เรื่องคืนนั้น (3)

"เดี๋ยวนะ! ให้กูนึกก่อน คืนนั้นที่ว่าคือที่มึงอยู่กับใครไม่รู้ยันเช้าอะนะ"

"เออ!"

"เดี๋ยวๆ มึงจะบอกว่าคุณชาคือคนนั้น?"

"มึงจะเดี๋ยวห่าอะไรนักหนา"

"ช่างหัวเดี๋ยวมัน! สรุปผู้หญิงที่มึงเข้าใจผิดว่ากูจ่ายให้คือคุณชา"

"เออ!"

"เชี่ยหมอก!" สองเสียงประสานกันทันทีเมื่อจับใจความได้

"มึงรู้ได้ไงว่าเป็นเขา จำได้แค่ว่าล่าสุดคือมึงตามจนรู้ว่าเขารู้จักกับแฟนเก่ามึงนี่" รพีภัทรพอจำได้ว่าหลังจากคืนที่พวกเขาไปงานเลี้ยงฉลองเรียนจบของเพื่อนคณะอื่น ธารณ์เป็นคนพาหมอกไปพักบนห้องด้านบน ซึ่งโดยปกติพวกเขาจะเปิดก็ต่อเมื่อมีใครจะลากสาวไปต่อ แต่คืนนั้นจำได้ว่าอวัศย์เมามาก บวกกับทางเขาก็มีดีลไว้อยู่เหมือนกันเลยเปิดห้องให้มันนอนแทน ใครจะคิดว่าตื่นเช้ามาเพื่อนจะนัดคุยหน้าเครียด บอกเล่าเหตุการณ์ว่าน่าจะมีการเข้าใจผิด คิดว่าคนที่อยู่ด้วยกันทั้งคืนเป็นคนที่ไอ้ไทม์นัดให้แล้วพร้อมจ่ายเงิน

"อืม..ล่าสุดที่มึงบอกกูว่าเขาเรียนคณะไหนกูก็ไปตามดู สรุปคือเขาปีเดียวกับเราและก็เรียนจบไปแล้ว กูรู้แค่ว่าเขาเป็นเพื่อนในคณะของเมล ไม่ได้สนิทกับใคร จะถามเมลก็ไม่กล้าว่าตอนนั้นเขาเป็นยังไง ไปอยู่ที่ไหน บวกกับที่มีเรื่องคุณตาพอดี"

ตอนนั้นตื่นเช้ามาเขาไม่เห็นเธอแล้ว ถ้าไม่มีผ้าปูที่ยับยู่ยี่บวกกับเศษซากถุงยางที่เกลื่อนตามพื้น คงคิดว่าตนเองฝันไป พอมาย้อนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนจำได้ว่าตัวเขาเองรังแกเธอไปจนเกือบเช้า ทั้งๆ ที่รู้แก่ใจว่าคืนนั้นเป็นครั้งแรกของเธอ ความจริงแล้วโดยปกติเขาก็คงจะปล่อยผ่านไป เพราะในเมื่อเป็นข้อตกลงของทั้งสองฝ่ายก็ควรจะจบไป แต่ตอนนั้นมันยังหลงเหลือความรู้สึกบางอย่าง

อาจจะเป็นเพราะ 'ติดใจ'

เขาจึงโทรหาคนที่เป็นคนดีลให้คือไทม์ แต่เมื่อฟังคำตอบจากเพื่อนก็ช็อกยิ่งกว่าเดิม เพราะเพื่อนไม่ได้ดีลใครให้ไว้เลย ตอนนั้นในหัวมีแต่ความมึนงง และสับสน ใจหนึ่งก็คิดว่าอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่...เธอถึงขนาดเข้ามารออยู่ในห้อง นั่งดื่มเป็นเพื่อนกัน รวมถึงตกลงใจที่จะมีความสัมพันธ์กันในคืนนั้น ก็ทำให้เขาอคติไม่ได้คิดว่าเธออาจมีจุดประสงค์บางอย่างที่เข้ามา

แต่ผ่านมาร่วมสองสัปดาห์ก็ไม่มีการติดต่อกลับมา ไม่มีการเรียกร้อง แบล็คเมล์หรืออะไรใดๆ ทั้งสิ้น เธอเงียบหายไปราวกับไม่เคยผ่านเข้ามาในคืนนั้น เขาจึงเริ่มให้เพื่อนอีกสองคนช่วยตามสืบว่าเธอคือใคร 

สรุปพีร์ตามสืบมาให้ได้แค่ว่าเธอทำงานที่นั่นแบบพาร์ทไทม์ ช่วงหลังๆ นานๆ เข้ามาที ไม่มีใครรู้ตัวตนเพราะผู้จัดการร้านเป็นคนฝากฝังเข้ามา ไม่รับงานนอก ที่สำคัญงานเสริมที่เธอรับคือการทำความสะอาดห้องพัก นั่นเขาถึงรู้เหตุผลที่เธอเขาไปอยู่ในห้องได้ยังไง

เขาเป็นคนตามสืบเองต่อจากนั้น จนรู้มาว่าเธอเรียนคณะไหน ซึ่งเป็นคณะเดียวกับเพื่อนเขาหรือจะว่าเป็นแฟนเก่าก็ว่าได้ เขามีความคิดอยากเข้าไปคุยกับเมลเพื่อสอบถามเรื่องของเธอคนที่เขารู้มาว่าชื่อ ใบชา แต่ด้วยตอนนั้นก็ไม่รู้จะไปอธิบายยังไง บวกกับคุณตาของเขาล้มป่วย ทำให้ตอนนั้นทั้งต้องเรียนหนักเพราะต้องไปอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว อีกทั้งยังต้องเทียวไป-กลับ กรุงเทพฯ และแม่ฮ่องสอน ก็ทำให้เริ่มลืมเลือนเหตุการณ์นั้นไป จนเรียนจบกลับมาดูแลโรงพยาบาลของคุณตาที่เขาอยู่ตอนนี้

วันนั้นที่ซอลฝากฝังให้เขาช่วยดูแล ใบชา ก็ทำให้หัวใจเต้นแรงไม่น้อย เพราะไม่แน่ใจว่าคือใบชาเดียวกันไหม จนเมื่อได้พบกัน หัวใจเขาเต้นรัวราวกับจะทะลุออกจากอก ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นอย่างไม่รู้ตัว รู้อีกทีก็อยากเข้าไปมีบทบาทในชีวิตของเธอซะแล้ว

"ไอ้หมอกถ้าจำไม่ผิด คุ้นๆ ว่าใบชามีลูกแล้วไม่ใช่เหรอ เรียนที่เดียวกับพะแพง"

"อืม"

"ไอ้พีร์ทำไมกูรู้สึกแปลกๆ มึงคิดเหมือนกูใช่ไหม"

"ลูกใบชาคือ..."

"อย่างที่พวกมึงคิดนั่นแหละ..กูคิดว่าลูกกู"

"ไอ้เหี้ย!"

"คราวนี้ด่ากูเต็มปากเต็มคำเลยนะพวกมึง" อวัศย์ไม่วายหันไปประชดเพื่อน

"ถ้าไม่ใช่เพื่อนกูจะด่ายิ่งกว่านี้อีก ทำไมมึงไม่ป้องกัน?" พีรภัทรถึงกับพูดประโยคยาวๆ ออกมา

"ก็ป้องกันอยู่.." เขาตอบกลับเสียงเบา

ถ้าจำไม่ผิดก็สองรอบแรกนี่แหละ

"ถ้าป้องกันจะมีลูกโตจนเรียนอนุบาลแบบนี้รึไงไอ้หมอก" ธารณ์ถึงกับขึ้นเสียงหงุดหงิด

"เอาเป็นว่ามันมีเหตุนิดหน่อย" เมื่อเห็นเขาอ้อมแอ้มตอบก็พอจะเดาเหตุการณ์ได้ แต่ถึงอย่างนั้นธารณ์ก็ยังอดด่าเพื่อนไม่ได้

"สมน้ำหน้ามึง ตอนนี้ก็ตามง้อเขาเอาละกัน" 

"ตามง้อกูไม่ติดหรอก ประเด็นเขาบอกแต่ว่าไม่ใช่ลูกกู" อวัศย์ถอนหายใจเอ่ยเล่าเสียงเครียด

"อ้าว! ไหงเป็นงั้น เขาโกรธมึงถึงขั้นไม่รับเป็นพ่อเลยเหรอ"

"เท่าที่ดูเขาก็ไม่ได้โกรธอะไรกูนะ ถ้าโกรธจะยอมมาทำงานด้วยเหรอ"

"หรืออาจจะไม่ใช่ลูกมึงจริงๆ" รพีภัทรออกความคิดเห็นบ้าง

"ก็จริงนะมึง เขาอาจจะไม่ชอบลีลามึง แล้วหนีไปมีแฟนใหม่มีลูกแล้วก็ได้ ระวังยุ่งกับเขามากๆ จะโดนกระทืบ"

"เดี๋ยวจะกระทืบมึงก่อนเลย หุบปากไปไอ้ไทม์" ธารณ์ยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจ แต่ก็ยังไม่วายเอ่ยประชดเพื่อน

"หึ! เป็นพ่อของลูกเขารึเปล่าไม่รู้ แต่อยากจะเป็นผัวใจจะขาด"