บทที่ 3

หยางรุ่ยหลินวัยสิบแปดปีบุตรสาวคนเดียวของหยางฟานไฉ เจ้าสำนักสราญรมย์ นางมิใช่ความงามที่สะดุดตาตั้งแต่แรกเห็น แต่เป็นความงามที่ค่อย ๆ แทรกซึมราวสายน้ำเย็นที่ไหลผ่านหัวใจโดยไม่รู้ตัว ผิวขาวเนียนราวหยกขัดซีดบางจากร่างกายอ่อนแอ กลับยิ่งขับให้ดูบอบบางน่าสงสารราวดอกเหมยแรกแย้มท่ามกลางหิมะ

ดวงหน้ารูปไข่คิ้วเรียวโค้งเป็นธรรมชาติ ดวงตาเรียวยาว หางตาตกเล็กน้อย เมื่อมองเผิน ๆ จะดูอ่อนโยนว่าง่าย แต่หากสบตานานพอจะเห็นแววลึกซึ้งเหมือนซ่อนคลื่นใต้น้ำเอาไว้ จมูกโด่งได้รูปริมฝีปากบางสีอ่อน ยามเงียบงันดูบอบบาง ยามยิ้มกลับอ่อนหวานจนยากจะละสายตา

เรือนผมยาวดำสนิทมักถูกรวบอย่างเรียบร้อย ไม่ประดับอาภรณ์ฉูดฉาดเพียงปิ่นหยกขาวเรียบ ๆ กลับยิ่งขับให้สง่างามสมฐานะคุณหนูใหญ่ รูปร่างของหยางรุ่ยหลิน สูงโปร่ง อรชร ไหล่บาง เอวคอด กิริยาทุกการเคลื่อนไหวสุภาพ อ่อนช้อย ดั่งบุตรีผู้เติบโตในสำนักใหญ่

นางมิใช่งามคมคาย มิใช่งามเร่าร้อนแต่เป็นความงามที่ทำให้ผู้พบเห็น อยากปกป้อง อยากทะนุถนอม และยิ่งนานวันยิ่งยากจะละสายตา งามสงบ งามลึก งามจนไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่า ภายใต้ร่างบอบบางนั้น กำลังซ่อนจิตวิญญาณของนักสู้ จากอีกโลกหนึ่งที่พร้อมจะเปลี่ยนชะตาของตัวเองใหม่ทั้ง

หนึ่งเดือนต่อมา

หนึ่งเดือนหลังจากลืมตาขึ้นในโลกใบใหม่น้ำผึ้งในร่างของหยางรุ่ยหลิน ไม่ยอมปล่อยให้ร่างกายอ่อนแอเป็นโซ่ตรวนอีกต่อไป ช่วงวันแรกนางยังอ่อนแรงชีพจรแผ่วลมหายใจสั้นเพียงเดินไม่กี่ก้าวก็เหนื่อย แต่ในหัวใจของนาง คือจิตวิญญาณของนักสู้คนที่เคยฝึกซ้อมวันละหลายชั่วโมงเคยล้มแล้วลุกเคยแพ้แล้วกลับมาใหม่ นางรู้ดีร่างนี้ยังพอแก้ไขได้

เช้าวันหนึ่งขณะออกมาเดินปรับร่างกายตามคำสั่งหมอ นางหลงทางเข้าไปหลังจวนจนพบพื้นที่เงียบสงบโดยบังเอิญ เป็นป่ากล้วยต้นกล้วยขึ้นแน่นใบใหญ่บดบังสายตา พื้นดินชื้นไม่มีบ่าวไพร่ผ่าน ไม่มีใครสนใจ รุ่ยหลินยืนมองอยู่ครู่หนึ่งหัวใจเต้นแรงเหมือนเวทีซ้อมในอดีตหวนกลับมา

ตั้งแต่วันนั้นมายามฟ้ายังไม่สว่าง ก่อนบ่าวจะตื่นก่อนเจ้าสำนักจะออกตรวจสำนัก หยางรุ่ยหลินจะหายตัวไปจากเรือนไปยังป่ากล้วยแห่งนั้น นางเริ่มจากพื้นฐานที่สุดการยืน การหายใจ การขยับร่างกายอย่างถูกจังหวะ แม้ร่างนี้จะไม่คุ้น แต่สมองและจิตสำนึกยังจำได้ การวอร์มกล้ามเนื้อ การตั้งการ์ดการลงน้ำหนัก หมัดแรกที่ชกออกไป เบา ช้า ไร้พลัง แต่นางไม่หยุดทุกเช้าจะฝึกออกหมัดหลายร้อย เตะนับร้อย เหงื่อไหลชุ่มลมหายใจหอบหัวใจเต้นแรงจนเจ็บอก บางวันร่างกายทรุดล้มลงกับพื้นดินมือสั่นตาพร่า นางนอนหอบอยู่ใต้ต้นกล้วยมองแสงอาทิตย์ลอดใบแล้วหัวเราะเบา ๆ

“ยังไม่ตาย…ก็ดีแค่ไหนแล้ว”

เมื่อกำลังภายในในโลกนี้เริ่มตอบสนองนางก็สัมผัสได้ทันที เส้นลมปราณที่เคยติดขัด เริ่มไหลเวียนพลังอุ่นไหลตามลำแขน ขา และหน้าท้อง นางทดลอง ผสานการเคลื่อนไหวของมวยไทยเข้ากับการโคจรพลังภายในอย่างที่ไม่เคยมีใครสอน หมัดที่เคยเป็นเพียงแรงกล้ามเริ่มหนักแน่นเตะที่เคยพึ่งแรงสะโพก เริ่มมีแรงอัดจากพลังลึกในกายต้นกล้วยหลายต้น มีรอยแตกรอยช้ำจากการซ้อมที่ไม่ปรานี ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ร่างกายฟื้น ผิวมีเลือดฝาดเดินมั่นคงขึ้น สองสัปดาห์ชีพจรแน่นลมหายใจยาวแรงแขนขาเพิ่มขึ้นชัดเจน

ครบหนึ่งเดือนหยางรุ่ยหลินยืนกลางป่ากล้วยเหงื่อไหลอาบแต่สายตาคมกริบหมัดหนึ่งชกออกไป ลมปะทะใบกล้วยดัง ฟึ่บ ต้นกล้วยสั่นสะเทือน นางยืนหายใจนิ่งหัวใจเต้นเป็นจังหวะที่คุ้นเคย ร่างกายนี้ไม่เพียงกลับมาแข็งแรงแต่แข็งแกร่งกว่าเดิมหลายเท่า ไม่มีใครในจวนรู้ไม่มีใครในสำนักคาดคิดว่าคุณหนูผู้เคยอ่อนแอ กำลังแปรเปลี่ยนในป่ากล้วยเงียบงันและเมื่อวันหนึ่ง

นางก้าวออกจากเงามืดนั้น ยุทธภพทั้งผืนจะต้องรู้จักชื่อหยางรุ่ยหลินในแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน

ตั้งแต่อยู่มาจนครบหนึ่งเดือนทำตัวเป็นคนความจำเสื่อมหลง ๆ ลืม ๆ เพื่อไม่ให้ใครจับได้ว่านางไม่ใช่คุณหยางรุ่ยหลิน บวกกับถูกท่านพ่อท่านและพี่ชายทั้งสี่สั่งห้ามออกจากจวนเป็นเวลาหนึ่งเดือน นางจึงอาศัยการหาข้อมูลจากสาวใช้คนสนิทสองคนคือลี่กุ้ยผิงกับหม่าเพ่ยเพ่ย คอยหลอกถามข้อมูลต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับยุคนี้ ทำให้ได้รู้ว่าโลกที่นางมาอยู่นี้เป็นโลกแห่งพลังลมปราณและการฝึกวิทยายุทธ โดยมีสำนักใหญ่มากมายที่มีวิชาสุดยอดโดยแบ่งออกเป็นฝ่ายธรรมะและฝ่ายอธรรม

ฝ่ายธรรมะมี วัดเส้าหลิน  สำนักบู๊ตึ๊ง  สำนักง้อไบ๊ , พรรคกระยาจก สำนักหัวซาน  สำนักคุนลุ้น และสำนักสราญรมย์ และอีกหลายสำนัก ฝ่ายอธรรมมี พรรคบุผา สำนักงูดำ สำนักเงาเมฆา สำนักหมื่นพิษ และอีกหลายสำนัก ทั้งสองมักมีการปะทะและท้าประลองกันทุกปี เพื่อประเมินฝีมือของฝ่ายตรงข้าม ถึงจะไม่ลงรอยกันเท่าไหร่มีทั้งสองฝ่ายต่างก็มีอุดมการณ์เดียวกันนั้นก็คือ ปกป้องแคว้นจากฝ่ายศัตรูผู้รุกราน