ตอนที่ 4/2 แผนใหม่ของพี่คนสวย

วันพักผ่อนปกติของเห็ดหอมหากไม่นอนอุดอู้อยู่แต่ในห้องก็จะแวะเวียนไปหาเพื่อนแล้วแต่ใครว่างบ้าง ซึ่งวันนี้ก็เป็นอีกวันดีที่เธอและเพื่อนว่างตรงกันจึงตกลงนัดเจอที่ลองชาคาเฟ่ เป็นคาเฟ่เล็กๆ แสนน่ารักของจริงใจเพื่อนอีกคนในกลุ่ม

แน่นอนเห็ดหอมไม่ได้ไปตัวคนเดียว ต้องมีตะวันตามไปด้วย เธอต้องยอมสลัดความรำคาญใจทิ้งไปซะ เพราะต่อจากนี้ต้องใช้ตะวันให้เป็นประโยชน์

“ไม่นั่งข้างหลังแล้วเหรอ”

“ฉันจะนั่งหน้า”

“แล้วแต่” ตะวันไหวไหล่ราวกับบอกว่าตามสบายเลยแม่คุณ เขาก็แค่คิดว่าเธอคงไม่อยากนั่งใกล้ตัวเองก็เท่านั้น

รถหรูส่วนตัวของดาราสาวที่มีตะวันเป็นคนขับค่อยๆ แล่นออกจากตัวคอนโด ตรงไปตามเส้นทางถนนเบื้องหน้าซึ่งมีรถราวิ่งอยู่คลาคล่ำ

เห็ดหอมเหลือบตามองคนข้างกายเล็กน้อย ลืมตัวจนเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อสายตาไม่รักดีกำลังจ้องมองท่อนแขนแข็งแรงมีเส้นเลือดปูดโปนล้อมรอบมัดกล้ามเนื้อ ไหนจะรอยสักงูสีดำพันรอบแขนตัดกับผิวขาวสุขภาพดีของเจ้าตัว ยิ่งทำให้เขาดูโดดเด่นเตะตาขึ้นมา

ไอ้เด็กนี่ดูแน่นดีจังเลยแฮะ

เห็ดหอมสะบัดศรีษะเล็กน้อยเมื่อสติสตังเตลิดคิดไปไกล โชคดีที่ตะวันไม่เห็นสีหน้าเมื่อสักครู่ของเธอ ไม่อย่างนั้นต้องโดนล้อแน่นอน

ร่างเล็กทำทีหยิบไอแพดขึ้นมาเล่นเกม ตวัดเรียวขาสวยขาวผ่องนั่งไขว่ห้างจนชายกระโปรงที่สั้นอยู่แล้วร่นขึ้นไปถึงไหนต่อไหน

เอาวะ ทุ่มตัวขนาดนี้ไม่มองก็ให้มันรู้ไป

เห็ดหอมเล่นเกมผ่านไปสามด่าน ตาก็คอยเหลือบมองตะวันเป็นระยะ แต่จนแล้วจนรอดไอ้เด็กนี่ไม่ได้หันมามองเธอเลยสักนิด

เธอเซ็กซี่ไม่พอ สวยไม่เข้าตาหรือว่ายังไงกัน ตั้งหน้าตั้งตาขับรถขนาดนั้นมันน่าหงุดหงิดจริงๆ

“คอแห้งจัง~” ใบหน้าสวยกลับไปจ้องจอ โฟกัสกับเกมที่กำลังเมามันหากแต่เรียวมือขาวกลับยื่นไปข้างๆ ข้ามเลยล้ำไปยังแดนของอีกคนที่นั่งนิ่งขับรถอย่างตั้งใจ

หมับ!

“เฮ้ย!”

“อ้าว โทษที หยิบผิด” ชักมือกลับมาจากเป้ากางเกงร่างสูงที่เผลอ

คว้าหมับลงไป “ฉันจะหยิบน้ำน่ะ ไม่ทันมอง” อันที่จริงจงใจไม่มอง ตั้งใจให้มือแตะ ‘ส่วนนั้น’ ของตะวันอยู่แล้ว

“แหกตาดูซะมั่ง มัวแต่เล่นเกมอยู่ได้” ตะวันปากร้ายด่าทอออกมาทันที อยู่ๆ แม่นี่ก็มาทำให้เขาเสียขวัญ แก้วน้ำอยู่ใกล้แค่นี้แต่ดันเอื้อมมือมาแตะเป้ากางเกงเขา หากนี่ไม่ใช่เห็ดหอมผู้หญิงที่เหม็นน้ำหน้าเขายิ่งอะไรดี ก็คงคิดเข้าข้างตัวเองไปแล้วว่าเธอกำลังอ่อยเขาอยู่

ใช้เวลาเดินทางไม่นานนักทั้งคู่ก็มาถึงร้านลองชาคาเฟ่ ที่นี่เป็นอีกหนึ่งสถานที่สุดโปรดของเห็ดหอม เธอมักมาฮีลใจ มาหาเพื่อนคุย ดื่มน้ำทานขนมอร่อยๆ ฝีมือเจ้าของร้านคนสวย

“ยัยเห็ด ทางนี้ๆ” โต๊ะริมหน้าต่างมีเพื่อนอีกสองคนรอกันอยู่ก่อนแล้ว หนึ่งในนั้นที่กำลังกวักมือหยอยๆ เรียกเธอชื่อว่าสตาร์ ส่วนคนที่ฉีกยิ้มกว้าเห็นฟันขาวเต็มปากชื่อต้นหยง

“คิดถึงพวกแกจังงง~” เห็ดหอมส่งยิ้มตอบกลับก่อนวางกระเป๋าและนั่งลงข้างสตาร์ ส่วนตะวันไม่ได้เดินตามมาด้วยกันแต่อ้อมไปยังบาร์ชงกาแฟที่มีพี่สาวของตัวเองกำลังทำเมนูให้ลูกค้า

ต้นหยงและสตาร์ทำคอยืดคอยาวมองตะวันก่อนจะหันกลับมาซุบซิบอย่างคันปากอยากเม้ามอย

“ไงล่ะแก อยากฤทธิ์เยอะดีนัก เจอพี่คิเรย์จัดบอดีการ์ดส่วนตัวให้สมใจไหมล่ะ”

“ไม่ต้องมาพูดเลยนะต้นหยง ตอนฉันขอให้แกช่วยเกลี้ยกล่อมอาคิเรย์ก็ไม่ยอมช่วย นี่ฉันเป็นเพื่อนแกนะ” เห็ดหอมทำหน้าโกรธๆ ใส่เพื่อน ที่เธอขอให้ต้นหยงช่วยคุยกับอาคิเรย์ก็เพราะต้นหยงเป็นน้องสาวต่างแม่ของอา ซึ่งจะว่าไปต้นหยงก็มีศักดิ์เป็นอาสาวของเธอเช่นเดียวกัน

“ถึงฉันช่วยแกจริงๆ แต่แกคิดเหรอว่าพี่คิเรย์จะยอม”

“นั่นสิ ฉันเห็นด้วยกับไอ้หยงนะ” สตาร์เอ่ยขึ้น “พี่คิเรย์เด็ดขาดขนาดนั้นไม่มีทางเปลี่ยนใจง่ายๆ หรอก ดีซะอีกที่พี่เขาทำแบบนี้”

“ดียังไงวะสตาร์ ฉันไม่ได้อยากมีไอ้เด็กนั่นเป็นบอดีการ์ดนะเว้ย” ตวัดสายตาเหลือบมองตะวันทีนึงก่อนถอนหายใจพรืดใหญ่ ขนาดเพื่อนก็ยังเห็นดีเห็นงามตามกันไปหมด ไม่มีใครเห็นใจเธอบ้างเลย

เธอคือผู้ถูกกระทำนะเว้ยเฮ้ย!

“ก็นี่แหละดีแล้ว แกจะได้เลิกทำตัวเหลวไหลประชดป๊าแกสักที” เพื่อนทุกคนไม่มีใครเห็นด้วยกับการที่เห็ดหอมต่อต้านท่านหิรัญแบบนี้ และต่างไม่เข้าใจว่าทำไมเห็ดหอมถึงได้อคติกับคุณดาวประกายนัก

“ถ้าพวกแกลองเป็นฉันแล้วพ่อมีเมียใหม่ดูบ้าง พวกแกจะรู้สึก” เห็ดหอมเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

จริงใจเดินคู่มากับน้องสาวนำน้ำและขนมมาเสิร์ฟให้เพื่อน ก่อนจะนั่งแปะลงคุยด้วยกันปล่อยหน้าที่รับลูกค้าให้เป็นของพนักงานในร้านแทน

“เหลือเค้กมะพร้าวอ่อนนี่นา แกช่วยเอาไปเสิร์ฟหน่อยสิ”

‘จันทร์เจ้า’ น้องสาวของจริงใจและยังเป็นแฝดน้องของตะวันเอ่ยบอกพี่ชายเมื่อกลับมาที่เคาน์เตอร์

“โต๊ะไหน”

“ก็โต๊ะพวกพี่สตาร์นั่นแหละ”

“งั้นไม่ไป เอาไปให้เอง” ก่อนจะเลื่อนถาดใส่จานขนมไปตรงหน้าจันทร์เจ้า

“เอ้าอะไรวะ น้องใช้นิดใช้หน่อยก็ไม่ได้” พูดด้วยก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ทำหูทวนลมซะอย่างนั้น “หรือว่าไม่อยากเห็นหน้าพี่เห็ดหอม”

“…”

“เงียบแบบนี้ใช่แน่ๆ แล้วแกยังไม่ชินอีกหรือไง ไปทำงานให้เขาน่ะมันก็ต้องตัวติดกันอยู่แล้ว เห็นหน้าแค่นี้คงไม่ตายหรอก” ใครๆ เขาก็รู้กันหมดว่าสองคนนี้ไม่กินเส้นกันมานาน มันก็คงเป็นตั้งแต่ตอนสมัยเรียนเลยก็ว่าได้

ตอนนั้นเธอและตะวันตั้งตัวอคติกับพี่สาวอย่างจริงใจ ไม่คุย ไม่สนิทสนม เมินทุกครั้งที่จริงใจอยากคุยด้วยและก็ใจร้ายกับพี่สาวมาก สาเหตุนี้ล่ะมั้งเลยพาลให้เพื่อนๆ ของจริงใจไม่ชอบเธอกับตะวัน โดยเฉพาะเห็ดหอมที่ไม่ชอบและตั้งแง่กับตะวันเป็นพิเศษ

แต่ต่อมาเมื่อเธอและตะวันปรับความเข้าใจกับพี่สาว กลับมาเป็นพี่น้องที่รักใคร่กลมเกลียวกันดีแล้ว เพื่อนคนอื่นๆ ของจริงใจก็เลิกคิดแง่ลบกับเราสองคน ยกเว้นก็แต่เห็ดหอมและตะวันยังคงกัดกันเสมอต้นเสมอปลายไม่เคยเปลี่ยน

ตะวันนั้นทำเมินคำพูดน้องสาว จันทร์เจ้าที่ขี้เกียจต่อปากต่อคำด้วยแล้วจึงถือขนมไปเสิร์ฟเอง

หลังจากเม้ามอยพูดคุยกับเพื่อนๆ จนหนำใจ ได้เวลาแยกย้ายกันกลับ แต่เห็ดหอมได้กลับเป็นคนสุดท้ายเพราะจริงใจบอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย

“แกจะคุยอะไรกับฉันเหรอ”

“ก็เรื่องตะวันนั่นแหละ ฉันรู้แกไม่พอใจที่น้องฉันต้องเป็นบอดีการ์ดให้แก แต่ในเมื่อมันเป็นไปแล้ว แกช่วยใจดีกับตะวันหน่อยได้มั้ย” จริงใจขอร้องกันอย่างจริงจัง

“แกเห็นฉันเป็นคนยังไง ฉันไม่ได้ใจร้ายใจดำขนาดนั้นสักหน่อย แกน่ะสิสมควรเป็นห่วงฉัน น้องแกมันปากร้ายจะตาย…”

“แกก็ปากร้ายไม่แพ้ตะวันหรอก”

“เอ๊ะ! ยัยจริงใจ แกด่าฉันนี่หว่า” เห็ดหอมหน้าบูดอีกแล้ว ฉายาเจ้าแม่หน้าบูดหน้าบึ้งต้องยกให้เธอแล้วล่ะ

“แกน่ะหัดใจเย็นลงบ้าง ถ้าแกไม่ไปยั่วตะวัน น้องมันก็อยู่ของมันเฉยๆ ไม่ไประรานทำให้แกรำคาญใจหรอก”

“เออๆ เข้าใจแล้ว” เห็ดหอมรับปากส่งๆ เพราะถึงอย่างไรต่อจากนี้เธอก็ต้องเป็นฝ่ายเข้าหาตะวันก่อน เป็นฝ่ายยั่วเขาก่อน

แต่ไอ้ยั่วที่ว่าไม่ใช่ยั่วโหอีกต่อไป หากแต่เป็นยั่วเย้ายั่วยวนให้ไอ้เด็กปากร้ายนั่นมีอารมณ์ต่างหาก ซึ่งความมุ่งมั่นอยากเอาชนะของเธอในตอนนี้ก็มีเต็มเปี่ยม พุ่งทะลุเพดานจนอยากที่จะเสียเวลาคิดไตร่ตรองให้มันดีเสียก่อนว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง

เธอสนแค่ว่าหากทำให้ตะวันหลงกลและเผด็จศึกเขาได้เมื่อไร ถึงเวลานั้นคือการเอาคืนปะป๊าได้อย่างเจ็บแสบที่สุด