ตอนที่ 10/1 พี่คนสวยสร้างเรื่อง

มือแกร่งซุกซนกำลังแล่นล้วงเข้าลูบสัมผัสปลีน่องขาวเนียนภายใต้กางเกงนอนขาสั้นตัวบาง เดี๋ยวลูบเดี๋ยวบีบ สร้างความวาบหวามแก่คนตัวเล็กที่นอนเชิดหน้าหลับตาพริ้ม

ริมฝีปากอุกอาจเคลื่อนต่ำถึงเนินอกขาวผ่องอมชมพู ผิวลูกคุณหนูที่ดูแลทะนุถนอมตัวเองเป็นอย่างดี ตอนนี้ตะวันกำลังจะได้เชยชมโดยที่เจ้าตัวก็สมยอมพร้อมใจ

“ฉันถอดเสื้อได้ไหม” เอ่ยถามเสียงแหบพร่าก่อนลงมือทำแม้สีหน้าจะบอกว่าไม่ไหวแล้วเต็มที

“อือ~ จะถอดอะไรก็ถอดเลย” เห็ดหอมบอกกันอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องรอช้าอีกต่อไป

ตะวันดึงเสื้อนอนแขนกุดของร่างบางขึ้นไปจนถึงเนินอก มือล้วงไปด้านหลังปลดตะขอยกทรงที่โอบอุ้มก้อนเนื้อขาวละมุน ครั้นไม่มีผ้าชิ้นน้อยปกปิดอีกแล้ว ความงดงามตรงหน้าก็ปรากฏแก่สายตาให้ต้องกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอึกแล้วอึกเล่า

“นมเธอสวยมาก..” สวยที่สุดตั้งแต่เขาเคยเห็นของผู้หญิงคนไหนมาเลย ทรวงอกอวบอิ่มดูจะนุ่มฟูเหมือนก้อนซาลาเปา อีกทั้งจุกเม็ดเล็กสีชมพูระเรื่อน่าใช้ปากครอบครองละเลงดูดดื่มให้หนำใจ

“ละ…เลิกมองได้แล้ว” เห็ดหอมทนมองสายตาร้อนแรงที่เต็มไปด้วยความอยากกระหายในตัวเธอไม่ไหว จนต้องเมินหน้าไปทางทิศอื่น

“อายเหรอ ทำอย่างกับคนไม่เคย” ตะวันพูดเยาะ มือแกร่งลูบไล้ปัดป่ายเรียวนิ้วไปตามความนุ่มนิ่มของเธอเบาๆ แต่นั่นก็ทำให้เห็ดหอมถึงกับต้องกลั้นเสียงร้องเลยทีเดียว

ถามมาได้ ‘ทำอย่างกับคนไม่เคย’ ก็เธอไม่เคยจริงๆ นี่นา แต่จะไม่มีทางพูดให้เสียหน้าว่าเขาคือผู้ชายคนแรกที่ได้เห็นหน้าอกเธอหรอก

“พูดมาก จะทำอะไรก็รีบทำ”

“ใจร้อนจัง อยากโดนแล้วเหรอ” เขาเลิกคิ้วข้างซ้ายที่โดนเจาะและใส่จิวแบบห่วง ยิ่งทำให้หน้าหล่อดูกวนอารมณ์จนนึกอยากหยิกสีข้างแรงๆ สักที

เห็ดหอมไม่พูดอะไรนอกจากหน้าบึ้งใส่และเธอก็ดึงรั้งลำคอของตะวันให้โน้มลงค่ำใกล้ยอดอกที่ชูชันของตัวเอง มันจึงทำให้เขารู้ว่าเธอก็ต้องการไม่แพ้กัน

ร่างสูงรีบสนองให้ถึงใจ ริมฝีปากหยักครอบครองเต้ากลมโตที่แสนจะนุ่มฟูแทบละลายคาปาก เห็ดหอมร้องครางกระเส่าในทันที มือที่เกี่ยวลำคอเปลี่ยนเป็นสอดเข้าใต้เส้นผมของตะวันและจิกดึงตามแรงอารมณ์ที่เขากำลังทำให้เธอ

“อื้อออ!” ตะวันดูดดื่มเต้าขาวอย่างมูมมาม จุกสีหวานโดนลิ้นร้ายบดขยี้แข็งเป็นไต ทั้งซ้ายและขวาที่เขาตระกรุมตะกรามฉกชิมเหมือนคนหิวโหย ทรวงอกอวบอิ่มเปียกหยาดน้ำลายใสจนทั่ว

“นมโคตรหวาน..อืม~” เสียงดังจ๊วบจ๊าบลามกกำลังดูดเลียอย่างเอาเป็นเอาตาย ตะวันลากฝ่ามือร้อนฉ่าไปทั่วเรือนร่างคนตัวเล็ก เขารู้สึกว่าเป้ากางเกงของตนพองคับจนส่วนนั้นมันชี้ตุงออกมาจากกางเกงวอร์มสีดำ อึดอัดจนอยากจะควักออกมาให้ดูโลกภายนอก

“ขอถอดกางเกงนะ จะดูว่าแฉะพร้อมโดนยัง” เสียงหื่นบอกกับเธอแต่ครั้งนี้ไม่รออนุญาตอีกแล้ว ตะวันรีบดึงกางเกงนอนบางจิ๋วของเห็ดหอมออกมาทันที

ซับในตัวเล็กสีชมพูหวานสีเดียวกับยกทรงก่อนหน้ามันเหมาะกับผิวขาวๆ อมชมพูของเธอจริงๆ ทันทีที่ลากปลายนิ้วยาวหยาบสัมผัสร่องเนื้อที่หลบซ่อนความสวยงามไว้ในซับในตัวนั้น เห็ดหอมถึงกับหยุดหายใจ หน้าของเธอแดงก่ำเหมือนลูกมะเขือเทศบ่มแดด

“พร้อมให้ฉันดูยัง”

“อะ…อื้อออ~ ถอดออกไปสิ” เจอคำถามแบบนั้นแถมไอ้คนถามก็ยังหน้าหล่ออีก ใจของเธอมันระทดระทวย อ่อนเหลวเหมือนขี้ผึ้งโดนไฟลน

ตะวันแลบลิ้นเลียริมฝีปาก เห็นร่างกายผู้หญิงมาก็ตั้งหลายคนแต่ยอมรับอย่างไม่ปฏิเสธเลยว่ากับเห็ดหอม เธอทำเขาตื่นตัวเป็นพิเศษ ไอ้หนูลูกพ่อมันแข็งโด่ก่อนที่เราจะจูบกันด้วยซ้ำ

ทว่าก่อนเขาจะดึงรั้งซับในเพื่อเชยชมความสวยงามให้เต็มสองตา เสียงกดกริ่งหน้าห้องที่ดังแทรกขึ้นมากลับหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้

“เจ๊ปิงปอง!!” เขากับเห็ดหอมอุทานออกมาพร้อมกัน ต่างคนต่างจ้องตาอีกฝ่ายก่อนจะรู้ตัวเองว่าควรทำอะไรต่อ เขารีบลุกจากตัวเธอและหันมองไปทางอื่นเพื่อให้เห็ดหอมได้มีเวลาจัดการใส่เสื้อผ้ากลับเหมือนเดิม

“นายอย่าทำตัวมีพิรุธนะ” กำชับเขาเสียงเข้ม แต่หน้าตัวเองแดงอย่างกับคนแพ้กุ้ง

“บอกตัวเองก่อนเถอะ หน้าแดงขนาดนั้น”

“แหม~ แล้วไอ้ที่มันตุงเป็นลำนั่นไม่ใช่เพราะเห็นหน้าฉันแล้วมีอารมณ์รึไง จะออกไปก็เอามือกุมไว้ให้ดีด้วยล่ะ”

“กุมไม่มิด” จนนาทีสุดท้ายก็ยังจะมาขิงว่าของตัวเองใหญ่งี้เหรอ แต่เออ! ก็ใหญ่จริง เธอเคยใช้ทั้งมือและปากสัมผัสมาแล้วนี่ แค่ครั้งนี้เสียดายที่อดใช้อย่างอื่นสัมผัสเพราะเจ๊ปิงปองมาขัดกันเสียก่อน

เห็ดหอมเดินดุ่มๆ ออกจากห้อง พยายามคีพคาแรกเตอร์คนขี้โมโหว่าเธอนั้นยังไม่พอใจตะวัน เมื่อเปิดประตูออกไปเจ๊ปิงปองก็รีบโผล่พรวดเข้ามาในทันที

“โอ๊ย! เจ๊ใจหายหมดคิดว่าทะเลาะจนฆ่าแกงกันไปแล้ว” เจ๊ปิงปองยกมือลูบอก มองสำรวจเห็ดหอมทั่วตัวแล้วสายตาก็ย้ายไปมองร่างสูงใหญ่ของตะวันที่ยืนอยู่ห่างๆ

“น้องเห็ดมาหาเรื่องอะไรตะวันตั้งแต่เช้า ปล่อยให้ตะวันพักบ้างเถอะลูก”

เจ๊ปิงปองพูดตามที่ตัวเองเข้าใจว่าเห็ดหอมคงบุกมาหาเรื่องตะวันที่โดนคิเรย์สั่งสอนมา หารู้ไม่ว่าจริงๆ แล้วทะเลาะแค่นิดเดียวนอกนั้นก็ลากกันไปนัวจนเกือบจะได้จิ้มกันอยู่แล้วเชียว

“หนูก็ไม่ได้อยากจะหาเรื่องหรอกเจ๊ ถ้าไอ้บ้านี่ไม่เอาเรื่องหนูไปฟ้องอาคิเรย์ เรากลับกันเถอะค่ะ หนูอยากนอนพักต่อ” ความเป็นดารามืออาชีพมันทำให้สกิลเล่นละครตบตาเป็นไปอย่างแนบเนียน เจ๊ปิงปองไม่มีทางดูออกแน่นอน

ร่างเล็กเดินสะบัดตูดกลับออกไป ผู้จัดการสาวสองคนสวยถอนหายใจตามหลังเฮือกใหญ่พร้อมส่ายหน้าไปมา

“เจ๊ต้องขอโทษแทนน้องเห็ดด้วยนะตะวัน น้องเห็ดมากวนตั้งแต่เช้าเลย แต่อย่าไปต่อปากต่อคำอะไรมากเชื่อเจ๊ ดูสิเมื่อกี้โกรธจนหน้าแดงอีกแล้ว เจ๊ล่ะกลัวจริงๆ ว่ามันจะส่งผลกระทบถึงงาน”

“ไม่หรอกเจ๊ ถึงยังไงยัยนั่นก็เป็นมืออาชีพพอ นิสัยขี้วีนแบบนี้เจ๊ยังไม่ชินอีกเหรอครับ” ตะวันพยายามพูดให้เจ๊ปิงปองคิดมาก เจ๊ไม่มีทางรู้ว่าอาการหน้าแดงของเห็ดหอมมันไม่ได้เป็นเพราะเธอโกรธที่ทะเลาะกับเขา แต่เพราะเธอโดนเขาปลุกเร้าอารมณ์จนไฟสวาทในกายมันลุกโชนขึ้นมาต่างหาก

“ตะวันพักผ่อนซะนะ ใกล้ถึงเวลาก็ค่อยตื่นมาจัดการตัวเอง” เพราะรู้ว่าตะวันจำตารางเวลาการทำงานของเห็ดหอมได้แม่นยำจึงไม่ต้องบอกซ้ำหลายรอบ

เมื่อเจ๊ปิงปองออกไป ตะวันก็ถอนหายใจโล่งอก มือหนายกขึ้นลูบหน้าลูบตาสงบอารมณ์พุ่งพล่านของตน

“แม่ง..เกือบเสียท่าจิ้มยัยนั่นแล้วไง กูทำบ้าอะไรลงไปวะเนี่ย” เขาเสียการควบคุมตัวเองที่ควรจะต่อต้านเห็ดหอมแต่ดันสมยอมเข้าร่วมแถมยังเป็นฝ่ายชักจูงก่อน เพราะมันเช้าเกินไปและยังรู้สึกง่วงอยู่แน่ๆ เขาถึงได้หน้ามืด

ในที่สุดวันพิธีมงคลสมรสของท่านหิรัญและคุณดาวประกายก็มาถึง ผู้คนในงานมากหน้าหลายตาเต็มไปหมด ทั้งบรรดานักธุรกิจ นักการเมือง เหล่าดาราไฮโซก็เยอะแยะ พวกผู้ลากมากดีเศรษฐีตระกูลดังก็มากันเพียบ ท่านหิรัญเป็นคนกว้างขวางและค่อนข้างมีอิทธิพลในวงการธุรกิจพอสมควร ชื่อเสียงเรียงนามของท่านใครบ้างจะไม่รู้จัก

“มานั่งหน้าบูดอะไรตรงนี้ คนเขาอยู่ในงานหมด” ต้นหยงและเพื่อนอีกสองคนเดินมาตามเห็ดหอมที่หลบมานั่งซึมคนเดียว

งานจัดขึ้นในโรงแรมหรูบนเนินเขาส่วนตัวของเพื่อนสนิทท่านหิรัญ มันทั้งกว้างขวางและบรรยากาศดีเกินบรรยาย ทว่าแทนที่เห็ดหอมจะสนุกสนานเอนจอยเหมือนคนอื่นๆ เธอเอาแต่เศร้าซึมพูดจาน้อยคำ

“ฉันอยากกลับแล้ว พวกแกไปสนุกกันต่อเถอะ”

“อะไรกันยัยเห็ด งานแต่งป๊าแกทั้งทีจะรีบกลับไปไหน” ต้นหยงสนิทกับเห็ดหอมมากที่สุดเพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม เธอเข้าใจหัวอกเพื่อนดีและไม่อยากเห็นเพื่อนต้องซึมแบบนี้เลย

“ฉันอยากกลับไปพัก” ชุดราตรีที่ใส่มามันดูไร้ค่าไปเลยเมื่อต้องมาเห็นปะป๊าควงแขนยัยแม่เลี้ยงเดินอวดคนทั่วงาน แนะนำตัวกันจนลืมไปแล้วว่ายังมีเธออีกตั้งคน

“จนป๊าแกแต่งงานแล้วนะ แกยังทำใจยอมรับไม่ได้อีกเหรอ” สตาร์ถามพลางถอนหายใจ รู้ดีว่าเพื่อนเป็นคนที่ยอมรับอะไรยากโดยเฉพาะกับสิ่งที่คติไปแล้ว

“ต่อให้จะผ่านไปอีกกี่สิบปี ฉันก็ไม่มีทางยอมรับคนที่เสนอหน้าอยากมาแทนที่แม่ฉันใจจะขาดหรอกนะ” เห็ดหอมหน้าเหวี่ยงเห็นได้ชัด เธอไม่ชอบเลยที่ใครต่อใครมองเธอเป็นตัวปัญหาแล้วพยายามจะสานสัมพันธ์ให้ญาติดีกับยัยดาวไถ ลองมาเป็นเธอดูสิแล้วจะรู้ว่ามันทำใจยอมรับได้ง่ายที่ไหนกัน