บทที่ 5

คำพูดนั้นของหยางห่าวหมิงไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่กลับตกลงในใจของรุ่ยหลินหนักหน่วงกว่าคำใด

“จะจำได้หรือจำไม่ได้ เจ้าก็เป็นหยางรุ่ยหลิน เป็นคุณหนูตระกูลหยางที่ทุกคนรักเสมอ”

ในวินาทีนั้นรุ่ยหลินรู้สึกราวกับมีบางอย่างอุ่นวาบขึ้นกลางอก ความตึงเครียดที่นางแบกไว้เงียบ ๆ ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาในร่างนี้คล้ายถูกปลดออกทีละน้อย นางเคยกลัวมากกลัวว่าหากพูดผิด หากทำพลาด หากไม่เหมือนหยางรุ่ยหลินคนเดิมวันหนึ่งความอบอุ่นเหล่านี้จะหายไป แต่คำพูดของพี่ชายทำให้นางเข้าใจเป็นครั้งแรกว่าความรักของตระกูลหยาง ไม่ได้ผูกติดกับความทรงจำไม่ได้ผูกติดกับความสมบูรณ์แบบและไม่ได้ตั้งเงื่อนไขใด ๆ หยางห่าวหมิงไม่ได้มองนางด้วยสายตาสงสัย ไม่มองว่าเป็นคนแปลกหน้า ไม่เร่งเร้าให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม หยางห่าวหมิงมองว่าถึงรุ่ยหลินจะเปลี่ยนไปอย่างไร น้องเล็กก็ยังคงเป็นน้องสาวไม่ว่าจะเปลี่ยนไปแค่ไหน เขาก็รักน้องสาวคนนี้เสมอไม่เปลี่ยนแปลง

ดวงตาของรุ่ยหลินร้อนผ่าวแต่ริมฝีปากกลับยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ฝืนไม่ได้ซ่อนอะไร ในใจของนางน้ำผึ้งหญิงสาวจากอีกโลกหนึ่งค่อย ๆ ยอมรับความจริงอย่างสงบ บางทีนางอาจไม่จำเป็นต้องแยกตัวเองออกจากหยางรุ่ยหลิน เพราะในสายตาของคนที่รักนาง นางไม่เคยหายไปเลยตั้งแต่ต้น

“เป็นอย่างไรขนมอร่อยหรือไม่ ตั้งแต่หายป่วยเจ้ากินเยอะขึ้น ดูสิขนมกุ้ยฮวาเจ้าก็กินจนหมด ปกติพามาทีไรเจ้ากินแค่ชิ้นเดียวเอง แต่ก็ดีแล้วล่ะกินเยอะ ๆ จะได้ร่างกายแข็งแรง”

พูดจบห่าวหมิงก็มือลูบหัวน้องสาวเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู

“เจ้าค่ะพี่สี่ ข้าจะกินเยอะ ๆ เลย แต่ที่จริงข้าก็ทำอาหารทำขนมได้นะเจ้า ช่วงเดือนหนึ่งที่ผ่านมาข้าแอบศึกษาตำราอาหารต่างแคว้นมาเยอะเลย”

“เจ้าไปศึกษาอาหารต่างแคว้นได้อย่างไรกันน้องเล็ก”

“อ เออ...ก็ตำราที่ข้าเคยซื้อไว้เจ้าค่ะ มีอาหารแปลกตามากมาย ไว้วันไหนว่าง ๆ ข้าจะทำให้ทุกคนได้ลองชิมนะเจ้าค่ะ”

“ได้สิ พี่ขอลองเป็นคนแรกเลย”

นางเกือบเผลอหลุดปากดีที่มีไหวพริบดีสามารถหาข้ออ้างมารองรับได้ทัน ไม่เช่นนั้นโดนซักไซ้ไปกันใหญ่แน่ จากนั้นห่าวหมิงก็พารุ่ยหลินเดินทางต่อไปที่สำนักสราญรมย์

สำนักสราญรมย์ ตั้งอยู่กึ่งกลางระหว่างหุบเขาและสายน้ำ เป็นสถานที่ที่เมื่อก้าวเข้าไปแล้วผู้มาเยือนจะสัมผัสได้ถึงความสงบ ราวกับโลกภายนอกถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง แนวเขาโอบล้อมสำนักดั่งอ้อมแขน ต้นสนเก่าแก่เรียงรายตามทางหิน

ใบเขียวเข้มไหวเอนตามสายลม เกิดเสียงซู่ซ่าแผ่วเบาไม่ขาดสาย ช่วยกลบเสียงก้าวเท้าและลมหายใจของผู้คน ทำให้ที่นี่ดูราวกับหายใจไปพร้อมธรรมชาติ

อาคารของสำนักเป็นเรือนไม้สีอ่อนหลังคากระเบื้องเขียวหม่น ไม่โอ่อ่าฟุ่มเฟือยแต่ทุกเสาทุกคานล้วนผ่านการดูแลอย่างประณีต สะท้อนรสนิยมที่เรียบง่ายแต่มั่นคงของตระกูลหยาง ลานฝึกตั้งอยู่ใจกลางสำนัก พื้นหินเรียบกว้างมีรอยแตกร้าวจากการฝึกยุทธมานับสิบปี เช้ายามรุ่งเสียงดาบฟันอากาศ เสียงฝีเท้า และเสียงลมหายใจที่ควบคุมอย่างมีจังหวะจะดังประสานกันอย่างเป็นระเบียบ

รอบลานฝึกคือเรือนพักของศิษย์โรงครัวและศาลาพักผ่อนกลิ่นชาสมุนไพรลอยอ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นไม้และหญ้า สร้างบรรยากาศที่ผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด แม้จะเป็นสำนักยุทธภพแต่กลับไม่กดดันหรือแข็งกร้าว ด้านหลังสำนักเป็นสวนไผ่และลำธารใสเสียงน้ำไหลเบา ๆ ช่วยขัดเกลาจิตใจผู้ฝึกวิชา ว่ากันว่าผู้ใดฝึกกำลังภายในท่ามกลางเสียงน้ำและลมจะเข้าถึงสภาวะสงบได้ง่ายกว่า

ถ้าถึงเวลายามค่ำโคมไฟถูกจุดเรียงรายตามทางเดิน แสงสีส้มอุ่นสะท้อนเงาไผ่บนผนังไม้เกิดเป็นภาพนิ่งงดงามราวกับภาพวาดหมึกจีน สำนักสราญรมย์จึงไม่ใช่เพียงที่ฝึกยุทธ์ แต่เป็นบ้านเป็นที่พักใจและเป็นสถานที่ที่หล่อหลอม ให้จอมยุทธ์รู้จักทั้งความแข็งแกร่งและความอ่อนโยนไปพร้อมกัน

สำหรับหยางรุ่ยหลินการก้าวเข้าสู่สำนักสราญรมย์ครั้งแรก ไม่ต่างจากการเปิดประตูสู่โลกใบใหม่ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกประหลาดในเวลาเดียวกัน ตั้งแต่ก้าวพ้นซุ้มประตูไม้เก่าแก่หัวใจของนางก็เต้นแรงโดยไม่รู้ตัวลมหายใจแผ่วลงเล็กน้อย สายตากวาดมองไปรอบด้านอย่างอดไม่ได้ ทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้าล้วนมีน้ำหนักของเรื่องเล่าที่นางไม่เคยอยู่ในความทรงจำของตน เสียงดาบที่ฟาดผ่านอากาศจากลานฝึกทำให้นางสะดุ้งเบา ๆ ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว แต่เพราะความตื่นเต้น มันเป็นเสียงที่บอกชัดเจนว่าที่นี่คือสถานที่ซึ่งผู้คนใช้ชีวิตด้วยพลังและวินัย

กลิ่นไม้สดกลิ่นชาสมุนไพรและกลิ่นดินชื้นจากสวนไผ่ผสมกันอย่างลงตัว รุ่ยหลินสูดลมหายใจลึก รู้สึกเหมือนร่างกายตอบสนองก่อนสมองกำลังภายในที่อ่อนแอของนาง พลันสั่นไหวแผ่ว ๆ ราวกับถูกปลุกให้ตื่น ศิษย์ในสำนักบางคนหยุดฝึกชั่วครู่มองมาทางนางด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ไม่มีความดูแคลน มีเพียงความเกรงใจและความเคารพ ในฐานะคุณหนูตระกูลหยาง รุ่ยหลินกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดผสมปนเป ระหว่างความกดดัน ความคาดหวัง และความตื่นเต้นที่แอบซ่อนอยู่ลึก ๆ

ในใจของน้ำผึ้งหญิงสาวจากอีกโลกหนึ่งรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า ที่แห่งนี้อาจไม่ใช่เพียงฉากหลังของชีวิตใหม่ แต่เป็นจุดเริ่มต้นของเส้นทางที่นางกำลังจะเลือกเดินด้วยหัวใจที่สั่นไหว และเต็มไปด้วยความหวังครั้งแรกตั้งแต่ข้ามภพมา