บทที่ 2

น้ำผึ้งแชมป์โลกมวยไทยหญิงลืมตาขึ้นมาในร่างที่ไม่ใช่ของตน เธอหายใจแรงหัวใจเต้นรัวกล้ามเนื้อทั้งร่าง ตึงเครียดโดยสัญชาตญาณนักสู้นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ กลิ่นยาเสื้อผ้าโบราณและมือเล็ก ๆ ที่ไม่คุ้นเคยในขณะที่ทุกคนดีใจราวปาฏิหาริย์ไม่มีใครรู้เลยว่าคุณหนูหยางรุ่ยหลินได้ตายไปแล้วจริง ๆ และผู้ที่กลับมาคือวิญญาณของหญิงแกร่งจากอีกโลกหนึ่งที่เพิ่งเริ่มต้นชะตาใหม่ในร่างลูกสาวเจ้าสำนักผู้อ่อนแอ

“หลินเอ๋อร์ลูกแม่...เจ้ายังไม่ตายจริง ๆ ด้วย ฮึก ฮือ...ขอบคุณสวรรค์ ”

“ด เดี๋ยวนะ แม่เหรอ คุณเป็นใคร...แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย โอ๊ย...ปวดหัว”

ในระหว่างที่น้ำผึ้งที่ปวดหัวอยู่นั้นความทรงจำมากมายของคุณหนูหยางรุ่ยหลินก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว ราวกับมีการฉายภาพยนตร์ให้ดูเป็นฉาก ๆ จึงทำให้น้ำผึ้งรู้ตัวเองตายไปแล้ว แต่มาอยู่ในร่างของหยางรุ่ยหลินลูกสาวของท่านเจ้าสำนักหยางฟานไฉของสำนักสราญรมย์หนึ่งในสำนักใหญ่ของฝ่ายธรรมะ

หยางรุ่ยหลิน อายุ 18 ปี เป็นลูกสาวคนเดียวคนสุดท้องท่านเจ้าสำนัก มีชายสี่คนโตชื่อหยางห่าวตง อายุ 28 ปี คนที่สองหยางห่านฟาง อายุ 27 ปี คนที่สามห่าวอัน อายุ 25 ปี คนที่สี่หยางห่าวหมิง อายุ 22 ปี ทั้งสี่คนล้วนแต่มีวรยุทธเก่งกาจกันทั้งนั้น ขนาดท่านแม่หยางรุ่ยหนิงยังเป็นสตรีที่มีวรยุทธสูง อดีตเคยเป็นศิษย์เอกของสำนักง้อไบ๊

สักพักก็มีกลุ่มความทรงจำหนึ่งถาโถมเข้ามาอีกอย่างรุนแรงไม่ให้ตั้งตัว ภาพแรกคือลานฝึกวิชาเสียงกระแทกกลิ่นเลือดความเจ็บที่คุ้นเคยของน้ำผึ้ง แล้วทุกอย่างก็แตกกระจายภาพใหม่ซ้อนทับ ห้องที่เต็มไปด้วยคัมภีร์ ผ้าม่านแพรเสียงหญิงสาวร้องไห้คำว่า คุณหนูหยางรุ่ยหลิง ดังก้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำผึ้งกุมศีรษะเสียงในหัวทับซ้อนกันจนแทบแตก ภาพชีวิตที่ไม่ใช่ของเธอไหลเข้ามาเหมือนน้ำป่า

เด็กสาวร่างอ่อนแอฝึกกำลังภายในไม่ผ่าน ถูกดูแคลนถูกกลั่นแกล้งล้มป่วยซ้ำแล้วซ้ำเล่าหัวใจที่แตกสลาย ความสิ้นหวังที่กัดกินจนวิญญาณถอยหนี นี่คือความทรงจำของหยางรุ่ยหลิงในวัยเด็ก น้ำผึ้งหายใจถี่พยายามตั้งสติแบบที่เคยทำบนเวที แต่แล้วภาพสุดท้ายก็พุ่งเข้ามาอย่างโหดร้าย

และยังมีอีกภาพเป็นห้องของเธอที่มีกระเป๋าเดินทาง เข็มขัดแชมป์พาดบนเตียงภาพตัวเองลุกขึ้น โลกเอียงร่างทรุดลงกับพื้นย้ำเตือนว่าเธอตายแล้วจริง ๆ หัวใจของน้ำผึ้งกระแทกแรงสัญชาตญาณนักสู้ตะโกนให้ลุก ให้ตั้งการ์ดแต่ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป เธอเงยหน้ามองมือเล็กซีดเสื้อผ้าโบราณกลิ่นยาสมุนไพรและที่เลวร้ายที่สุด ภาพคนเหาะการโคจรพลังเส้นลมปราณที่ไหลเวียนในกาย สิ่งที่เธอรู้ว่ามันมีอยู่ทั้งที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่

“ไม่จริง…”

น้ำผึ้งในร่างของรุ่ยหลินพึมพำเสียงสั่น

“นี่มันหนังจีน…ชัด ๆ ”

โลกหมุนคว้างภาพความทรงจำสองชีวิตชนกันอย่างรุนแรงจิตใจไม่อาจรับไหว แรงในขาหายไปสายตาพร่าหัวใจเต้นผิดจังหวะ ก่อนที่น้ำผึ้งในร่างของหยางรุ่ยหลิงจะทรุดลงอีกครั้งสติขาดหาย ท่ามกลางยุคจีนโบราณที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีอยู่จริง

หลังจากวันที่เขาฟื้นขึ้นมาก็สลบไปอีกรอบคราวนี้เขาหลับไปหนึ่งวันเต็ม ๆ พอฟื้นขึ้นก็เริ่มยอมรับได้แล้วว่าตัวเองทะลุมิติมาจริง ๆ และทำใจมีชีวิตอยู่ต่อไปในยุคที่ไร้เทคโนโลยีให้ แต่จะว่าไปก็รู้สึกเด็กลงไปหลายปีเพราะจากสาววัยเบญจาเพศกลับมาเป็นสาววัยสิบแปดอีกครั้ง แต่ร่างนี้ก็สวยมากเลยนะถึงจะอ่อนแอไปหน่อย ไม่เป็นไรของเวลาเดือนเดียวเท่านั้นเขามีวิธีทำให้ตัวเองในร่างนี้แข็งแรงใต้แน่นอน