ตอนที่ 8/1 ผู้ช่วยคนใหม่

เห็ดหอมอารมณ์ดียิ้มแย้มสดใสทั้งวันแม้ว่าวันนี้จะมีถ่ายรายการหลายสถานที่ เจอทั้งแดดฝุ่นและอากาศร้อนอบอ้าวแต่ก็ยังสนุกกับการทำงาน เอเนอร์จี้มาเต็มไม่มีลดน้อยถอยลง

“เมื่อวานเพิ่งจะบ่นเรื่องป๊ากับเจ๊ไปหยกๆ แต่วันนี้อารมณ์ดีจังเลยนะลูกสาว” เจ๊ปิงปองคงรับรู้ถึงพลังงานบวกที่เธอแสดงออกมาจึงได้ยิ้มถาม

“มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นน่ะเจ๊”

“เรื่องอะไรคะ เจ๊ชักอยากรู้แล้วเนี่ย บอกเจ๊บ้างสิ” เจ๊ปิงปองมีสีหน้าทีเล่นทีจริง เห็ดหอมอมยิ้มส่ายหน้าไปมา ท่าทางแบบนี้หากเป็นแฟนคลับก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันน่ารักมากจริงๆ

“ไม่ได้ค่ะเจ๊ เรื่องนี้เป็นความลับ” นิ้วชี้ยกขึ้นแตะริมฝีปากจุ๊ๆ ว่านี่คือความลับ เจ๊ปิงปองส่งยิ้มกลับแบบมันเขี้ยวและไม่ได้ซักถามอะไรต่อ สายตากลมสวยของเธอจึงมองเลยไปยังร่างสูงโปร่งราวกับนายแบบที่ตามติดมาด้วยกันจนกลายเป็นเริ่มคุ้นชินเสียแล้ว

จังหวะที่เขา ‘สบตา’ เธอเข้าพอดี เห็ดหอมกรีดกรายรอยยิ้มหวานเจือความยั่วยวนพราวเสน่ห์ของเธอ ทำเอาตะวันเสียอาการจนแกล้งเมินหน้าหนี หลบสายตาไม่กล้าจ้องเธอกลับ

ฮึ..ก็ไม่ได้แน่สักเท่าไรนี่นา ปากปฏิเสธแต่ความรู้สึกกับความต้องการไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย นี่แหละตะวัน

คืนนั้นเธอไม่จงใจสานต่อทั้งที่หากรุกเร้าอีกแค่นิดเดียว ตะวันก็คงต้องเสร็จเธอเป็นแน่ ทว่าหากทำอย่างนั้นมันง่ายเกินไป จะทำให้ตะวันยอมสยบทั้งทีก็ต้องให้เขาเป็นฝ่ายร้องขอมันออกมาเอง ที่เธอทำคือแค่ยั่วทีละนิดละหน่อย อยากรู้นักว่าหากคนเย็นชาหน้าตายอย่างเขาโดนยั่วเข้ามากๆ จนทนไม่ไหวมันจะเป็นยังไง คงสนุกน่าดู

เห็ดหอมลุกจากที่นั่งเดินตรงเข้าไปหาร่างสูงที่ไม่แม้แต่จะชายตาแลมอง คิดเข้าข้างตัวเองเหตุผลของเขาคงเป็นเพราะว่าทนมองหน้าสวยๆ ของเธอไม่ได้

“มายืนเก๊กอะไรตรงนี้”

“…”

“ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ”

“…”

“ตะวัน!” เขาแกล้งหูหนวกจงใจยั่วโมโหเธอหรือไงกัน ถามไปก็ไม่ตอบ ซ้ำยังไม่มองหน้าอีก เห็ดหอมจับท่อนแขนล่ำหวังเรียกสติ ตะวันซึ่งพยายามอดทนทำเป็นเมินเสียงเรียกร่างบางรีบดึงแขนตัวเองหลุดจากมือนิ่มอย่างรวดเร็ว

“จับนิดจับหน่อยทำเป็นหวงตัว ทีคืนนั้นมากกว่านี้ฉันก็ทำมาแล้ว” เธอพูดออกมาไม่อายปาก ตะวันถลึงตาใส่ สายตากวาดมองว่ามีใครอยู่ใกล้ในรัศมีที่จะได้ยินเราคุยกันหรือเปล่า

“พูดอะไรระวังปากหน่อย เธอไม่กลัวคนอื่นได้ยินหรือไง”

“ไหนล่ะ ไม่เห็นจะมีใครได้ยิน ตรงนี้ก็มีแค่นายกับฉันจะกลัวอะไร” เห็ดหอมยกยิ้มถามยียวน ใบหน้าสวยราวกำลังหลอกล่อให้ตะวันตกหลุมพรางเสียอาการ

เขาจ้องมองดวงตาสว่างสุกใสใต้แพคิ้วเรียงสวยสีน้ำตาลอ่อน จมูกโด่งทรงหยดน้ำของแท้แม่ให้มาจนสายตาจรดลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูอ่อนระเรื่อ ปากกระจับนุ่มๆ ที่เคยทำให้เขาถึงสวรรค์มาแล้ว และเหมือนเห็ดหอมอ่านความคิดเขาได้ถึงพูดมันออกมา

“มองขนาดนี้อยากจูบเหรอ หรือว่าอยากให้ฉันทำแบบคืนนั้น?” เชื่อแล้วว่ายายคนนี้ไม่มียางอายเลยจริงๆ…

ตะวันสะบัดใบหน้าหันหนี เขาไม่ชอบที่จะต้องเห็นรอยยิ้มเยาะสะใจของเห็ดหอมที่ทำเหมือนตัวเองคือผู้เหนือกว่า แต่สำหรับเขาเธอก็แค่ผู้หญิงใจง่ายคนหนึ่ง

“ไม่คิดว่าฉันมองเพราะอยากเตะปากเธอบ้างเหรอ” แทนที่จะโกรธ เห็ดหอมกลับหัวเราะออกมา

“นายไม่ทำหรอกฉันรู้ ถ้าจะพูดเพื่อกลบเกลื่อนอาการก็ขอให้มันเนียนกว่านี้หน่อย…”

“…”

“ฉันชอบนะคนที่ใช้ความรุนแรง แต่อยากให้เก็บไปใช้บนเตียงมากกว่า แบบนั้นยิ่งชอบเลย” ให้ตายสิวะ! เขารู้สึกหายใจติดขัดเพียงเพราะประโยคที่เห็ดหอมทิ้งไว้ก่อนเจ้าตัวจะยกยิ้มยั่วแล้วเดินกลับไป

ยิ่งนับวันความคันของเธอก็แสดงออกมากขึ้น ตกลงเขามาเป็นบอดีการ์ดหรือเป็นที่ระบายความใคร่ของยายคุณหนูนี่กันแน่

เห็ดหอมอัดรายการเสร็จก็จวนค่ำพอดี เมื่อแยกย้ายจากเจ๊ปิงปองเพื่อจะกลับที่พักของตน ฝนก็ดันมาตกจนทำให้รถติดหนักแทบไม่ขยับ

“หิวอะ~” เอ่ยเสียงกระเง้ากระงอดเพื่อออดอ้อนคนข้างๆ แต่ตะวันก็ยังนั่งนิ่งเป็นหุ่น มีแต่สีหน้าที่บอกให้รู้ว่ากำลังรำคาญ

“ตะวัน ฉันหิว..”

“รู้แล้ว ไม่ได้หูหนวก หิวก็ทนเอาหน่อย ไม่เห็นเหรอว่ารถติด” เย็นชาชะมัด อุตส่าห์จะค่อยเป็นค่อยไปแต่ถ้าปากร้ายขนาดนี้เธอควรเข้าท่อนฮุกเลยดีไหมนะ

“ไม่ได้หิวข้าว หิวอย่างอื่น” หน้าหล่อๆ เหลือบหันมอง คิ้วเข้มพาดโก่งยิ่งโค้งสูงเป็นคำถามเพราะสงสัยสิ่งที่เธอเพิ่งพูด

“ก็แบบว่า…อยากกินอย่างอื่นที่ไม่ใช่ข้าวอะ” ใส่จริตให้ดูน่ารักน่าเอ็นดูด้วยการพูดไปโปรยยิ้มไป มือจับผมทัดหูเหมือนอายแต่ก็ไวปานสายฟ้าแลบเมื่อวางมันบนต้นขาแข็งแรงของอีกคน

ตากลมช้อนมองนัยน์ตาเข้มขรึมของคนอายุน้อยกว่า หวังหลอกล่อเหยื่อให้ติดกับ ไม่รู้สกิลต่ำไปหรืออย่างไรแต่เป้าหมายกลับปัดมือเธอทิ้งอย่างไม่ไยดี

“อย่ามาทำตัวแรดให้มันมาก ฉันไม่ได้ง่ายเหมือนผู้ชายคนอื่นๆ ของเธอนะ”

“แล้วจะเล่นตัวไปให้ยากทำไม! นายจะปฏิเสธเหรอว่านายไม่ต้องการ ไม่งั้นคืนนั้นนายคงไม่แข็งให้ฉันอมหรอก” เห็ดหอมฉอดกลับตรงๆ ทุกคำของเธอทำเส้นเลือดตรงขมับของชายหนุ่มเต้นตุ้บๆ

“ช่วยเข้าใจด้วยคืนนั้นฉันเมา มันไม่ได้หมายความว่าฉันยอมเธอครั้งนึงแล้วครั้งต่อๆ ไปฉันจะต้องยอมเธออีก เธอจะมาเอาแต่ใจกับฉันไม่ได้หรอกนะ”

“ชิ! ทำเป็นเล่นตัวไปเถอะ อย่าให้รู้ว่าลับหลังนายแอบช่วยตัวเองแล้วคิดถึงหน้าฉันก็แล้วกัน” ครั้งนี้ตะวันเป็นฝ่ายหัวเราะบ้าง แถมหัวเราะเสียงดังเสียด้วย

“เธอสวยนะ แต่เธอเป็นคนสวยที่ไม่มีสมอง แล้วอีกอย่างก็น่าจะเป็นโรคหลงตัวเองด้วย” ยังคงไม่หยุดหัวเราะเมื่อพูดจบ เห็ดหอมปากสั่นอยากจะด่าตะวันสักชุดใหญ่ที่บังอาจกล้ามาว่าเธอเป็นโรคหลงตัวเอง เป็นคนสวยไม่มีสมอง ไอ้คนตาถั่ว! ได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกรวดๆ แทน ทดความเจ็บแสบยิบๆ ครั้งนี้ไว้ในใจ อย่าคิดว่าเธอจะยอมแพ้ง่ายๆ เพราะอะไรที่ได้มายากๆ นี่แหละ ของชอบเลยล่ะ

กลับมาถึงห้องอารมณ์หงุดหงิดจากความปากร้ายที่ตะวันทิ้งไว้ยังไม่หายไปง่ายๆ เห็ดหอมจึงระบายอารมณ์ที่ว่านั้นกับการเล่นเกมหลังอาบน้ำเสร็จ เธอชอบเกมต่อสู้ที่มีอาวุธให้เลือกหลากหลายรูปแบบ เป็นคนหนึ่งที่หมดเงินกับการเติมการเพื่อซื้อไอเทมใหม่แต่ละเดือนไปเยอะพอสมควร

ขณะเล่นเกมเมามันจนลืมๆ ความปากหมาของตะวันไปแล้ว สายเรียกเข้าจากสมาร์ตโฟนก็ดังขึ้นเรียกความสนใจให้เธอต้องผละหน้าออกจากจอไอแพด

“ข้าวทิพย์เหรอ?” พูดกับตัวเองพลางขบคิดไปด้วยว่าทำไมข้าวทิพย์ถึงได้โทร.มาหาเธอในเวลาดึกดื่นแบบนี้

“ว่ายังไงข้าวทิพย์ โทร.มามีอะไรเหรอ” กดรับสายแล้วกรอกน้ำเสียงถามไถ่อีกฝ่ายเหมือนคุยกับเพื่อนคนหนึ่ง ก่อนต่อมาจะได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นปนเสียงสูดน้ำมูกดังมาจากปลายสาย

(ฮึก..พี่เห็ดหอม พี่ช่วยหนูหน่อยได้ไหมคะ หนูไม่รู้จะหันหน้าพึ่งใครแล้วจริงๆ ฮืออออ..) เธอร้องไห้โฮทันทีเมื่อพูดจบ ทำเอาเห็ดหอมตกอกตกใจไปด้วย

“ใจเย็นๆ ข้าวทิพย์ ตั้งสติก่อนแล้วบอกพี่มาใครทำอะไรเธอ” เสียงสูดน้ำมูกดังมากแต่เสียงสะอื้นแว่วน้อยลงแล้ว ข้าวทิพย์คงพยายามตั้งสติตามที่บอก

(ฮึก หนูโดนแฟนทำร้ายร่างกายค่ะพี่ มันเอาแต่จะขอเงินหนู พอหนูไม่มีให้ก็ซ้อมหนูปางตาย หนูขายของก็ไม่ค่อยจะดีต้องมาเจอแบบนี้อีก ไม่รู้จะทำยังไงแล้วค่ะ หนูอยากตายๆ ไปด้วยซ้ำ) เธอเหมือนจะร้องไห้ออกมาอีกแล้ว เห็ดหอมจึงต้องเบรกเพื่อให้ข้าวทิพย์หยุดความคิดนั้นซะ

“อย่าคิดสั้นเพราะผู้ชายห่วยๆ เพียงคนเดียวนะข้าวทิพย์ ตอนนี้มันยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า”

ถ้าข้าวทิพย์โทร.มาหาเธอได้ ไม่แน่ว่าโดนซ้อมเสร็จ ไอ้เลวนั่นมันอาจจะออกไปข้างนอกแล้วก็ได้