บทที่ 6

เหอจงเทาบังคับรถม้าพาบุตรเกอของตนมาที่ร้านขายผ้าที่ใหญ่ที่สุดในเมือง  เมื่อมาถึงก็จอดรถม้าในที่รับฝากพร้อมกับจ่ายเงินค่าฝากรถม้าจากนั้นทั้งสองก็เดินเข้ามาในร้าน 

"จะเอาอะไร" เสี่ยวเออร์ของร้านพูดอย่างไม่ใคร่จะพอใจสายตามองสองพ่อลูกตั้งแต่หัวจรดเท้าดูก็รู้ว่าเป็นชาวบ้านธรรมดาจนๆ  

"ข้าต้องการผ้าสำหรับตัดชุดขอรับ" เหอฟานเสวี่ยไม่ค่อยจะพอใจน้ำเสียงและสายตาของพนักงานคนนี้นัก

"ที่นี่ไม่มีผ้าราคาถูกขายให้พวกเจ้าหรอกนะ ออกไปซะ" เสี่ยวเออร์เอ่ยไล่สองพ่อลูกอย่างรังเกียจก่่อนจะหันไปหาแขกที่เข้ามาในร้านก็รีบเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้น

"คุณหนูหลิน คุณชายหม่า ไม่ทราบว่าต้องการสิ่งใดหรือเจ้าคะ"   เหอฟานเสวี่ยหันไปมองก็เห็นว่าเป็นหลินอีสหายสนิทของหม่าซูเหม่ยมากับหม่าจางอี้

"ข้ามาซื้อชุดตัดสำเร็จ มีมาใหม่หรือไม่" หลินอีเอ่ยถามอย่างเย่อหยิ่ง  หลินอีนั้นมีบิดาทำงานอยู่ที่ว่าการแต่เป็นเพียงตำแหน่งเล็กๆเจ้าตัวกลับชอบทำตัวเย่อหยิ่งและอวดรวยราวกับตนเองเป็นบุตรีของท่านเจ้าเมือง แต่ก็นับว่าบ้านของนางมีเงินทองทำให้สกุลหม่าอยากเกี่ยวดองด้วย

"ได้เจ้าค่ะ  นี่พวกเจ้าออกไปได้แล้ว" เสี่ยวเออร์หันมาไล่เหอฟานเสวี่ยกับบิดาอีกครั้ง

"ข้าก็นึกว่าใครที่แท้ก็เสี่ยวฟานกับบิดาจนๆนี่เอง" หลินอีพูดพร้อมกับยิ้มเหยียด

"อย่ามาเรียกท่านพ่อของข้าเช่นนี้" เหอฟานเสวี่ยจ้องหลินอีตาเขม็ง

"ข้าเพียงพูดความจริงเท่านั้น พวกเจ้าทั้งสองนี่ช่างกล้ามาซื้อผ้าในร้านนี้มีเงินหรือ" หลินอีพูดเสียงดังหวังทำให้เหอฟานเสวี่ยอับอาย

"มีหรือไม่มีก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า" เหอฟานเสวี่ยตอบกลับ

"นี่เจ้า! กล้าพูดเยี่ยงนี้กับข้ารึ" หลินอีพูดอย่างไม่พอใจ

"เหอฟานเสวี่ยเจ้าขอโทษหลินเออร์ซะ" หม่าจางอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"เหตุใดข้าต้องขอโทษ ข้ายังมิได้ทำอันใดนางเสียหน่อย" เหอฟานเสวี่ยตอบกลับ

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าบิดาของหลินเออร์คือผู้ใด บิดาของนางทำงานอยู่ที่ว่าการเจ้าไม่กลัวเดือดร้อนหรือ" หม่าจางอี้เอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะพี่อี้ หากเขาไม่อยากขอโทษข้าเช่นนั้นก็ให้บิดาของเขาขอโทษแทนก็แล้วกัน" หลินอีพูดพลางเชิดหน้า

"เกรงว่าจะไม่ได้เพราะพวกข้ามิได้ทำอันใดผิด  ท่านพ่อเราไปซื้อผ้าร้านข้างๆกันเถอะ ร้านที่เลือกรับลูกค้าเช่นนี้ข้ามิอยากซื้อขายด้วย" เหอฟานเสวี่ยหันไปชวนบิดาและเดินไปที่ร้านผ้าข้างๆซึ่งเป็นร้านเล็กๆ

"อวดดี" หลินอีพูดอย่างไม่พอใจ

"หลินเออร์อย่าได้โมโหไป อย่างไรเกอผู้นั้นก็ไม่มีดีเท่าน้อง" หม่าจางอี้บอกอย่างเอาใจใส่

"จริงเจ้าค่ะ  คุณหนูหลินนั้นงามกว่าเป็นไหนๆ" เสี่ยวเออร์ร้านผ้าพูดอย่างเอาใจแม้ความจริงเห็นว่าเหอฟานเสวี่ยนั้นงดงามกว่าเป็นไหนๆ แต่เรื่องอะไรเขาจะกล้าพูดความจริงล่ะ

"เช่นนั้นเอาชุดฝ้าฝ้ายเนื้อละเอียดมาให้สักสองชุด" หลินอีเอ่ยสั่งเสียงดังให้เหอฟานเสวี่ยได้ยินจะได้อิจฉานางที่สามารถซื้อผ้าเนื้อดีกว่าได้

"เถ้าแก่เนี้ยขอรับ ข้าเอาผ้าไหมชั้นดี 10 พับ ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียด 20 พับ ชุดสำเร็จสำหรับบุรุษ สตรี และเกอจากผ้าไหมชั้นดีอย่างละ 5 ชุดขอรับ" เหอฟานเสวี่ยเอ่ยเสียงดังให้คนที่อยู่ร้านข้างๆได้ยิน  ทั้งสามถึงกับหน้าม้านไอ้เกอนี่มันมีเงินมากถึงเพียงนี้เชียวหรือ  หม่าจางอี้คิดว่าเรื่องนี้เขาต้องรีบนำไปบอกครอบครัว  ส่วนเหอจงเทาได้แต่ส่ายหน้าให้ความแสบซนของบุตรเกอดูเหมือนว่าหลังจากหายป่วยบุตรเกอของเขาจะดูมีชีวิตชีวามากขึ้น

หลังจากซื้อผ้าเสร็จสองพ่อลูกก็ซื้อเครื่องปรุงและเนื้อสัตว์ รวมถึงข้าวของต่างๆจนเต็มรถม้าก่อนที่จะเดินทางกลับหมู่บ้าน รถม้าคันงามเรียกความสนใจให้กับชาวบ้านเป็นอย่างดีหลายคนถึงกับตามมาดูว่าเป็นรถม้าของผู้ใด เมื่อเห็นว่าคนที่บังคับรถหมาเป็นเหอจงเทาก็ยิ่งแปลกใจมากขึ้นไปอีก ไม่ใช่บ้านนี้ยากจนมากหรอกหรือ แล้วเหตุใดตอนนี้้ถึงมีรถม้าคันงามเยี่ยงนี้เล่า

"จงเทารถม้านี่เป็นของเจ้าหรือ" เมื่อรถม้าเข้ามาจอดบริเวณบ้านก็มีชาวบ้านที่ตามมาเอ่ยถาม

"ใช่แล้วขอรับ นี่คือรถม้าของบ้านข้าเอง" เหอจงเทาเอ่ยตอบ

"รถม้านับว่าเป็นของราคาแพงแล้วยิ่งรถม้าของเจ้างดงามเพียงนี้ต้องราคาหลายตำลึงทองเป็นแน่ เจ้าร่ำรวยมาจากที่ใดหรือ" เหล่าชาวบ้านต่างพากันเอ่ยถาม เหอฟานหนิงมองดูแล้วไม่เห็นสายตาอิจฉาริษยาเลยแม้แต่น้อยมีแต่สายตาตื่นเต้นกันทั้งนั้น

"นั่นเป็นเพราะบุตรของข้าขอรับที่ทำให้ข้ามีตำลึงซื้อรถม้าได้  เสวี่ยเออร์มีโอกาสได้ร่ำเรียนสมุนไพรการปรุงยาและการรักษาจากหมอพเนจร เสวี่ยเออร์จึงใช้ความรู้ที่ี่่ได้มาเก็บสมุนไพรบนเขานำไปขายจากนั้นก็ค่อยๆเก็บเงินที่ขายได้นำมาให้ข้าซื้อรถม้าขอรับ" เหอจงเทาเอ่ยโกหกออกไปตามที่ได้เตรียมกับบุตรเกอไว้ เป็นการประกาศให้ทุกคนรู้ด้วยว่าบุตรของเขามีความรู้ด้านการรักษา

"บุตรของเจ้าได้เรียนวิชาจากหมอพเนจรเช่นนั้นรึ"

"โอ้ ช่างโชคดียิ่งนัก"

"นี่หมู่บ้านของเราจะมีหมอแล้วงั้นหรือ"

"เช่นนั้นเสี่ยวฟานจะเปิดรับรักษาหรือไม่ พวกข้าจะได้ไม่ต้องเข้าไปหาหมอในเมือง แล้วค่ารักษาแพงหรือไม่"

บรรดาชาวบ้านต่างตื่นเต้นเมื่อได้ยินว่าเหอฟานเสวี่ยได้ร่ำเรียนวิชาจากหมอพเนจร ขึ้นชื่อว่าหมอพเนจรชาวบ้านเชื่อว่าเป็นหมอเทวดาที่เก่งกาจและไม่ใช่จะรับผู้ใดเป็นศิษย์ง่ายๆ ดูท่าสวรรค์จะเมตตาเหอฟานเสวี่ยแล้วหลังจากถอนหมั้นกับพวกสกุลหม่าชีวิตก็ดูเหมือนจะดีขึ้น ใช่แล้ว หลังจากที่ผู้เฒ่าหม่าตายไปก็ไม่มีผู้ใดชอบสกุลหม่าสักคน

"ใช่แล้วขอรับบุตรของข้าได้เรียนกับหมอพเนจรจนตอนนี้สามารถรักษาคนได้แล้วหมอพเนจรผู้นั้นจึงออกเดินทางไกลต่อ  ไหนๆพวกท่านหลายคนก็มาที่นี่แล้วเช่นนั้นข้าก็ขอแจ้งว่าบ้านของข้าจะเปิดรับการรักษา ส่วนเรื่องค่ารักษานั้นไม่มีขอรับแต่หากพวกท่านจะจ่ายก็ขอรับเป็นค่าสมุนไพรเล็กๆน้อยๆเพียงแค่นั้นขอรับ" เหอจงเทาป่าวประกาศบอกเหล่าชาวบ้าน

"เหตุใดไม่เก็บเงินเล่า"

"ใช่ เช่นนั้นเสี่ยวฟานจะไม่เหนื่อยเปล่าหรือ"

"เพราะข้าต้องการสืบต่อเจตจำนงค์ของอาจารย์ขอรับ" เหอฟานเสวี่ยเอ่ยตอบ

"เป็นเช่นนี้นี่เอง พวกเจ้าช่างจิตใจดียิ่งนัก สามีของข้ามักมีอากาศปวดหัววันรุ่งขึ้นข้าพามารักษากับเจ้าได้หรือไม่" สตรีวัยกลางคนเอ่ยถาม

"ได้ขอรับ  แต่วันนี้ข้าขอให้ทุกท่านกลับไปก่อนนะขอรับพรุ่งนี้หากใครต้องการรักษากับข้าค่อยมาใหม่ ตอนนี้ข้าหิวมากแล้ว" เหอฟานเสวี่ยพูดพลางทำหน้าตาออดอ้อนสร้างความเอ็นดูให้เหล่าชาวบ้านเป็นอย่างมาก

 

หลังจากชาวบ้านกลับไปข่าวที่เหอฟานเสวี่ยได้ร่ำเรียนกับหมอเทวดาและซื้อรถม้าคันงามอีกทั้งข้าวของมากมายก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านทำให้ครอบครัวหม่าวิ่งเต้นเป็นอย่างมาก

"อาอี้ บ้านเหอซื้อรถม้าจริงรึ" นางกัวเหม่ยเอ่ยถามบุตรชาย คนสกุลเหอซื้อรถม้าได้อย่างไรกัน สามีของนางเป็นผู้นำหมู่บ้านบ้านของนางยังมีแค่เกวียนวัว

"จริงขอรับ" หม่าจางอี้เอ่ยตอบมารดา

"เหตุใดพวกมันถึงมีเงินซื้อรถม้า มิใช่มันเช่ามาหรอกรึ" นางกัวเหม่ยเอ่ยอย่างร้อนใจตอนนี้นางรู้สึกอิจฉาริษยาไปหมด นางไม่ต้องการให้ผู้ใดในหมู่บ้านมีความเป็นอยู่ดีกว่าครอบครัวหม่าของนาง

"คงไม่หรอกขอรับท่านแม่ เมื่อตอนกลางวันข้าเจอกับเหอฟานเสวี่ยและบิดาของเขาในเมือง ข้าเห็นเหอฟานเสวี่ยซื้อผ้าไหมชั้นดีมากมายเลยขอรับ" หม่าจางอี้เอ่ยบอกมารดาลึกๆก็รู้สึกเสียดายหากครอบครัวเหอมีเงินย่อมสนับสนุนเขาได้แน่

"จริงรึ! พวกมันมีเงินถึงขนาดซื้อผ้าไหมชั้นดีเลยรึ"  หม่าซูเหมยเอ่ยถามพี่ชาย ความริษยาแผดเผาไม่ต่างกับมารดา

"อาอี้หากครอบครัวเหอมีเงินถึงเพียงนี้เจ้าก็จงสอบซิ่วไฉให้ได้ หลังจากแต่งกับหลินอีแล้วรับเหอฟานเสวี่ยเป็นภรรยารอง" หม่าเฉินเอ่ยบอกลูกชาย  บ้านเหอมีบุตรเกอเพียงคนเดียวเช่นนั้นสมบัติมันจะไปไหนได้

"ขอรับท่านพ่อ" หม่าจางอี้รับคำนึกภาพที่มีสตรีในดวงใจและเกอที่งดงามคอยปรนนิบัติตนอีกทั้งมีเงินทองมากมายก็กะหยิ่มยิ้มในใจ

 

 

#ฝากติดตามด้วยนะคะ  #ยังไม่ได้แก้คำผิด