บทที่ 1

แคว้นต้าโจว

ณ จวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว

“คุณหนูเจ้าคะ! ได้เวลาดื่มยาแล้วเจ้าค่ะ”

สาวใช้ประคองถ้วยยาขับทารก ส่งไปให้สตรีที่กำลังตั้งครรภ์ท้องโตซึ่งอยู่ข้างกายนาง

สตรีผู้นั้นรับถ้วยยามาโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

“ดื่มไม่ได้นะ!”

ทันใดนั้น สตรีหลายคนที่สวมอาภรณ์เรียบง่าย ก็รีบพุ่งเข้ามาปัดถ้วยยาขับทารกในมือของนางทิ้งไป

หนึ่งในนั้นไม่ทันระวังบังเอิญชนนางเข้า ทำให้ศีรษะของสตรีมีครรภ์กระแทกเข้ากับตู้ที่อยู่ด้านข้าง

“น้องเจ็ด! เห็นแก่ที่เด็กในท้องเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเจ้า ทั้งยังเป็นสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของจวนแม่ทัพ ขอร้องล่ะ อย่าทำแท้งเขาเลยนะ”

เด็ก?

จวนแม่ทัพ?

มู่หนิงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการรับความทรงจำของร่างนี้เข้ามา

เจ้าของร่างเดิมคือบุตรีภรรยาเอกของจวนอัครเสนาบดี มีชื่อนามสกุลเดียวกับนาง เนื่องจากบิดาหลงอนุภรรยาแล้วทอดทิ้งภรรยาเอก หลังจากมารดาเสียชีวิตไป นางก็ถูกนายหญิงคนปัจจุบันที่จิตใจโหดเหี้ยม ขับไล่ไปอยู่ที่เรือนหลังที่ถูกทิ้งร้าง ใช้ชีวิตแย่ยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก

จนกระทั่งเมื่อหกเดือนก่อน แม่ทัพใหญ่เจิ้นกั๋วโม่จิ่นยวนถูกคนวางแผนลอบวางยา และได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนางหนึ่งคืนจนเรื่องราวอื้อฉาวไปทั่ว

แม้จะรู้ดีว่านางเป็นเพียงบุตรีภรรยาเอกที่ไม่เป็นที่โปรดปราน แต่หลังจากที่จวนแม่ทัพรับนางเข้ามาเป็นสะใภ้แล้ว ก็ยังคงทะนุถนอมนางราวกับแก้วตาดวงใจ เมื่อรู้ว่านางตั้งครรภ์ ก็ยิ่งดูแลประคบประหงมราวกับบรรพบุรุษ ทว่านางกลับโง่เขลา หลงเชื่อคำยุยงของสาวใช้ จนเกือบจะดื่มยาขับทารกเข้าไป

“หนิงหนิง! ตระกูลโม่จงรักภักดีต่อบ้านเมืองมาหลายชั่วอายุคน บัดนี้บุรุษในตระกูลได้สละชีพไปจนเหลือจิ่นยวนเป็นทายาทเพียงคนเดียวแล้ว อีกทั้งเมื่อเดือนก่อนเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสในสนามรบ หมอหลวงบอกว่าในอนาคตเขาจะไม่สามารถมีทายาทได้อีก หากเจ้าทำแท้งเด็กคนนี้ ก็เท่ากับตัดหนทางสืบสกุลของจวนแม่ทัพเรา แม่ขอร้องเจ้าล่ะ เหลือทายาทไว้ให้ตระกูลโม่เถิด”

การคุกเข่าของฮูหยินผู้เฒ่าโม่ ดึงสติของมู่หนิงที่กำลังซึมซับความทรงจำกลับมา

“ท่านแม่! ท่านรีบลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ”

มู่หนิงรีบประคองฮูหยินผู้เฒ่าให้ลุกขึ้น

นางลูบหน้าท้องที่ป่องขึ้นเล็กน้อย ไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองจะทะลุมิติมาเป็นภรรยาของโม่จิ่นยวน แม่ทัพผู้เกรียงไกรที่สุดในประวัติศาสตร์ ทั้งยังตั้งครรภ์ลูกของเขาอีกด้วย

ใครจะไปคิดว่า วินาทีก่อนเพิ่งจะประมูลหยกแขวนโบราณจากโรงประมูลได้สำเร็จ วินาทีต่อมากลับถูกโคมไฟระย้าหล่นทับจนทะลุมิติมายังแคว้นต้าโจวเมื่อพันปีก่อน

เดี๋ยวนะ

ตามบันทึกในประวัติศาสตร์ ภรรยาของเขาเสียชีวิตพร้อมกับบุตรในครรภ์อายุหกเดือนที่จวนแม่ทัพ ดูเหมือนว่าสาเหตุจะมาจากการดื่มยาขับทารก

มู่หนิงมองสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า แล้วเหลือบมองครรภ์หกเดือนของตนเอง ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

กำลังจะตายแล้ว

สิ่งที่พูดมานั่น มันคือตอนนี้นี่นา

“มู่หนิง! พี่สะใภ้ใหญ่คุกเข่าให้เจ้าด้วย เห็นแก่ที่พวกเราไม่เคยปฏิบัติต่อเจ้าไม่ดีเลย นับตั้งแต่เจ้าแต่งเข้ามาในจวนแม่ทัพ โปรดเก็บเด็กคนนี้ไว้เถิดนะ”

สตรีที่เอ่ยขึ้นคือพี่สะใภ้ใหญ่หยางซูหว่าน นางคุกเข่าลงอ้อนวอนด้วยใบหน้าที่อาบไปด้วยน้ำตา

“พวกเราก็ขอร้องเจ้าด้วย”

เมื่อพี่สะใภ้คนอื่น ๆ อีกห้าคนเห็นเช่นนั้น ก็พากันคุกเข่าลงอ้อนวอน

มู่หนิงมองพี่สะใภ้ทั้งหกด้วยความรู้สึกปวดใจ พวกนางล้วนเป็นสตรีที่อาภัพนัก แต่งเข้ามาในจวนแม่ทัพยังไม่ทันได้มีทายาท สามีก็สละชีพเพื่อบ้านเมืองไปเสียหมด

ขณะที่นางกำลังจะประคองเหล่าพี่สะใภ้ที่คุกเข่าอยู่ให้ลุกขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบจนเสียดกระดูกก็ดังขึ้นจากนอกห้องโถงใหญ่อย่างกะทันหัน

“พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พี่สะใภ้สาม พี่สะใภ้สี่ พี่สะใภ้ห้า พี่สะใภ้หก พวกท่านรีบลุกขึ้นเถิด”

โม่จิ่นยวนก้าวเข้ามาในห้องโถงใหญ่ เดินเข้าไปประคองพวกนางให้ลุกขึ้นด้วยความเจ็บปวดใจ

จากนั้นก็หันกลับมามองมู่หนิงด้วยดวงตาแดงก่ำ ริมฝีปากบางที่ดูเย้ายวนกลับซีดขาว กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็ง “ไยต้องใช้เด็กในท้องมาเป็นเครื่องมือให้ท่านแม่และเหล่าพี่สะใภ้ต้องคุกเข่าให้เจ้าด้วย หากเจ้าต้องการหนังสือหย่าร้าง ข้าก็จะให้เจ้า นับจากนี้ วาสนาต่อกันสิ้นสุด ฟ้าดินมีมืดมีสว่าง คนเรามีพบก็ต้องมีจาก”

เขาเคยตั้งตารอคอยการมาถึงของเด็กคนนี้มากถึงเพียงใด น่าเสียดายที่เขาไม่ได้พบกับคนที่ใช่

มู่หนิงจ้องมองสามีที่อยู่ตรงหน้า คิ้วคมดุจกระบี่ ดวงตาเป็นประกายดั่งดวงดาว ช่างหล่อเหลางดงามยิ่งกว่าภาพที่เอไอสร้างขึ้นจากโครงกระดูกของเขาในยุคหลังเสียอีก

เดิมทีเขาสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตร ควรจะมีท่วงท่าที่สง่างาม แขนขาแข็งแรง ทว่าใบหน้ากลับซีดขาวเนื่องจากอาการบาดเจ็บสาหัสยังไม่หายดี

ทันใดนั้น มู่หนิงก็จับมือของโม่จิ่นยวนขึ้นมา วางเบา ๆ ลงบนครรภ์ที่ป่องขึ้นของนาง แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “เขาไม่ใช่แค่เลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน แต่ยังเป็นลูกของข้าด้วย ใครบอกว่าจะทำแท้งเขากัน?”

การทำแท้งก็เท่ากับตายทั้งแม่และลูก นางไม่ใช่คนโง่

“ไม่อยากทำแท้งเด็ก เช่นนั้นเมื่อครู่เหตุใดเจ้าถึงคิดจะดื่มยาขับทารก?”

ทุกคนมองไปยังเศษถ้วยที่แตกกระจายและยาต้มบนพื้น เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำพูดของนาง

โม่จิ่นยวนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบชักมือกลับ ราวกับกลัวว่าวินาทีต่อมาจะตัดใจจากลูกไม่ได้

เขาหันหลังให้แล้วกล่าวอย่างเย็นชา “เจ้าไม่ต้องเสแสร้งหลอกลวง ในเมื่อข้าตกลงจะหย่าแล้ว ก็จะไม่กลับคำ”

มู่หนิงรู้ว่าพวกเขาคงไม่เชื่อใจง่าย ๆ จึงอธิบายอีกครั้ง “ไม่ได้หลอกลวง ข้าเพิ่งพูดไปว่าเขาไม่ใช่แค่เลือดเนื้อเชื้อไขของท่านแม่ทัพ แต่ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของข้าด้วย คนเป็นแม่จะใจร้ายฆ่าเขาลงได้อย่างไร”

“จริงหรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นอีกครั้ง ทุกคนต่างมองนางด้วยความยินดี

“จริงแท้แน่นอน”

มู่หนิงพยักหน้ารัว ๆ ราวกับกำลังปกป้องชีวิตของตนเอง

ทว่าหงอิงสาวใช้ข้างกายนาง เมื่อได้ยินดังนั้น กลับหันไปรินยาขับทารกมาอีกถ้วยหนึ่ง เดินมาอยู่ตรงหน้านางแล้วกล่าวยุยง “คุณหนู! อย่าไปสนใจคำขอร้องของพวกแม่ม่ายพวกนี้เลยเจ้าค่ะ รีบทำแท้งเด็กแล้วหย่ากับคนไร้ประโยชน์ผู้นี้เสีย อย่าได้ใจอ่อนถูกคนในบ้านนี้ถ่วงไว้เลยเจ้าค่ะ”

สายตาของนางฉายแววตื่นเต้น คล้ายกับกำลังดีใจที่แผนการชั่วร้ายบางอย่างเป็นไปตามที่วางไว้

“เพียะ~”

มู่หนิงได้ยินดังนั้นก็โกรธจัด สะบัดฝ่ามือฟาดไปบนใบหน้าของนางทันที

“คุณหนู! เหตุใดท่านจึงตบข้าเจ้าคะ?”

หงอิงโดนตบอย่างไม่ทันตั้งตัว มองนางด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

มู่หนิงเหลือบมองนาง สายตาเย็นเยียบจนเสียดกระดูกราวกับลมหนาวในเดือนสิบสอง แล้วตวาดลั่น “เจ้าเป็นแค่สาวใช้ตัวเล็ก ๆ กล้าดีอย่างไรถึงไม่แทนตัวเองว่าบ่าวต่อหน้าผู้เป็นนาย โม่จิ่นยวนคือแม่ทัพเจิ้นกั๋วแห่งต้าโจวของเรา เขาสร้างผลงานการรบมากมายปกป้องบ้านเมือง เพียงเพราะได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ก็หาว่าเขาเป็นคนไร้ประโยชน์ อย่าว่าแต่ตบเจ้าเลย ต่อให้ฆ่าเจ้าก็ไม่นับว่าเกินไป”

หงอิงคือสาวใช้ที่ฮ่องเต้ประทานให้เป็นสินสมรสในวันแต่งงานโดยใช้ชื่อของบิดาชั่วของนาง ภายนอกดูเหมือนจะทำทุกอย่างเพื่อเจ้าของร่างเดิม แต่ความจริงแล้วมีหน้าที่สอดแนมจวนแม่ทัพ และคอยเป่าหูปลูกฝังความคิดที่บิดเบี้ยวให้นาง

เป้าหมายก็คือหลังจากที่แผนการสำเร็จ ก็จะใช้เรื่องการทำแท้งทำให้นางตายทั้งแม่และลูก

เช่นนี้ไม่เพียงแต่จะกำจัดหมากโง่ ๆ อย่างนางไปได้ ยังทำให้จวนแม่ทัพต้องสิ้นทายาทโดยสมบูรณ์

หากนางจำไม่ผิด พรุ่งนี้เช้าโม่จิ่นยวนจะถูกเรียกเข้าวัง และถูกใส่ร้ายว่าขโมยของในท้องพระคลัง แม้ว่าเขาจะบาดเจ็บสาหัสยังไม่หายดี แต่ก็ยังถูกโบยด้วยกระบองทหารหนึ่งร้อยครั้ง จนเหลือเพียงลมหายใจรวยริน แล้วถูกหามกลับมายังจวนแม่ทัพเพื่อกักบริเวณ

วันต่อมา ก็จะมีราชโองการในข้อหากบฏ ให้ยึดทรัพย์สินทั้งจวนและเนรเทศคนในตระกูล อีกครึ่งเดือนต่อมา ก็จะมีข่าวว่าโม่จิ่นยวนเสียชีวิตเพราะอาการบาดเจ็บสาหัสที่ยังไม่หายดี

ช่างเป็นแผนการที่โหดเหี้ยม เป็นกลอุบายที่ชั่วร้ายนัก

ทว่าเหตุการณ์ที่พลิกผันหลังจากนี้ จะทำให้ฮ่องเต้แห่งต้าโจวต้องเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป

โม่จิ่นยวนเห็นนางเปลี่ยนแปลงไปรวดเร็วเพียงนี้ ก็จ้องมองนางอย่างล้ำลึก

นี่ยังใช่มู่หนิงคนนั้นที่เขารู้จักหรือ?

หงอิงได้สติกลับมา สายตาฉายแววเย็นชาและชั่วร้าย ลุกขึ้นไปประคองถ้วยยาขับทารกมาอีกครั้ง แล้วเอ่ยเกลี้ยกล่อม “คุณหนู! ข้าขอเตือนท่านว่ารีบดื่มยาขับทารกเข้าไปเสียเถิด ท่านเสนาบดีบอกว่า ขอเพียงท่านทำแท้งเด็กและหย่ากับโม่จิ่นยวน ฝ่าบาทก็จะทรงแต่งตั้งท่านเป็นพระชายารองขององค์ชายสาม”

“เพียะ~”

คราวนี้มู่หนิงใช้แรงเต็มที่ ตบจนนางล้มลงไปกองกับพื้น

นางมองหงอิงจากมุมสูงด้วยสายตาเย็นชา กล่าวด้วยความเด็ดเดี่ยวและน่าเกรงขาม “ข้าจะทำอะไร ยังไม่ถึงคราวที่ให้สาวใช้เช่นเจ้ามาสั่งสอน ใครอยู่ข้างนอก~ หงอิงเหิมเกริมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คิดจะทำร้ายนายน้อยที่ยังไม่เกิด ลากตัวนางออกไปโบยจนตายเดี๋ยวนี้!”

ชิ~ ยังคิดว่านางเป็นมู่หนิงคนเดิมที่โง่เขลา ถูกล้างสมองจนอยากจะไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งสูงอยู่อีกหรือ?

อย่าว่าแต่พระชายารองเลย ต่อให้เป็นพระชายารัชทายาทนางก็ไม่ต้องการ

คนในจวนแม่ทัพเห็นภาพนี้ ต่างก็พากันตกตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อ

ไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ ๆ นางถึงได้เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน หงอิงคือสาวใช้คนโปรดของนางเชียวนะ บัดนี้บอกจะตบก็ตบ บอกจะฆ่าก็ฆ่า?

“ท่านฆ่าข้าไม่ได้”

หงอิงกุมใบหน้าที่บวมเป่งของตนเอง มองมู่หนิงด้วยสายตาข่มขู่ ราวกับจะบอกว่า ข้าเป็นคนของฝ่าบาทเชียวนะ เจ้ากล้าแตะต้องข้าก็ลองดู

มู่หนิงไม่แม้แต่จะชายตามองนาง ชี้ไปยังบ่าวชายสี่ห้าคนที่อยู่ใกล้ที่สุด แล้วสั่งการด้วยเสียงเย็น “มัวยืนบื้ออะไรอยู่? เจ้า เจ้า เจ้า แล้วก็เจ้า พวกเจ้าสี่คนรีบลากนางออกไป”

คิ้วที่ดูองอาจของโม่จิ่นยวนขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ในใจเกิดความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง

ท่าทางที่น่าเกรงขามของมู่หนิงเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะมีได้อย่างแน่นอน

“ขอรับ บ่าวรับบัญชา”

บ่าวชายหลายคนก้าวไปข้างหน้า หิ้วปีกหงอิงลากออกไปราวกับสุนัขที่ตายแล้ว

ฟู่~ เมื่อเห็นดังนั้น มู่หนิงก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

กำจัดหงอิงไปได้แล้ว ต่อไปขอแค่ไม่ทำแท้ง ก็จะไม่ต้องตายทั้งแม่และลูกแล้ว

ต้องรู้ไว้ว่า ในประวัติศาสตร์นั้น ชื่อเสียงของโม่จิ่นยวนยิ่งใหญ่เกรียงไกร เป็นที่รักของปวงประชาอย่างหาได้ยาก หลังจากที่ทุกคนรู้ว่านางเป็นคนสังหารทายาทเพียงคนเดียวของตระกูลโม่

แม้เวลาจะผ่านไปนับพันปี สุนัขที่เดินผ่านป้ายหลุมศพของนาง ก็ยังอดไม่ได้ที่จะยกขาขึ้นฉี่รดเพื่อแสดงความรังเกียจ

มู่หนิงรู้สึกโชคดีที่ทะลุมิติมาในช่วงเวลาที่พวกพี่สะใภ้เข้ามาปัดถ้วยยาขับทารกทิ้งไปพอดี จึงสามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้

ทว่าในวินาทีต่อมา

“เจ้าไม่ใช่มู่หนิง เจ้าเป็นใคร?”

ลำคอขาวเรียวระหง พลันถูกโม่จิ่นยวนบีบเอาไว้แน่น นัยน์ตาสีดำที่ลึกล้ำราวกับบ่อน้ำเย็นที่ลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้งนั้น ช่างเย็นเยียบเสียดกระดูก ทำให้ผู้คนต้องสั่นสะท้านด้วยความกลัว