ตอนที่ 8/2 ผู้ช่วยคนใหม่

(มันออกไปกินเหล้ากับเพื่อนค่ะพี่ แต่ถ้ามันเมากลับมา ฮึก..ฮือออ มันก็มาซ้อมหนูอีก พี่ช่วยหนูได้มั้ย หนูไม่อยากโดนมันตบตีอีกแล้ว) เสียงร้องไห้ของข้าวทิพย์มันบาดใจคนฟังอย่างเธอเหลือเกิน เห็ดหอมไม่ได้สนใจเกมแล้วด้วยซ้ำ เธอกำลังคิดหาวิธีที่จะช่วยข้าวทิพย์ออกมาจากจุดนั้น

“เอางี้นะ ข้าวทิพย์ฟังพี่ รีบเก็บข้าวของที่จำเป็นซะ แล้วแชร์โลเคชันมาให้พี่ด้วย เดี๋ยวพี่ไปช่วยเธอขนของออกมาเอง”

(ฮึก พี่จะช่วยหนูจริงๆ เหรอคะ หนูขอบคุณพี่มากนะ ขอบคุณพี่จริงๆ” ข้าวทิพย์ร้องไห้ด้วยความดีใจที่อีกไม่นานเธอจะหลุดพ้นจากไอ้ผัวเฮงซวย ในเวลานี้เห็ดหอมเปรียบดั่งนางฟ้าสำหรับเธอเลยล่ะ

เห็ดหอมตกลงกับข้าวทิพย์ให้เข้าใจตรงกัน ทั้งยังบอกให้อีกฝ่ายคอยระวังเผื่อไอ้ผัวตัวดีมันจะย้อนกลับเข้าบ้านอีก ข้าวทิพย์ไม่สามารถหนีออกมาเองได้เพราะจุดที่ผัวของเธอดื่มเหล้าเมามายกับเพื่อนฝูงนั้นอยู่ในซอยเดียวกันและไม่ได้ห่างจากตัวบ้านเลย หากไอ้ชั่วนั่นเห็นว่าเธอหอบผ้าหอบผ่อนหนีคงได้โดนมันซ้อมจนอ่วมกลางซอยนั่นแหละ

เสียงกดกริ่งติดๆ กันทำตะวันที่กำลังจะล้มตัวนอนต้องดีดตัวลุกขึ้นมาอย่างรำคาญ ไม่รู้เห็ดหอมเป็นบ้าอะไรนักหนาถึงได้ชอบทำให้เขาอารมณ์เสียอยู่เรื่อย

ก็รู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่ชอบ แม่งยังจะรุกใส่อยู่นั่น!

“มีอะไรอีก ใจคอเธอกะจะไม่ให้ฉันพักเลยหรือไงวะ” แง้มประตูแค่นิดเดียวกันยายหมาบ้าโผล่พรวดพราดเข้ามาในห้อง ตากวาดมองชุดนอนของเห็ดหอมในวันนี้หัวจรดเท้า เป็นชุดนอนแขนขายาวลายการ์ตูนสีชมพูหวานแหวว

นี่คือยังไง? เปลี่ยนวิธีใหม่ คิดว่าเขาจะชอบอะไรแบบนี้เหรอ

“เลิกทำหน้ารำคาญกันก่อนได้ปะ ไปกับฉันก่อน”

“ไป? ไปไหน”

“รีบไปหยิบของเร็วเข้า เดี๋ยวเล่าให้ฟัง” ท่าทีของเห็ดหอมมันดูร้อนรนไม่ได้ติดเล่น แม้มีคำถามในใจแต่ตะวันก็เลือกทำตามที่เธอสั่ง กลับเข้าห้องหยิบกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์ ไม่ลืมเปลี่ยนกางเกงและเสื้อให้มันเรียบร้อยกว่าไอ้บ็อกเซอร์ตัวเก่าและเสื้อกล้ามตัวเก่งเมื่อตะกี้ จากนั้นจึงรีบออกจากห้องในทันที

ระหว่างทางที่กำลังขับรถให้ไปถึงที่หมายเร็วๆ ตะวันรับรู้เรื่องราวทุกอย่างจากปากเห็ดหอมเป็นที่เรียบร้อย เขาแนะนำให้เห็ดหอมบอกข้าวทิพย์ให้แจ้งความ แต่เจ้าตัวก็ไม่ทำ ให้เหตุผลว่าถึงยังไงก็คนเคยรักกันและยังอยากให้โอกาสไอ้เลวนั่นกลับตัว

‘อุตส่าห์ถ่อไปช่วยถึงขนาดนี้ ถ้าสองคนนั้นคืนดีกัน เราจะได้กินอาหารหมาปะ’ นั่นเป็นสิ่งที่ตะวันเอ่ยถามแต่เห็ดหอมไม่มีอารมณ์ขัน เลยได้หน้ายักษ์บึ้งตึงกลับมาแทน

บ้านไม้โกโรโกโสสภาพแทบไม่ต่างอะไรกับบ้านร้างคือบ้านที่ข้าวทิพย์อาศัยอยู่กับผัวใจทราม เห็ดหอมเห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้และยิ่งสงสารมากขึ้นไปอีกเมื่อเข้ามาด้านในแล้วเห็นสภาพข้าวของพังเละเทะ รวมไปถึงตัวของข้าวทิพย์เองที่เนื้อตัวฟกช้ำดำเขียวเป็นร่องรอยของการถูกทำร้ายร่างกาย

“ฮึก! พี่เห็ดหอม ขอบคุณพี่มากจริงๆ นะคะ” อีกฝ่ายพุ่งตัวเข้ากอดเห็ดหอมทั้งน้ำตา เธอทันมองเห็นแผลตรงมุมปากและรอยฝ่ามือแดงเถือกประดับแก้มนวลขาว ข้าวทิพย์ก็ตัวแค่นี้แต่ต้องมารองรับอารมณ์ร้ายกาจของผู้ชายกากๆ คนหนึ่ง เห็นแล้วมันทั้งสงสารและเจ็บใจจริงๆ

“รีบไปกันเถอะ” ไม่รอช้าให้เสียเวลา รีบช่วยกันขนข้าวของขึ้นรถและพาตัวข้าวทิพย์ออกมาจากขุมนรกนั้นได้สำเร็จ ระหว่างทางก็เอาแต่ร้องไห้สลับพูดขอบคุณเห็ดหอมและตะวันไม่หยุด

“ฮึก..ฮือออ ถ้าหนูไม่ได้พี่สองคนนี้ช่วยไว้หนูคงต้องตายแน่ๆ” แล้วเธอก็สาธยายถึงความชั่วของผัวตัวเองรวมไปถึงสิ่งที่ต้องเจอไม่ว่าจะการทำร้ายร่างกายหรือคำพูดทำร้ายจิตใจ แค่ฟังเห็ดหอมยังเดือดแทน

“เลวจริงๆ เป็นผู้ชายซะเปล่าแต่ทำร้ายผู้หญิงแถมยังเป็นแฟนตัวเองอีก ข้าวทิพย์ไม่น่าใจดีกับมันเลยนะ คนแบบมันสมควรโดนเอาคืนซะบ้าง” แค่ข้าวทิพย์บอกว่าอยากแก้แค้น อยากทำให้มันเจ็บเหมือนที่มันทำเธอเจ็บ เห็ดหอมก็พร้อมสั่งลุยในทันที แต่นี่น้องมันก็แม่พระเหลือเกิน

“พี่หวังว่าพี่เสี่ยงตัวเองไปช่วยเธอออกมา เธอคงไม่กลับไปหามันอีกหรอกนะ”

“ไม่ค่ะพี่ ไม่มีทาง ความคิดนั้นไม่มีอยู่ในหัวหนูเลย หนูพอแล้วจริงๆ หนูไม่โง่กลับไปเป็นกระสอบทรายให้มันอีกหรอกค่ะ” พูดทั้งน้ำตาไหลพรากอาบแก้ม ทิชชู่หมดไปหลายม้วนแต่ข้าวทิพย์ยังไม่หยุดร้องไห้

“ช่วงนี้หนูก็ขายของไม่ค่อยจะดี ลำพังเงินเก็บมีแค่ไม่กี่พัน มันก็เอาของหนูไปหมด หนูแค้นมันมากนะพี่แต่หนูก็เห็นใจมันเหมือนกันถ้าต้องแจ้งตำรวจจับมัน คิดซะว่าให้หมดเวรหมดกรรมกันแค่นี้ดีกว่า” คำพูดข้าวทิพย์ยิ่งกว่าบทนางเอกละครที่เห็ดหอมเคยเล่นเสียอีก

“ไม่เป็นไรนะ ต่อไปพี่จะไม่ให้ข้าวทิพย์ไปลำบากขายของอีก พี่จะให้เธอมาทำงานกับพี่ เหมือนตะวันนี่ไง คอยตามไปดูแลพี่ที่กองถ่าย งานง่ายๆ สบายๆ พี่ให้เงินดี ไม่ต้องขับรถเร่ขายของให้ร้อน ดีไหม?” เป็นข้อเสนอที่ทำข้าวทิพย์เบิกตากว้างดีใจเป็นที่สุด ก่อนต่อมาบ่อน้ำตาจะแตกกระจายราวเขื่อนพัง โถมตัวร้องไห้ในอ้อมอกเห็ดหอมเหมือนเด็กๆ

“พี่ใจดีกับหนูจังเลย โชคดีจริงๆ ที่ได้รู้จักพี่ ขอบคุณจากหัวใจเลยนะคะพี่เห็ดหอม” คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ยกให้เห็ดหอมเป็นดาราในดวงใจมาตลอด

คนโดนยอยกยิ้มหวานพอใจ ช่วยปลอบข้าวทิพย์จนรู้สึกดีขึ้นตามลำดับ เมื่อรถที่มีตะวันเป็นคนกุมพวงมาลัยขับมาถึงหน้าคอนโดมิเนียมแห่งหนึ่ง ข้าวทิพย์ก็หยุดร้องไห้ได้แล้ว

“นี่คอนโดฯ ของพี่เหรอคะพี่เห็ดหอม” แหงนหน้ามองคอนโดมิเนียมหรูหลายชั้นที่วาสนาเธอในชีวิตนี้คงไม่มีปัญญาพักอาศัยอย่างแน่นอน

“เปล่าจ้ะ พี่ไม่ได้พักอยู่ที่นี่หรอก แต่คอนโดฯ นี้พี่เคยอยู่ตอนสมัยเรียน พี่จะให้ข้าวทิพย์อยู่ที่นี่…”

“คะ? พะ…พี่จะให้หนูอยู่ที่นี่จริงๆ เหรอ” ขากรรไกรขยับยากลำบากเพราะตกใจและไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าเห็ดหอมจะพูดแบบนั้นจริงๆ

“อื้อ พี่ยกห้องให้ข้าวทิพย์อยู่ไปก่อน เราขึ้นไปดูห้องกันเถอะ” ดาราสาวคนสวยใจบุญจับมืออีกฝ่ายพาขึ้นไปด้านบนคอนโดมิเนียมหรูด้วยกัน มีตะวันตามประกบติดไม่ห่าง

ภายในคอนโดเก่าของเห็ดหอมนั้นแทบไม่มีอะไรเก่าเลยสักนิดเดียว ทั้งเฟอร์นิเจอร์ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างใหม่กริบ ได้รับการทำความสะอาดและดูแลเป็นอย่างดีจากการจ้างแม่บ้านเป็นประจำ

แม้ไม่ได้พักอาศัยอยู่ที่นี่อีกแล้วแต่ไม่เคยคิดจะขายห้องทิ้งไปเพราะที่นี่มีความทรงจำดีๆ ตอนสมัยเรียนเยอะ ทั้งนั่งสุมหัวทำรายงานกับเพื่อน กินเล่น เมาปลิ้นก็ขลุกกันอยู่ในนี้

เห็ดหอมจึงเก็บมันไว้เผื่อว่าวันนึงอยากคิดถึงโมนเมนต์นั้นจะได้ชวนเพื่อนมารำลึกความหลังบ้าๆ บอๆ ด้วยกัน

“อยู่ได้มั้ย”

“ได้ค่ะพี่ โห..ห้องตั้งกว้าง ครัวก็สวย ระเบียงชมวิวก็ดี ดีไปหมดเลยค่ะ” เหมือนข้าวทิพย์จะลืมเรื่องทุกข์ใจก่อนหน้าไปแล้วเมื่อเจอแบบนี้ เธอเดินสำรวจที่พักใหม่ของตัวเองด้วยแววตาชื่นชม

“แล้วพี่เห็ดหอมพักอยู่ที่ไหนเหรอคะ”

“เพนส์เฮาต์XXXของอนันตวรากุลน่ะ ไม่ไกลจากที่นี่หรอก” มันเป็นชื่อเพนต์เฮาส์หรูที่น้อยคนในประเทศจะไม่รู้จักในเมื่อชื่อบริษัทอนันตวรากุลออกจะเลื่องลือเรื่องอสังหาริมทรัพย์ ขนาดคนความรู้น้อยอย่างข้าวทิพย์ยังจำได้เลยว่าเคยมีการประมูลราคาห้องของตัวตึกแห่งนั้นมาแล้ว นั่นแสดงว่าเพนต์เฮาส์ของเห็ดหอมต้องชนะประมูลมาแน่ๆ ราคาต้องมหาศาลแค่ไหนกันนะ

“แล้วพี่ตะวันล่ะคะ พี่พักอยู่ที่ไหนเหรอ” หันไปถามชายหนุ่มหน้านิ่งเพียงคนเดียวในห้อง แต่เห็ดหอมชิงตอบเสียแทน

“อยู่ที่เดียวกับพี่นี่แหละ”

“จริงเหรอคะ” สีหน้าประหลาดใจของข้าวทิพย์ทำให้ต้องรีบอธิบายเพิ่มเติม

“ห้องเราอยู่ตรงกันข้ามน่ะ คุณอาของพี่เป็นเจ้าของห้องนั้นเลยยกห้องให้ตะวันอยู่ เวลาพี่จะเรียกใช้อะไรก็สะดวก”

“อ๋อแบบนี้นี่เอง” ข้าวทิพย์พยักหน้าเข้าใจ เธอเดินสำรวจห้องต่อในขณะที่ตะวันเพิ่งจะฉุดข้อมือให้เห็ดหอมหยุดคุยด้วยกันเสียก่อน เสียงเข้มกระซิบเค้นถาม

“ทำไมต้องไปบอกที่อยู่กับคนอื่นด้วย”

“คนอื่นอะไร ต่อไปข้าวทิพย์มาทำงานกับฉันก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว”

“เธอนี่มัน..ไว้ใจคนง่ายจริงๆ”

เอ้า..อะไรของเขากัน ว่าเธอเสร็จก็เดินหนีไปซะงั้น เธอไว้ใจคนง่ายยังไงก็แค่บอกเรื่องที่อยู่เฉยๆ อีกไม่นานข้าวทิพย์มาทำงานด้วยก็ต้องรู้เรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ทำไมอีตานั่นต้องหงุดหงิดไม่เข้าท่าด้วยนะ

“เมนส์จะมารึไง” เห็ดหอมพึมพำส่ายหน้าช้าๆ เธอควรจะชินนิสัยตรงไปตรงมาของตะวันได้แล้ว แต่โดนทีไรก็ยังรู้สึกขัดอกขัดใจตลอด อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องแก้ที่เขาหรือแก้ที่เธอกันแน่