!" ปภาวรินทร์เอ่ยจบก็สาวเท้าออกจากห้องทันที ทิ้งคนหงุดหงิดคนหนึ่งและคนอารมณ์ดีอีกสองคนไว้ข้างหลัง

"อะไรไอ้หมอกไม่ต้องมาตาขวางเลย"

"พวกมึงจะมาทำห่าอะไร" 

"สาวไม่อยู่แล้วธาตุแท้ออกเลยนะมึง" ไทม์อดแซวไม่ได้ เป็นเรื่องที่รู้กันว่าคนภายนอกมักจะมองเพื่อนเขาเป็นหมอหนุ่ม สุภาพ ใจดี เพียงแต่พวกเขาสองคนย่อมรู้ดีว่ามันเป็นเพียงเปลือกนอก ความจริงพวกเขาทั้งสามคนก็แทบไม่ต่างกัน เพียงแต่ด้วยบทบาทความเป็นหมอจึงไม่ค่อยมีใครได้เห็นเท่านั้นเอง

"จะกินไหมข้าว?" เขาเพยิดหน้าไปยังอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะ "หรือจะแดกตีน"

"ไอ้หมอเถื่อน" หมอไทม์บ่นกลับเพื่อนสนิทก่อนจะเดินนำไปยังโต๊ะอาหารที่พวกเขามักจะมาสิงอยู่เป็นประจำยามไม่มีเคส

"แล้วพรุ่งนี้ไม่ต้องเสนอหน้ามาด้วย"

"ทำไม? มีนัดกับสาวพวกกูมาไม่ได้" รพีภัทรเอ่ยขึ้นบ้างหลังจากที่นั่งเงียบฟังเพื่อนคุยกันสักพัก

"พวกกูต้องทำงาน"

"หึ แล้วกินข้าวกลางวันเกี่ยวอะไรกับทำงาน" หมอพีร์ยังคาดคั้นเพื่อนต่อ หรี่สายตามองจับผิด

"เดี๋ยวนี้กูต้องรายงานพวกมึงหมด?"

"รายงานแค่คนนี้ก็ได้เพราะกูสนใจ"

"อูยยยย" ธารณ์ถึงกับหลุดเสียงตกใจเมื่อเพื่อนที่ไม่ค่อยพูดแสดงอาการสนใจ แต่ด้วยความที่คบกันมานานก็พอจะมองออกว่าเพื่อนตั้งใจแกล้ง

"ไม่ได้!"

มีแต่ความหวงที่มันบังตาเพื่อนอีกคนอยู่นี่สิถึงดูไม่ออก!

"เพราะ?"

"คนนี้ไม่ได้"

"ทำไม?"

"เขาคือคนเดียวกับที่กูให้พวกมึงตามหาเรื่องคืนนั้น"