ตอนที่ 9/1 หมาเด็กตอบโจทย์

ข้าวทิพย์กลายมาเป็นลูกน้องอีกคนหนึ่งของเห็ดหอม มีหน้าที่คอยดูแลเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แล้วแต่ว่าจะเรียกใช้อะไร ซึ่งงานที่เธอทำก็ได้รับคำสั่งจากเห็ดหอมหรือเจ๊ปิงปองอีกที

ชีวิตของข้าวทิพย์ดีขึ้นมาก เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ไม่ต้องคอยระแวงไอ้ผัวชั่วกลัวมันทำร้ายหรือขู่รีดไถเอาเงินจากเธอได้อีก แต่ละวันกินอิ่มนอนหลับ มีคอนดูหรูให้อยู่อาศัยสะดวกสบายที่สุดตั้งแต่เกิดมา แถมงานที่เห็ดหอมให้ทำก็ไม่ได้เหน็ดเหนื่อยอะไร ออกจะสบายด้วยซ้ำแถมยังได้เงินดียิ่งกว่าตอนเร่ขายไอศกรีมตั้งไม่รู้กี่สิบเท่า

“ทะเลาะกันอีกแล้วเหรอพี่ เสียงดังเชียว” ข้าวทิพย์มองตามตะวันเดินหน้าตึงออกมาจากห้องของเห็ดหอม ก่อนจะตามด้วยเจ๊ปิงปองที่สีหน้าค่อนไปทางหนักอกหนักใจ

ตะวันไม่ได้ตอบข้าวทิพย์ในทันทีแต่หันมองตามเสียงเรียกเจ๊ปิงปอง “รอให้น้องเห็ดอารมณ์เย็นลงกว่านี้ค่อยพูดกันใหม่ ตะวันกลับไปพักเถอะ คืนนี้เจ๊ว่าจะค้างที่นี่”

“ครับ..” ตะวันพยักหน้าเป็นอันรับทราบ เขาออกมาจากเพนต์เฮาส์ของเห็ดหอมพร้อมข้าวทิพย์ อารมณ์คุกรุ่นที่เหมือนจะดับลงแต่หญิงสาวกลับสัมผัสถึงมันได้

“งั้นข้าวกลับแล้วนะพี่”

“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“ไม่เป็นไรพี่ ข้าวกลับเองได้สบายมาก พี่เข้าห้องพักผ่อนเถอะจ้ะ”

“มืดค่ำแล้วจะกลับคนเดียวได้ไง ให้พี่ไปส่งนี่แหละ” ตะวันตัดบท เร่งฝีเท้าก้าวไปข้างหน้าจนขาสั้นๆ ของข้าวทิพย์ต้องเร่งเดินตามให้ทัน เกรงใจอยากปฏิเสธแต่จะทำยังไงได้ในเมื่อพี่เขาพูดมาแบบนั้นแล้ว

เงียบจนกระทั่งในลิฟต์ ความอยากรู้เรื่องราวเมื่อสักครู่ที่เป็นสาเหตุทำตะวันหน้าบึ้งก็สะกิดต่อมปากไวให้เอ่ยถามออกไป

“เมื่อกี้มีเรื่องอะไรกันเหรอพี่”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ยายนั่นเหนื่อยกับงานก็เลยลามไปทะเลาะเรื่องอื่นน่ะ นิสัยเสียแบบนี้ประจำอยู่แล้ว เดี๋ยวเธอก็ชิน” ไม่รู้นี่คือคำปลอบใจหรือแค่ประโยคบอกเล่ากันแน่ ตั้งแต่ข้าวทิพย์มาทำงานให้เห็ดหอมได้สองสัปดาห์กว่าๆ เธอค้นพบว่าดาราสาวคนสวยไม่ถูกชะตากับตะวันอย่างแรง ไม่ว่าจะเรื่องเล็กน้อยแค่ไหนหากได้ทะเลาะกันแล้วก็สามารถทำให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่โตได้ และทุกครั้งก็จะจบลงที่เจ๊ปิงปองเข้ามาห้าม นั่นถือเป็นอันสงบศึก

ข้าวทิพย์จึงไม่เข้าใจเลยว่าถ้าจะเหม็นขี้หน้ากันขนาดนั้น ทำไมถึงยังทำงานร่วมกันอีก ทนเห็นหน้าได้ยังไงทุกวัน หากเธอเป็นเห็ดหอมคงไล่ตะวันออกหรือไม่ถ้าเธอเป็นตะวันก็จะชิงลาออกเสียเองให้มันแล้วๆ ไป

ตะวันมาส่งข้าวทิพย์ถึงคอนโด แม้ระยะทางไม่ได้ไกลกันมากกับเพนต์เฮาส์ที่เขาอาศัย แต่เขาก็ห่วงความปลอดภัยเพราะถึงยังไงข้าวทิพย์เป็นผู้หญิง

“พี่ตะวันจะกลับเลยมั้ยคะ เอ่อ..คือถ้าพี่ไม่รีบ ข้าวจะชวนไปนั่งพักบนห้อง…”

“พี่อยากกลับไปนอนพักแล้วน่ะ เราขึ้นห้องไปเถอะ” ตะวันพูดจาตัดบทโดยไม่ได้คิดอะไร ตอนนี้เขาแค่เหนื่อยและอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ ในห้องของตัวเองมากกว่า

“งั้นกลับดีๆ นะพี่ ข้าวไม่รู้หรอกว่าพี่จะยังเครียดกับเรื่องพี่เห็ดหอมหรือเปล่า แต่ข้าวเป็นกำลังใจให้นะ” รอยยิ้มหวานหวังทำให้คนตัวสูงรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ตะวันทำเพียงยิ้มรับบางๆ แค่นั้น

เครียดกับเรื่องเห็ดหอมเหรอ? แน่นอนว่าใช่อยู่แล้ว จนถึงตอนนี้ยังปวดหัวไม่หาย ครั้งนี้เขากับยายนั่นไม่ได้ทะเลาะกันเรื่องทั่วไปที่สามารถสรรหามาทะเลาะได้ทุกวี่ทุกวัน แต่มันคือเรื่องงานแต่งของพ่อเธอและว่าที่ภรรยาคนใหม่ของพ่อเธอต่างหาก

ทีนี้ปัญหามันอยู่ตรงที่พอเห็ดหอมรู้เรื่องก็พาลหัวเสีย ลั่นวาจาอาละวาดว่าจะไม่มีทางไปร่วมงานนั้นแน่นอน ไม่ว่าเจ๊ปิงปองจะพูดจาเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ยังได้คำตอบเดิม คือไม่! ไม่! และก็ไม่!

แม่งโคตรจะดื้อ

จนเขาต้องออกโรงเอง พูดดีก็แล้ว พูดขู่ก็แล้ว ยายนั่นยังไม่เลิกนิสัยกบฏ เลยได้ทะเลาะกันจนเจ๊ปิงปองต้องเข้ามาห้ามตามอีหรอบเดิม ตอนนี้เขาถึงได้ปวดหัวว่าจะทำยังไงดีให้เห็ดหอมยอมไปงานแต่งพ่อตัวเอง บางทีเขาอาจจะต้องลองคุยกับเฮียคิเรย์

ตะวันเดินทางมาที่ย่านท่องเที่ยวแห่งหนึ่งที่มีผู้คนหนาตา รถหรูจอดดับเครื่องสนิทหน้าร้านสักซึ่งด้านในยังตกแต่งไม่เสร็จ เขามองความคืบหน้าด้านในแล้วยิ้มออกมา มันคือร้านสักของเขาเอง

ตั้งแต่ตกลงยอมเป็นบอดีการ์ดให้เห็ดหอมเพื่อแลกกับร้านสักร้านนี้ที่เฮียคิเรย์สัญญาว่าจะจัดการให้ ในที่สุดก็ได้มันมาครอบครอง ไม่รู้เฮียคิเรย์ใช้วิธีไหน เจ้าของคนเก่าถึงยอมเซ้งขายให้ ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขาเทียวตามตื๊อตามจีบให้เจ้าของร้านยอมใจอ่อนมาตลอด ทว่าไม่สำเร็จ แต่พอเป็นเฮียคิเรย์กลับได้มันมาง่ายๆ

“มาแล้วเหรอมึง เป็นไง ถูกใจมึงปะ” เฮียคิเรย์เดินออกมาจากด้านในพร้อมเพื่อนอีกสองคนคือเฮียพายัพและเฮียมาร์คัส ส่วนเฮียคนอื่นๆ ก็คงอยู่กับเมีย โดยเฉพาะเฮียทะเล รายนั้นคงวุ่นกับเรื่องงานแต่งที่จะมีขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้เหมือนกัน จึงแทบไม่ออกจากเกาะเลย

“อื้อ โคตรสวยเหมือนที่คิดเลยว่ะเฮีย ของจริงสวยกว่าในรูปอีก” ตะวันกวาดตามองทั่วร้านด้วยความชื่นชม หัวใจพองฟูสูบฉีดความตื่นเต้นเมื่อคิดว่าหากหมดภาระหน้าที่ดูแลยัยคุณหนูเอาแต่ใจแล้ว ต่อไปเขาจะได้มาทำงานที่ตัวเองรักสักที

“แล้วมึงมีธุระอะไรจะคุยกับกูวะ” เฮียคิเรย์นั่งลงก่อนจะโยนเบียร์เย็นๆ ให้เขาหนึ่งกระป๋อง ตะวันรับได้แม่นยำ เปิดกระป๋องเบียร์ชนกับพวกเฮียแล้วจึงเริ่มเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง

“หลานกูทำมึงปวดหัวขนาดนั้นเลย?” เฮียคิเรย์เอ่ยติดตลก

ก็คงรู้นิสัยของหลานสาวตัวเองดีว่าโคตรจะม้าพยศแค่ไหน

“ผมทำสุดความสามารถแล้วนะเฮียแต่ยัยนั่นยืนกรานว่ายังไงก็ไม่ไป ผมว่าเรื่องนี้เฮียต้องลุยเองแล้วแหละ”

“เออ เดี๋ยวกูกล่อมน้องเห็ดเอง” คงได้พูดกันปากเปียกปากแฉะ แค่คิดก็ปวดหัวแล้วเหมือนกัน

ตะวันนั่งคุยสารทุกข์สุขดิบกับพวกเฮียที่ส่วนใหญ่จะพุ่งเป้าคำถามไปที่เรื่องเห็ดหอม เขาก็บอกเล่าตามความจริง มีแค่เรื่องคืนนั้นที่เราสองคนเมาจนเผลอทำเรื่องงามหน้าขึ้น เขาไม่ได้ปริปากเล่าออกไป กลัวจะโดนส้นตีนเฮียคิเรย์ประทับหน้าเข้าให้น่ะสิ

ส่วนมาร์คัสว่าที่พี่เขย ตะวันก็ถามไถ่เรื่องพี่สาวเพราะจริงใจย้ายไปอยู่บ้านมาร์คัสได้หลายเดือนแล้ว ทำให้ที่บ้านหลังเก่าซึ่งเคยมีเขา น้องสาวฝาแฝดอย่างจันทร์เจ้าและพี่สาวก็คือจริงใจ ตอนนี้เหลือเพียงจันทร์เจ้าคนเดียวที่ยังอยู่ที่นั่น

“ว่างๆ แวะมาบ้านกูบ้างสิ จริงใจบ่นคิดถึงมึงตลอดนั่นแหละ”

“คงได้ไปอยู่หรอกเฮีย ผมหาเวลาว่างไม่ได้เลยเนี่ย อีกไม่กี่วันยัยเห็ดหอมต้องไปออกกองต่างจังหวัดอีก” ตะวันพูดพลางถอนหายใจ สีหน้าฉายชัดถึงความเหน็ดเหนื่อยและเบื่อหน่าย

“เอาน่า กูรู้ว่ามึงรำคาญน้องเห็ดมากแค่ไหนแต่ทนหน่อย เดี๋ยวพอน้องเห็ดยอมรับคุณดาวประกายได้ ถึงตอนนั้นกูก็จะไม่รั้งให้มึงคอยดูแลหลานกูอีก” เสียงเข้มหนักแน่นของเฮียคิเรย์ทำให้ตะวันพยักหน้าจำยอม

รุ่งเช้าของวันต่อมา จำได้ว่าช่วงเช้าเห็ดหอมไม่มีงาน ตกเย็นโน่นถึงจะมีอีเวนต์และนี่ก็คงไม่ได้รีบร้อนจะแต่งตัวรอไว้ก่อนตั้งครึ่งวันแน่ๆ เขาถึงไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ตัวดีถึงได้ยืนกดกริ่งหน้าห้องตั้งแต่เช้าตรู่

จะเรียกใช้อะไรนักหนา นับวันชักจะเอาใหญ่แล้วจริงๆ

“เป็นบ้าอะไรของเธอ เช้าขนาดนี้ตื่นมาใส่บาตรรึไง”

“ฉันจะเขวี้ยงหมัดใส่หน้าแกก่อนน่ะสิ!” เสียงแหลมแปดหลอดขู่ร้องพลางดันตัวเองเข้ามาในห้องเขาได้สำเร็จ รวดเร็วเสียจนเขาถึงกับเสียหลักโซเซเพราะความง่วงงุนยังคงค้าง

“อะไรวะ หาเรื่องกันตั้งแต่เช้า”