ตอนที่ 10/2 พี่คนสวยสร้างเรื่อง

เพื่อนทุกคนได้ฟังคำตอบของเห็ดหอมก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก พอดีกับที่ตะวันและข้าวทิพย์เดินมาสมทบ ทุกสายตาจึงหันไปมองสองคนนั้นแทน

“ป๊าเธอให้มาตาม”

“ตาม? ตามไปทำไม ฉันจะกลับแล้ว”

“ท่านบอกมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย ลุกขึ้นเถอะ” ตะวันพูดด้วยเสียงนิ่งๆ ตั้งแต่วันที่เขาและเห็ดหอมเกือบพลาดพลั้งทำเรื่องแบบนั้นลงไป เขาและเธอทะเลาะกันน้อยลงและยังคุยกันน้อยลงกว่าเดิมด้วย

“ไปกันเถอะค่ะพี่เห็ดหอม อย่าให้ผู้ใหญ่รอนาน”

ข้าวทิพย์ยื่นมือให้เห็ดหอมจับ เธอเป็นคนเดียวที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้ ข้าวทิพย์รู้แค่ว่าเห็ดหอมเป็นลูกสาวคนใหญ่คนโต พ่อของเธอมีบารมีมากและรู้จักพวกคนรวยๆ เต็มไปหมด ในงานไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็เจอแต่คนแต่งตัวจัดเต็ม ประโคมเครื่องเพชรเสียจนแสบวิบวับของมันทิ่มตาข้าวทิพย์ทุกครั้งที่หันมอง

เห็ดหอมจำใจลุกตามทั้งสองคนไปเจอปะป๊า ทันทีที่เธอเดินเข้ามาในตัวงานซึ่งมีผู้คนเยอะแยะ ดูเหมือนว่าทุกสายตาพร้อมใจกันหันมองมาเห็ดหอมราวกับมีสปอร์ตไลท์ส่องแสงมาที่เธอ

‘นั่นใช่หนูเห็ดหอมลูกสาวคุณหิรัญหรือเปล่า โตขึ้นมาสวยเหมือนแม่เลย’

‘นั่นคุณเห็ดหอมนี่นา ลูกสาวคนเดียวของท่านหิรัญเชียวนะ’

‘โห ท่านหิรัญมีลูกสาวสวยขนาดนี้เลยเหรอ’

‘ดีกรีไม่ธรรมดานะคนนี้ เป็นดาราดังด้วย’

ทุกเสียงที่ได้ยินกำลังกล่าวชื่นชมเธอ แต่เห็ดหอมไม่ได้หันมองใครทั้งนั้น แววตาเรียบนิ่งและใบหน้าสะสวยกำลังกดความมึนตึงซ่อนลึกไม่ให้ปรากฏทางสีหน้า จะมีก็แต่ข้าวทิพย์ที่หันไปส่งยิ้มให้คนเหล่านั้นแทน

ร่างบางราวนางแบบเดินไปหาบิดาซึ่งกำลังควงแขนยัยแม่เลี้ยง ยืนคุยอะไรบางอย่างกับคนกลุ่มหนึ่ง เมื่อเห็นเธอท่านก็กวักมือเรียกเข้าไปหาในทันที

“น้องเห็ดลูก นี่คุณอาไพรัชเพื่อนป๊า ส่วนนั่นพี่ภาณุ ลูกชายอาไพรัช” ท่านหิรัญแนะนำคนทั้งคู่ให้ลูกสาวรู้จักด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี งานแต่งของตัวเองในวันนี้ทำให้ท่านหิรัญรู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้ง

“สวัสดีค่ะคุณอา สวัสดีค่ะคุณภาณุ” เห็ดหอมยกมือไหว้ตามมารยาท ใบหน้าสวยเรียบนิ่งไร้รอยยิ้มจนดูเหมือนคนเย่อหยิ่ง

“เรียกพี่ภาณุเฉยๆ ก็ได้ครับ” อีกฝ่ายต่างหากที่ยิ้มหวานจับใจ มองเธอตาเยิ้มเหมือนไม่เคยเจอผู้หญิงมาก่อนเลยในชีวิตนี้

“น้องเห็ดหอมตัวจริงนี่สวยกว่าในทีวีอีกนะครับเนี่ย” คำชมเหล่านี้เห็ดหอมได้ยินมาเยอะจนนับไม่หวาดไม่ไหว ทว่าจะเสียมารยาทให้ปะป๊าขายขี้หน้าไม่ได้อีก

“ขอบคุณสำหรับคำชมนะคะ” ฝืนยิ้มไปหนึ่งที ตามองร่างสูงในชุดสูทสีขาว วันนี้ปะป๊าของเธอหล่อมาก หล่อเหมือนในรูปแต่งงานที่ถ่ายคู่กับแม่เธอเลย

คุณอาไพรัชและพี่ภาณุชวนเห็ดหอมคุยไปเรื่อย ถามเรื่องนั้นเรื่องนี้โดยที่บางคำถามปะป๊าก็จะช่วยตอบ ส่วนยัยดาวไถเงียบปากสนิทคงกำลังทำตัวเป็นอากาศธาตุไม่มีตัวตนเพื่อไม่ให้เธอแผลงฤทธิ์กลางงาน

“แล้วน้องเห็ดหอมยังไม่มีแฟนเหรอครับ สวยขนาดนี้” แววตาชายหนุ่มกำลังเฝ้ารอคำตอบด้วยใจจดจ่อ แต่เห็ดหอมยังไม่ทันตอบคำถามนั้น ท่านหิรัญก็ชิงตอบเสียเอง

“ยังหรอกภาณุ วันๆ น้องเห็ดทำแต่งาน เดี๋ยวก็อัดรายการ เดี๋ยวก็งานอีเวนต์ จะเอาเวลาไหนไปมี” ที่ปะป๊าพูดเหมือนกำลังพยายามพรีเซนต์เธอให้พี่ภาณุฟังยังไงก็ไม่รู้

“ว่างๆ ภาณุก็ชวนน้องไปทานข้าวบ้างสิ จะได้ทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ไง ดีไหม” ไม่ใช่แค่พรีเซนต์อย่างเดียวแล้วล่ะ แต่กำลังจะหาลูกเขยให้ตัวเองชัดๆ มีอย่างที่ไหนให้ผู้ชายชวนลูกสาวตัวเองออกเดตอ้อมๆ

เห็ดหอมทนยอมยืนคุยได้อีกไม่นานก็รีบขอตัวออกมา ดูเหมือนพี่ภาณุจะอยากตามเธอมาด้วย นั่นทำให้เห็ดหอมต้องสับเท้าก้าวเร็วเสียยิ่งกว่าเดิม

บอกตามตรงเธอรู้สึกไม่ถูกชะตาผู้ชายคนนี้ตั้งแต่แรกเจอ สายตาที่เขามองเธอดูเจ้าชู้และก็แพรวพราวเหมือนพยายามหว่านเสน่ห์ยังไงไม่รู้ แต่ทั้งชีวิตเห็ดหอมเจอผู้ชายหล่อมานักต่อนัก อย่างแก๊งอาคิเรย์ก็มีแต่คนหล่อขั้นเทพ ไหนจะเพื่อนพ้องในวงการแสดงอีก ภูมิต้านทานคนหล่อของเธอจึงทำงานได้ดี

“ทั้งสองคนช่วยกันไอ้หมอนั่นไปไกลๆ หน่อย ฉันไม่อยากคุยกับเขา” เห็ดหอมเอ่ยบอกตะวันและข้าวทิพย์ที่ตามประกบติดเธอเป็นบอดีการ์ดส่วนตัวคู่กัน

เมื่อได้รับคำสั่งแบบนั้นก็ต้องจัดการให้ทันที ข้าวทิพย์ดูจะหัวไวในเรื่องสร้างสถานการณ์ เธอหมุนตัวกลับแล้วแกล้งเดินสะดุดล้มใส่ภาณุ

“อุ๊ย! ขะ…ขอโทษค่ะ ส้นรองเท้ามันไม่ดีแล้วพื้นตรงนี้ก็ลื่น คุณเจ็บตรงไหนมั้ยคะ”

“ไม่ครับ ผมไม่เป็นอะไร” ภาณุไม่ได้สนใจผู้หญิงคนอื่นนอกจากเห็ดหอม เขาจึงไม่สนใจผู้หญิงที่เดินชน แต่เพียงคลาดสายตาครู่เดียว ร่างบางของคนที่หมายปองก็หายไปเสียแล้ว

ชายหนุ่มกำลังจะเดินไปตามทิศทางที่เห็นเห็ดหอมปรากฏตัวล่าสุดก่อนหายไป ข้าวทิพย์ที่มองออกไม่ยอมให้เขาได้ทำเช่นนั้น เธอใช้ความน่าสงสารเข้าล่อหวังให้ภาณุใจอ่อน

“เมื่อกี้น้องเห็ดหอมเดินไปทางไหน นายเห็นหรือเปล่า” เขาไม่แม้แต่จะช่วยพยุงข้าวทิพย์แม้แต่น้อย กลับหันไปถามตะวันแทน และคำตอบที่ได้ก็คือ…

“ทางนั้นครับ” ตะวันชี้บอกทาง หากแต่เป็นคนละทางกับที่ยายตัวแสบเพิ่งเดินไป

ใจจริงก็ไม่ได้อยากจะช่วยหรอก แต่ความเป็นผู้ชายเหมือนกันก็คงเหมือนผีเห็นผีเลยมองออกว่าไอ้หน้าจืดนี่มันดูหน้าหม้อมากแค่ไหน

ครั้นภาณุไปแล้ว ตะวันและข้าวทิพย์ก็ช่วยกันเดินหาเห็ดหอม แต่ด้วยความที่โรงแรมมันใหญ่มาก เนื้อที่ก็กว้างขวางและห้องหับเยอะแยะไปหมด จึงไม่รู้ว่าเห็ดหอมอยู่ที่ไหนกันแน่

“โทร.ไปก็ไม่รับ ทำอะไรอยู่วะยัยตัวแสบ” ตะวันเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าเมื่อเห็นว่าพยายามติดต่อไปก็ไร้ประโยชน์

ทางฝั่งเห็ดหอม…เมื่อหนีภาณุและคนอื่นๆ มาได้ เธอก็เดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อยตามประสา ยังไม่อยากรีบกลับที่พักตามที่ปากบอกคนอื่น ก็แค่อยากมีเวลาอยู่คนเดียวเงียบๆ คิดทบทวนอารมณ์ด้านลบและความรู้สึกแย่ๆ ของตัวเองในวันนี้

เห็ดหอมเดินมาเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัวว่าเธอเดินมาโผล่อีกฝั่งของโรงแรมซึ่งไกลจากตัวงานพอสมควร เผอิญได้ยินเสียงคนคุยกัน ไม่ได้อยากเสียมารยาทแอบฟังแต่มันก็ได้ยินไปแล้ว

“รถคันนั้นเป็นรถฮันนีมูนของท่านหิรัญเชียวนะ แกต้องดูแลให้ดีๆ ด้วยรู้ไหม ก่อนกลับก็ตรวจเช็กอีกทีแล้วค่อยล็อกห้อง”

“ครับพี่ พี่จะกลับเลยไหม”

“เออสิวะ เมียกูรอกินข้าวเนี่ย กูไปล่ะ มึงก็ดูแลรถท่านให้ดี อย่าให้เสียเรื่องล่ะมึง”

“ครับพี่ ไว้ใจผมได้” คำพูดจริงจังเหมือนสีหน้าหนักแน่น แต่คล้อยหลังอีกคนที่กลับออกไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็ทำตรงกันข้าม

“เหี้ยเอ๊ย! มาปวดขี้อะไรตอนนี้วะเนี่ย ห้องน้ำแม่งก็อยู่ไกลฉิบหาย” ตามองรถที่ตัวเองมีหน้าที่ดูแล แต่ท้องไส้ก็เล่นงานกันติดๆ ปั่นป่วนในท้องจนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

“แม่ง..ค่อยกลับมาล็อกห้องก็แล้วกัน” พูดจบก็รีบวิ่งห้อไปทางที่มีห้องน้ำซึ่งอยู่ห่างออกไปไกลจริงๆ อย่างเจ้าตัวว่า

เห็ดหอมเดินออกจากที่ซ่อนหลังแอบฟังอยู่นาน เธอเดินเข้าไปสำรวจดูห้องขนาดใหญ่เหมือนจะเป็นห้องที่เพิ่งสร้างขึ้นคงไว้ใช้ทำอะไรสักอย่าง แต่ตอนนี้ใช้เป็นที่เก็บรถฮันนีมูนของปะป๊าเธอก่อน

มันเป็นรถยนต์คลาสสิคคันหรูในตำนาน ในประเทศไทยมีเจ้าของครอบครองแค่ไม่กี่คัน รถคันนี้มีสีขาวราวไข่มุก โดนประดับตกแต่งด้วยสายริบบิ้นและลูกโป่งสวยงาม

เห็ดหอมเดินสำรวจจนทั่ว ใครเป็นคนตกแต่งรถคันนี้ให้ปะป๊ากันนะ จะใช้ฮันนีมูนทั้งทีทำไมไม่ทำให้สวยกว่านี้หน่อย ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ ห้อง รอยยิ้มกว้างผุดโผล่บนใบหน้าสวยในทันทีเมื่อคิดว่าสวรรค์ช่างเข้าข้างเธอ

กระป๋องสีสองสามอันนอนเอ้งเม้งในกล่องเครื่องมือราวกับรอเวลาคนมาหยิบใช้งานอีกครั้ง เห็ดหอมคิดอย่างนึกสนุก เดี๋ยวเธอจะสวมวิญญาณจิตกรช่วยเปลี่ยนสภาพรถให้ดูดีกว่าเดิมขึ้นมาเอง อย่างน้อยๆ เธอก็เคยได้ศิลปะเกรดสี่ทุกเทอมเลยนะ