บทที่ 10

หัวหน้าขันทีก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รับภาพอักษรนั้นมาแล้วกระซิบเสียงเบา “ฝ่าบาททรงหมายความว่า มู่หนิงผู้นี้เป็นตัวปลอมหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

ฮ่องเต้กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ตอนนี้ยังไม่แน่ใจ เจ้าไปสืบดูก่อน หากพบสิ่งใดไม่ชอบมาพากล ก็อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น รีบกลับมารายงานข้าก่อนแล้วค่อยวางแผน”

“พ่ะย่ะค่ะ บ่าวรับพระบัญชา”

หัวหน้าขันทีพยักหน้ารับคำ แล้วเดินออกจากห้องทรงพระอักษรไปด้วยท่าทีชั่วร้าย

ฮ่องเต้หรี่พระเนตรลงเล็กน้อย ตั้งแต่ตอนที่องครักษ์ลับมารายงานเรื่องการตายของหงอิง เขาก็เริ่มระแวงแล้ว

มู่หนิงผู้นี้ ตกลงว่าเมื่อก่อนนางแสร้งทำเป็นโง่เขลาได้แนบเนียนเกินไป หรือว่าถูกสับเปลี่ยนตัวไปนานแล้ว?

ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน นางก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่เพื่อคลอดทารกในครรภ์ออกมาได้

...

เรื่องที่ได้รับอนุญาตให้เลื่อนการเนรเทศออกไป หัวหน้าขันทีก็รีบกลับมาแจ้งข่าวที่จวนแม่ทัพอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นแม่ทัพหลัวก็นำคนกลับไปครึ่งหนึ่ง เหลือไว้อีกครึ่งหนึ่งเพื่อกักบริเวณคนในจวนแม่ทัพต่อไป

ยามค่ำคืน

หลังจากที่ทุกคนดับไฟเข้านอนแล้ว มู่หนิงและโม่จิ่นยวนก็สวมใส่ชุดสีดำทั้งตัว ปิดบังตนเองอย่างมิดชิด แล้วมุ่งหน้าไปยังจวนเจ้ากรมเป็นที่แรก

ทุกสถานที่ที่ผ่านไป แม้แต่ขนสักเส้นก็ไม่เหลือ เก็บทุกอย่างเข้าไปในมิติจนเกลี้ยง

จนกระทั่งยามดึก มู่หนิงฉวยโอกาสที่ระยะเวลาคูลดาวน์ของมิติหมดลงแล้ว ใช้ความสามารถในการล่องหนอีกครั้ง นั่งไปบนรถเข็นที่ใช้ขนส่งผักสดพร้อมกับโม่จิ่นยวน เตรียมอาศัยรถโดยสารคันนี้เพื่อเข้าไปในวังหลวง

“เฒ่าจาง ผักของวันนี้เหตุใดจึงหนักเช่นนี้? รู้สึกเหมือนหนักกว่าปกติเป็นร้อยกว่าจินเลย”

คนที่ลากรถเข็นผัก เหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัว บ่นกับคนที่ขนผักมาด้วยกันที่อยู่ข้าง ๆ

“ข้าก็รู้สึกว่ามันหนักกว่าปกติเยอะเลย”

เฒ่าจางในยามนี้ก็เหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัวเช่นกัน ในใจพลันตกตะลึง หันมองไปรอบ ๆ โดยไม่รู้ตัว รู้สึกขนลุกขนพอง เอ่ยขึ้นว่า “เฉินต้าหนิว พวกเราคงไม่ได้เจอเข้ากับสิ่งอัปมงคลหรอกนะ?”

เฉินต้าหนิวพอได้ยินดังนั้น ก็รีบวางรถเข็นลง คุกเข่าลงโขกศีรษะ “กรรมใดใครก่อ คนนั้นย่อมเป็นคนรับ พวกเราสองคนต่างก็เป็นคนทำมาหากินซื่อสัตย์สุจริต ขอท่านคุณปู่ท่านคุณย่าได้โปรดเมตตา อย่าได้ทำร้ายพวกเราเลย”

“ข้าก็ขอคุกเข่าให้พวกท่านด้วย”

เฒ่าจางก็ตกใจจนรีบคุกเข่าโขกศีรษะเช่นกัน

โม่จิ่นยวนเห็นภาพนี้ ในใจก็รู้สึกขอโทษอย่างมาก ใช้สายตามองไปทางมู่หนิง ราวกับจะบอกว่าพวกเราเดินเข้าไปกันเองเถอะ

มู่หนิงเพียงแค่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้สนใจ

นางดัดเสียงของตนเองเล็กน้อย แล้วกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ท่านลุงทั้งสองไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำร้ายพวกท่านหรอก ที่วันนี้ต้องอาศัยรถของพวกท่านไปด้วย ก็เพราะข้ามีศัตรูอยู่ในวัง การเข้าวังครั้งนี้ก็เพื่อไปแก้แค้นโดยเฉพาะ

หากท่านทั้งสองยินดีช่วยข้าเข้าวัง หลังจากเรื่องเสร็จสิ้นแล้ว ย่อมมีรางวัลตอบแทนอย่างหนักให้แน่นอน

แต่หากท่านทั้งสองเปิดโปงการมีอยู่ของข้า เช่นนั้นก็อย่าหาว่าข้าไร้ความปรานี ต่อไปจะทำให้ครอบครัวของพวกท่านทั้งสองไม่มีวันอยู่อย่างสงบสุขอีกเลย”

เมื่อกล่าวประโยคสุดท้าย มู่หนิงก็แผ่กลิ่นอายที่องอาจน่าเกรงขามออกมา เจือไปด้วยจิตสังหารที่ทำให้ผู้คนขวัญหนีดีฝ่อ

“วางใจเถิด ผู้น้อยจะพาท่านคุณย่าเข้าวังหลวงอย่างปลอดภัยแน่นอน”

ทั้งสองคนคุกเข่าโขกศีรษะอีกครั้ง รีบเข็นรถเข็นมุ่งหน้าไปยังวังหลวงต่อไป

โม่จิ่นยวนมองไปทางนาง อ้าปากค้าง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็กลัวว่าจะทำให้ชาวบ้านตาสีตาสาสองคนนี้ตกใจอีกครั้ง

หลังจากที่มู่หนิงเข้าวังมาได้ประมาณครึ่งชั่วโมง เมื่อคำนวณดูแล้วว่าเวลาล่องหนใกล้จะหมดลงแล้ว จึงพาโม่จิ่นยวนกระโดดลงจากรถ และทิ้งเงินแท่งไว้บนรถเข็นของทั้งสองคน คนละหนึ่งก้อน

โม่จิ่นยวนคุ้นเคยกับวังหลวงเป็นอย่างดี เมื่อรู้ว่าเวลาล่องหนใกล้จะหมดแล้ว ก็รีบพานางไปยังสถานที่ลับตาคนแห่งหนึ่งเพื่อซ่อนตัว

ท้องของมู่หนิงค่อนข้างใหญ่ ยืนนาน ๆ ก็ไม่สบายตัว จะนั่งยอง ๆ ก็ยิ่งไม่ได้ โม่จิ่นยวนที่ช่างสังเกต จึงประคองนางไปหาบันไดหินแห่งหนึ่งแล้วค่อย ๆ นั่งลง

“ท่านคงอยากจะพูดว่าข้าทำเกินไปมาก แม้แต่ท่านลุงทั้งสองคนก็ยังข่มขู่ใช่หรือไม่”

พอมู่หนิงนั่งลง ก็มองเขาแล้วเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์

“เรื่องที่เจ้าข่มขู่ท่านลุงทั้งสองนั้น จุดนี้ก็นับว่าไม่ถูกต้องอยู่บ้าง”

โม่จิ่นยวนไม่ได้ปฏิเสธ

เขากำลังจะพูดอะไรต่อ ก็ถูกมู่หนิงพูดขัดขึ้นมาอย่างโกรธเคือง

มู่หนิงถูกคำพูดนี้ของเขาทำเอาโกรธจนหัวเราะออกมา ชูนิ้วโป้งให้เขาแล้วกล่าวประชดประชัน “ท่านนี่ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ พระใหญ่เล่อซานคงต้องสละตำแหน่งให้ท่านแล้ว ท่านไปนั่งตำแหน่งนั้นคงจะเหมาะสมที่สุดแล้ว”