ตอนที่ 3/2 พี่คนสวยหัวเสีย

“ไม่ต้องตกใจไปนะ ไม่ใช่ปอบที่ไหนเข้าสิงหรอก กินแบบนี้เป็นปกติ” เจ๊ปิงปองที่นั่งใกล้กันเอี้ยวตัวมากระซิบบอกเบาๆ

ตะวันนึกขำอยู่ในใจ เห็ดหอมเป็นคนที่รูปร่างสัดส่วนดีมาก การที่เธอกินเข้าไปเยอะขนาดนั้นก็คงออกกำลังกายหนักเช่นกัน ไม่เช่นนั้นแล้วป่านนี้คงกลายเป็นคนมีเหนียง มีพุงเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งก็เข้าใจได้ว่าเป็นดารานักแสดงจำต้องคุมอาหารและออกกำลังกายอยู่เสมอ

เมื่อกี้พูดเองอยู่หยกๆ ว่าที่เขามาร่วมโต๊ะด้วย ตนจะกินลงได้ยังไง แต่เท่าที่เห็นตอนนี้เธอแทบไม่เงยหน้าจากจานอาหารเลย และเพียงเวลาไม่นานเห็ดหอมก็ยัดทั้งหมดใส่ท้องเล็กๆ นั่นจนเกลี้ยง

กินเก่งฉิบหาย ไม่อยากจะนึกถึงตอนแม่นี่มีแฟน ผู้ชายคนนั้นคงตกใจไม่ต่างกับเขาในตอนนี้

“ไปรอที่รถก่อนนะ เจ๊ขอคุยธุระแป๊บเดียวเดี๋ยวจะรีบตามไป” ช่วงนี้เจ๊ปิงปองติดต่อกับที่บ้านบ่อย คงเป็นเรื่องที่น้องชายคนเล็กของเจ๊กำลังจะไปเรียนต่อต่างประเทศ เห็ดหอมกับเจ๊สนิทกันมากเหมือนพี่สาวน้องสาวจึงแทบรู้ทุกๆ เรื่องของอีกฝ่าย

เจ๊ปิงปองเดินเลี่ยงไปคุยโทรศัพท์อีกทาง ปล่อยเธออยู่กับตะวันเพียงสองคน

“นั่นเธอจะไปไหน” เสียงเข้มเอ่ยถามเมื่อร่างเล็กไม่ได้จะเดินมาที่รถกับเขา แต่เธอกลับเดินไปยังถนนเบื้องหน้าที่ห่างออกจากร้านเพียงนิดเดียวเสียแทน

“ถามไม่ตอบ จะไปไหน!” เสียงดุขึ้นมาหนึ่งระดับเมื่อพูดด้วยก็ไม่ยอมตอบ ตะวันรั้งข้อมือขาวเอาไว้ได้ทันก่อนหญิงสาวจะข้ามทางม้าลาย

“จะไปซื้อไอติม ยุ่งไรด้วยเนี่ย”

“ไม่ต้องมาชักสีหน้าหงุดหงิดใส่ฉันเลยนะ จะไปไหนมาไหนก็บอกกันดิวะ จู่ๆ เดินออกมาหน้าตาเฉย เดี๋ยวเหอะ..” ไอ้เด็กนี่สะบัดน้ำเสียงไม่พอใจใส่เธอ คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!

“แค่จะซื้อไอติมฉันต้องรายงานแกด้วยหรือไงไอ้นี่”

“เออ! จะทำอะไรจะไปที่ไหนก็ต้องบอก ฉันเป็นบอดีการ์ดมีหน้าที่ดูแลเธอทุกฝีเก้า จำใส่สมองน้อยนิดของเธอไว้ด้วย” โดนโต้คืนแบบนี้ เห็ดหอมเถียงไม่ทัน “แล้วนี่จะกินอะไรเยอะแยะวะ เมื่อกี้ก็ยัดห่าอาหารทั้งโต๊ะ ถามจริงยังกินไหวอยู่อีกเหรอ”

เป็นคำถามที่เหมือนโดนด่ายังไงไม่รู้ เห็ดหอมเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน สีหน้าบูดบึ้งทวีคูณ

“สาระแน! จะกินเท่าไรก็ปากฉัน ไม่ได้ยืมปากแกมากินสักหน่อย” ด่าเสร็จก็ใช้จังหวะถนนโล่งวิ่งข้ามทางม้าลายไปทันที ส่วนตะวันนั้นยังไม่ทันจะตามไป รถสิบล้อคันเบอเร่อมาจากไหนไม่รู้ก็เข้าขวางทางกันเสียก่อน

“ว๊ายยยย!” เพียงเสี้ยวนาทีที่คลาดสายตา เห็ดหอมกลับโดนโจรกระชากกระเป๋า เสียงร้องตื่นตกใจของเธอดังมาถึงถนนฟากนี้ เธอยื้อยุดฉุดกระชากกระเป๋าจากไอ้โจรชั่ว ปากก็ร้องขอความช่วยเหลือที่แทบจะไม่มีใครอยู่บริเวณนั้นเลยนอกจากรถเข็นขายไอศกรีม

“ไอ้เหี้ย! มึงปล่อยนะเว้ย! อย่าให้กูข้ามไปได้นะกูเอามึงตายแน่”

ตะวันยังไม่สามารถข้ามถนนที่รถวิ่งกันขวักไขว่ไปได้ รถมาเร็วเสียจนเวียนหัวตาลาย ตอนนี้เขาจึงต้องลงมาจากฟุตบาท ส่งสัญญาณมือขอให้รถหยุด แต่ก็อย่างว่าที่นี่ประเทศไทยแทบไม่มีรถคันไหนหยุดให้เขาเลย

“ปล่อยสิวะอีนี่!” โจรกระจอกเป็นผู้ชายตัวเล็กรูปร่างผอมบาง เขาคอยมองเห็ดหอมมาตลอดตั้งแต่ตอนออกจากร้านอาหารแล้ว เมื่อสบโอกาสที่เธอข้ามถนนมาฝั่งนี้ก็รีบอาศัยจังหวะทีเผลอฉกชิงกระเป๋าแบรนด์เนมหรู แต่หญิงสาวกลับมือแน่นเป็นกาวไม่ยอมปล่อยมันให้หลุดออกจากมือเธอเลย

“แกน่ะสิปล่อย รู้ไหมใบนี้ราคาเกือบล้านเลยนะไอ้บ้า ถ้ากระเป๋าฉันเป็นรอยนิดเดียวล่ะก็แกตายแน่!” เธอขู่ด้วยเสียงแหลมปรี๊ดเสียดหู แต่กลับทำให้โจรตาลุกวาวเมื่อรู้ราคามหาศาลของมัน แรงยื้อแย่งยิ่งเพิ่มมากขึ้น เมื่อเห็นว่าเจ้าของกระเป๋านั้นดื้อด้านนักก็คว้ามีดพกที่เหน็บติดตัวไว้ขึ้นมาขู่

“ปล่อย…โอ๊ยยย!” ยังไม่ทันเอ่ยข่มขู่ไปมากกว่านั้น ท่อนไม้ขนาดเหมาะมือที่ฟาดพลัวะใส่ท้ายทอยทำโจรผอมกระหร่องถึงกับเซแถดๆ มือปล่อยกระเป๋าในทันที

“แกนั่นแหละต้องปล่อย!” เห็ดหอมกอดกระเป๋าแน่น มองคนที่มาช่วยซึ่งก็คือแม่ค้าร้านไอศกรีมนั่นเอง เธอถอยกรูดหลบออกมาเป็นจังหวะเดียวกับที่ตะวันข้ามถนนมาได้พอดี

ไอ้โจรกระจอกเห็นดังนั้นก็รู้ว่ามันเสียเปรียบ ไหนจะท่อนไม้ในมืออีนังแม่ค้าคนนี้ แล้วไอ้ผู้ชายที่เพิ่งตามมาสมทบก็ตัวใหญ่บึกบึน แค่จับเขาโยนทุ่มลงพื้นมือเดียวก็คงได้ มันจึงรีบโกยอ้าวแผ่นแนบไม่คิดชีวิตโดยไม่ได้อะไรติดมือไปแม้แต่อย่างเดียว

“อ้าวไอ้เหี้ย! หนีหางจุกตูดเลยนะมึง” ตะวันด่าเสียงขรมไล่หลัง เจ็บใจที่ยังไม่ได้จัดการมันสักหมัดสองหมัด

“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า” หันมาไถ่คนตัวเล็กที่ยังไม่หายตกใจ ก่อนเธอจะส่ายหน้าให้เขาช้าๆ มือก็ยังกอดกระเป๋าอยู่แบบนั้น

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันไว้” เห็ดหอมพูดกับแม่ค้าไอศกรีม เธอยังถือท่อนไม้ไว้ในมือ ซึ่งถ้าไม่ได้เธอช่วยไว้ป่านนี้เห็ดหอมคงโดนมีดไอ้โจรชั่วเสียบท้องไปแล้วก็ได้

“พี่! พี่ตะวันใช่ไหม” แม่ค้าไอศกรีมไม่ได้มองเห็ดหอม แต่กลับให้ความสนใจผู้ชายข้างๆ เธอแทน

“เอ่อ ครับ? รู้จักผมเหรอ” ตะวันงุนงงเมื่อมีคนไม่รู้จักทักถามชื่อ

“รู้จักสิ ก็เราเคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน พี่จำหนูไม่ได้เหรอ หนูชื่อข้าวไง”

ข้าว?… ข้าวไหนอีกวะ? สีหน้าตะวันงุนงงอย่างเห็นได้ชัด

อีกฝ่ายจึงถอดแมสที่ปิดบังใบหน้าออกก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเห็นฟันขาวเรียงระเบียบสวย ใบหน้ากลมๆ และแก้มอมชมพูทำให้คนเจ้าเนื้ออย่างเธอดูกลายเป็นสาวน่ารักไปในทันที

“ข้าวทิพย์ห้องม.5/3 ไงคะ”

“อ่า…ผมจำไม่ได้”

“ก็ที่เคยอยู่ชมรมเดียวกับพี่ แล้วก็ตอนกีฬาสี เราก็อยู่สีเดียวกันไง หนูแข่งเปตอง พี่พอจะจำได้ยัง” เธอดูจะตื่นเต้นมากเมื่อพูดทุกอย่างออกมา ผิดกับตะวันที่ต้องค่อยๆ ไล่ย้อนความทรงจำในช่วงนั้น หากแต่นึกเท่าไรก็จำได้แค่เลือนลาง

“มันนานแล้วน่ะ ผมจำไม่ค่อยได้หรอก” ตะวันบอกไปตามตรง เธอดูจะเสียดายอยู่บ้างแต่ก็ฉีกยิ้มกว้างอีกครั้ง

“ดีใจจังที่ได้เจอพี่อีก ว่าแต่พี่เป็นแฟนกับพี่คนนี้…กรี๊ดดด! เดี๋ยวนะ นี่ดารานี่นา เห็ดหอม หวันยิหวาใช่ไหมคะ ฉันจำได้” เธอดูตกใจและดีใจในคราวเดียวกัน ดวงตากลมเล็กวิบวับไปด้วยความตื่นเต้น แม้เห็ดหอมจะสวมแว่นกันแดดและหมวก แต่ก็ยังมีคนจำเธอได้

“ฉันเป็นแฟนคลับคุณ ติดตามผลงานตลอดเลยค่ะ ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ” น้ำเสียงสั่นๆ เอ่ยอย่างรวดเร็วราวกับกลัวว่าเห็ดหอมจะหายวับไปต่อหน้าแล้วเธอก็จะพลาดขอถ่ายรูปและลายเซ็น

เห็ดหอมห้ามไม่ให้ตะวันบอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับเจ๊ปิงปองด้วยกลัวจะโดนบ่นจนหูชา

โชคดีเมื่อเจ๊คุยโทรศัพท์เสร็จก็บังเอิญเจอเพื่อนเลยหยุดทักทายกันสักพักหนึ่ง พอดีกับที่คนทั้งสองข้ามถนนกลับมายังรถ เจ๊ก็เลยไม่ได้สงสัยอะไรที่พากันหายไปนาน

เจ๊ปิงปองมาส่งเห็ดหอมที่เพนต์เฮาส์ แต่ตอนลงจากรถก็ไม่วายมีคนลงตามมาอีก

“นี่! ฉันจะกลับห้องแล้ว ไม่ต้องตามขึ้นไปส่งถึงข้างบนหรอกน่า นายกลับไปเถอะ” อะไรมันจะตามติดกันขนาดนี้ เธอรำคาญหมอนี่จริงๆ นะ ทำหน้าที่ได้ดีเกินไปแล้ว

“ฉันไม่ได้จะขึ้นไปส่งเธอ ฉันจะกลับห้องของฉันเหมือนกัน” ตะวันยักไหล่สบายๆ ก่อนจะเดินนำหน้าหญิงสาวเข้าไปในคอนโดฯ หรูที่ข้างบนนั้นมีเพนต์เฮาส์เพียงไม่กี่ห้อง ราคาแพงหูฉี่คือที่อยู่ของพวกคนรวย

เห็ดหอมหน้าบึ้งมาตลอดทางเพราะหงุดหงิดตะวัน ไอ้เด็กนี่ตั้งใจกวนอารมณ์เธออยู่ชัดๆ คงอ้างไปเรื่อยเพื่อจะตามขึ้นมาส่งบนห้อง ทำเหมือนเธอจะแอบหนีเที่ยวเป็นเด็กๆ ไปได้

แต่แล้วเห็ดหอมก็ต้องแปลกใจที่ตะวันมีคีย์การ์ดเหมือนกันกับเธอ มันเป็นคีย์การ์ดสำหรับคนที่พักในเพนต์เฮาส์เท่านั้น และเมื่อไอ้หมอนั่นเดินไปหยุดยืนหน้าห้องตรงข้ามกับห้องเธอ เห็ดหอมก็ยิ่งงุนงงเป็นไก่ตาแตก

”เดี๋ยวนะ! มันเป็นไปได้ยังไง ห้องนี้มีคนอยู่แล้วนี่” จำได้ว่าเป็นลูกชายนักธุรกิจอะไรนี่แหละ เห็ดหอมไม่ได้สนิทนักแต่ก็เคยเห็นหน้าอยู่บ้าง

“ก็เป็นไปแล้ว” ตะวันชูคียการ์ดให้เธอดูชัดๆ ราวกับจะเยาะเย้ย “เธอคงตกข่าวล่ะสิ เจ้าของห้องนี้เขาขายห้องไปนานแล้วนะ”

“ขายให้แกน่ะเหรอ!”

“เฮียคิเรย์ต่างหาก” ตะวันยิ้มกริ่ม “พอฉันรับงานยอมเป็นบอดีการ์ดให้เธอ เฮียคิเรย์เลยให้ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่แทน เธอจะได้อยู่ใกล้หูใกล้ตาฉันไง”

บ้าที่สุด! เห็ดหอมโกรธจนใบหน้าสะสวยแปรเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัด

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับคุณเพื่อนบ้าน” ตะวันก้มกระซิบใกล้ๆ ก่อนจะแสยะยิ้มพออกพอใจอย่างท้าทาย เห็ดหอมแทบปรี๊ดแตก ชีวิตเธอต่อจากนี้จะไม่มีทางสงบสุขอีกต่อไปก็เพราะไอ้เด็กนี่นี่แหละ!