ตอนที่ 4/1 แผนใหม่ของพี่คนสวย

ท่านหิรัญรู้ข่าวเรื่องที่ลูกสาวมีบอดีการ์ดคอยตามดูแล ทีแรกท่านไม่ค่อยเห็นด้วยนักกับความคิดนี้ ไม่ได้หมายความว่าคิเรย์ทำเกินไป แต่เพราะเป็นพ่อเลยหวงลูกสาวที่มีผู้ชายหน้าไหนไม่รู้คอยตามประกบติดชีวิตต่างหาก

‘ไอ้หนุ่มนี่ไว้ใจได้แน่เหรอ’

‘ไว้ใจได้ครับพี่ ตะวันเป็นผู้ชายคนเดียวที่ผมคิดว่าจัดการน้องเห็ดได้ สองคนนี้ไม่ถูกกัน พี่หมดห่วงเรื่องที่กลัวอยู่ได้เลย’

เรื่องที่กลัวมีอยู่เรื่องเดียวนั่นก็คือกลัวเห็ดหอมคิดประชดบ้าๆ ด้วยการอยากมีอะไรกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า ต่อต้านเขาที่มีเมียใหม่ ที่ผ่านมาลูกสาวตัวแสบไม่เคยทำสำเร็จเลยเพราะมีทั้งเขาและคิเรย์คอยช่วยสอดส่องตามดูแลตลอด แต่ตอนนี้ต่างคนต่างมีหน้าที่หลายอย่างต้องรับผิดชอบ จะให้มาตามติดชีวิตเห็ดหอมแบบเดิมก็คงไม่ได้ คิเรย์จึงเลือกใช้วิธีนี้ที่เจ้าตัวคิดว่าได้ผลที่สุด

‘น้องเห็ดไม่มีทางประชดใส่คนที่ตัวเองเกลียดเข้าไส้หรอกพี่’

คิเรย์บอกกล่าวแบบนี้ให้เขาสบายใจ วันนี้เขาจึงต้องมาให้เห็นกับตาว่ามันจะจริงอย่างที่ว่าหรือเปล่า

เขาหวั่นใจยายลูกสาวตัวแสบ กลัวเธอจะทำได้ทุกอย่างเพื่อหาทางเอาคืนเขาให้มากที่สุด

“หน้าตาก็ดูดีใช้ได้เลยนิ เป็นดารานายแบบได้สบายๆ” ท่านหิรัญเดินทางมาที่เพนต์เฮาส์ของเห็ดหอม ห้องลูกสาวเขาและห้องบอดีการ์ดอยู่ตรงข้ามกัน ไอเดียนี้เป็นของคิเรย์ อยากให้อยู่ใกล้ชิดมากที่สุด ตะวันจะได้คอยสอดส่องดูแลอย่างเต็มที่ ซึ่งถ้าหากให้ใกล้กว่านี้อีกนิดก็คงต้องนอนห้องเดียวกันแล้วล่ะ

“ผมเป็นไม่ได้หรอกครับ ผมเล่นละครไม่เก่ง”

“…”

“หมายถึง..ผมแอคติงไม่เป็น แสดงสีหน้าท่าทางไม่ได้เรื่องน่ะครับ” ตะวันอธิบายเพิ่มเติมเมื่อเห็นว่ากำลังโดนท่านหิรัญกดสายตาเข้มขรึมมองเขา ไม่ใช่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังพูดอยู่กับใคร ท่านหิรัญไม่ใช่นักธุรกิจทั่วไปแต่ท่านยังเป็นถึงที่ปรึกษาขององค์กรแบล็กเรด องค์กรมาเฟียขนาดใหญ่ ใครหลายคนเรียกท่านหิรัญว่า ‘พ่อขององค์กร’ ด้วยซ้ำไป เพราะแบบนี้ท่านถึงมีอิทธิพลมาก เป็นคนที่ดูน่ากลัวและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

“ช่างเรื่องแอคติงเถอะ นายมาเป็นบอดีการ์ดให้ลูกสาวฉัน นายเก่งเรื่องต่อสู้บ้างหรือเปล่า” เห็นตัวสูงใหญ่ก็ใช่ว่าจะมีฝีมือกันเสียทุกคน บางทีแค่ต่อตัวต่ออาจใจป๊อดแล้วก็ได้

“ผมเรียนต่อยมวย เทควันโด ยูโด คาราเต้ ยิงปืนมาตั้งแต่เด็กๆ ครับ” ตะวันไม่ได้อยากจะขิง แต่แค่อยากพูดให้หมด บอกให้ละเอียด ท่านหิรัญจะได้ไม่มีข้อกังขาใดๆ ต่อเขา

“ดี แบบนี้ค่อยโอเคหน่อย” ถ้าเก่งครอบจักรวาลแบบนี้คงดูแลลูกสาวเขาได้สบายๆ ก็ขอให้ที่พูดมาไม่ใช่เก่งแต่ปากก็พอ

“ป๊ามีอะไรจะถามอีกหรือเปล่าคะ” เห็ดหอมนั่งอยู่ด้วย ตลอดเวลาที่ป๊าของเธอซักถามตะวันอย่างละเอียด หญิงสาวก็เอาแต่กลอกตามองบนสลับถอนหายใจ

ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าป๊าไม่ไว้ใจตะวันสักเท่าไร และนี่ก็คงเป็นห่วงที่มีบอดีการ์ดผู้ชายคอยตามดูแลประกบแบบใกล้ชิด ไม่อย่างนั้นป๊าไม่มีทางมาหาเธอถึงที่นี่หรอก

“หนูลุกไปชงกาแฟให้ป๊าสักแก้วซิลูก” เอ่ยปากมาขนาดนี้ แค่มองตาก็รู้แล้ว ป๊าต้องการคุยบางอย่างกับตะวันตามลำพังโดยที่ไม่มีเธออยู่ด้วย

“ค่ะ” เห็ดหอมยอมลุกออกไปแต่โดยดี และเมื่อเหลือเพียงท่านหิรัญและบอดีการ์ดหนุ่มอย่างตะวันเพียงแค่สองคน ท่านก็ไม่รีรอรีบพูดเข้าประเด็น

“หน้าที่นายคือดูแลลูกสาวฉัน จำไว้ว่าห้ามใกล้ชิดเกินความจำเป็น อย่าให้ฉันรู้เด็ดขาดว่านายคิดสองแง่สองง่ามกับน้องเห็ด รู้ใช่ไหมว่าฉันพูดคำไหนต้องเป็นคำนั้น” สายตาดุดันและสีหน้ามาดเข้มของท่านกำลังกดดันเด็กหนุ่มอย่างตรงไปตรงมา

ตะวันพยักหน้ารับทราบ “ครับท่าน ผมเข้าใจแล้วครับ” เพราะคนอย่างเขาไม่เคยคิดแง่ชู้สาวกับยายลูกสาวของท่านอยู่แล้ว

นิสัยแบบนั้น…ใครจะไปชอบลง

ท่านหิรัญเพิ่งจิบกาแฟได้ไม่กี่อึก สายเรียกเข้าที่แผดร้องดังขึ้นเรียกความสนใจจากเขา เมื่อเห็นว่าปลายสายเป็นใครก็ฉีกยิ้มกริ่ม สีหน้ามีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

“คุณดาวโทร.มา ป๊าขอไปรับสายก่อนนะ” ท่านหิรัญเดินอมยิ้มออกไป ไม่ได้ทันมองเห็นหน้าตาใส่อารมณ์บึ้งบูดของลูกสาว ชื่อของแม่เลี้ยงกลายเป็นคำแสลงหูไปเสียแล้ว

“เมื่อกี้ป๊าฉันคุยอะไรกับนาย” เห็ดหอมตวัดสายตามองร่างสูงของคนตรงข้าม เค้นถามในสิ่งที่อยากรู้

“ไม่มีอะไร ก็คุยเรื่องทั่วไป”

“ฉันไม่เชื่อ บอกความจริงมาซะดีๆ ป๊าฉันคุยอะไรกับนายกันแน่” ถ้าหากตะวันยังเล่นลิ้นไม่ยอมพูดอีกล่ะก็ เธอคงต้องกระโจนเข้าไปเขย่าคอให้เขาคายคำพูดออกมาแล้วล่ะ

“ท่านก็ห้ามไม่ให้ฉันใกล้ชิดกับเธอมากเกินไปนั่นแหละ คงคิดว่าฉันอาจจะทำรุ่มร่ามใส่เธอเลยเตือนไว้ก่อน แต่ที่จริงท่านไม่เห็นต้องกลัวเพราะเรื่องแบบนี้มันไม่มีทางเกิดขึ้นอยู่แล้ว ฉันไม่ได้พิศวาสเธอสักหน่อย” พูดจบก็มีตบท้ายก็ด้วยการเบ้หน้าเหมือนเจอกองอ้วก เห็ดหอมนึกอยากเขกกบาลไอ้เด็กนี่จริงๆ

“น้องเห็ด ป๊ากลับก่อนนะลูก ต้องไปรับคุณดาวที่สปาด้วย” ท่านหิรัญเพิ่งคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินเข้ามาหาผู้เป็นลูกสาว ก้มลงหอมฟอดที่หน้าผากอย่างรักใคร่

ในสายตาเขา ต่อให้ลูกจะโตแค่ไหนก็ยังเป็นเด็กน้อยสำหรับคนเป็นพ่อเสมอ

“เดี๋ยวนี้อะไรๆ คุณดาว” หน้าตาเง้างอนออกอาการไม่พอใจ เบนสายตาหนีไปอีกทาง

“โธ่ เลิกงอนป๊าได้แล้วน่า เราคุยเรื่องนี้กันหลายครั้งแล้วนะ” ลมหายใจพ่นพรืดหนึ่งที รีบตัดบทก่อนลูกสาวก่อนจะโยงเข้าดรามาให้ได้ทะเลาะกันอีก “งั้นป๊าไปก่อนนะลูก รักหนูนะคนสวย”

ท่านกอดลาลูกสาวอีกหนึ่งที จากนั้นสายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวมองเขม็งเด็กหนุ่มที่ยังไม่ยอมขยับเขยื้อน

“นายจะนั่งอยู่อีกนานไหม ลุกออกมาสิ” เรียกตะวันให้ออกมาจากเพนต์เฮาส์ของลูกสาวพร้อมกัน อีกฝ่ายก็ลุกเดินตามไปอย่างว่าง่าย อาการหวงลูกสาวของท่านหิรัญสมแล้วที่ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนผ่านมาตรฐานว่าที่ลูกเขยของท่านไปได้เลย

สแกนละเอียดยิบ!

เห็ดหอมพ่นลมหายใจพรืดใหญ่เมื่อกลับมาอยู่ตามลำพังอีกครั้ง ศรีษะเล็กเอนซบพนักโซฟาและหลับตาลงอย่างช้าๆ เหมือนคนที่เพิ่งเจอเรื่องเครียดมากมายจนต้องหยุดใช้ความคิด

ในเมื่อป๊ากับอาคิเรย์กลัวเธอจะประชดหาเรื่องเที่ยวหาเรื่องนอนกับผู้ชายจนต้องมีบอดีการ์ดคอยประกบติดอยู่อย่างนี้ ถ้ามันทำแบบเมื่อก่อนไม่ได้ก็แค่ต้องเปลี่ยนแผนใหม่

“ป๊าไม่ชอบตะวัน..” และเธอก็ไม่ชอบเหมือนกัน

ปิ๊ง!

“แต่เราก็ใช้ไอ้เด็กนั่นประชดป๊าได้นี่นา” มันอาจฟังดูเป็นอะไรที่ร้องยี้เพราะผู้ชายที่เป็นเป้าหมายต่อจากนี้คือตะวัน แต่นี่คือการแก้เผ็ดที่ดีที่สุดไม่ใช่เหรอ

ฉลาดจริงๆ เลยเห็ดหอม งานนี้ยิงปืนนัดเดียวนกร่วงกันเป็นฝูงแน่

ทุกคนคิดว่าแค่ส่งบอดีการ์ดมาคุมพฤติกรรมแล้วจะทำให้เธอยอมอยู่เงียบๆ ได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ บอกไว้เลยนะ ตราบใดที่ปะป๊ายังไม่สนใจความรู้สึกลูกคนนี้แล้วยังดึงดันจะแต่งงานกับยายดาวประกายให้ได้ เธอก็จะดื้อหาลูกเขยให้ป๊าเหมือนกัน!