บทที่ 1 ลูกชาย

ริมฝีปากร้อนพรมจูบยอดทรวง ก่อนไล้ไปทั่วเรือนร่างงาม เขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนต้องมนต์สะกด ในขณะเดียวกันก็หลงคิดไปว่าเขารักเธอมาก              

“เจี๊ยบรักพี่พลับนะคะ” ชญานิศพร่ำบอกหลังร่างแข็งแกร่งสอดประสานร่างกายกับเธอ ขยับสะโพกสอบด้วยจังหวะหนักแน่น หญิงสาวครางสะอื้น และเผยอปากรับจูบของเขา

ร่างบอบบางเขยื้อนตามแรงโยก เธอปล่อยให้สองมือใหญ่ยึดสะโพกเธอไว้เพื่อตอบรับการเคลื่อนไหวของเขา

ผ่านไปสิบกว่านาที…สายธารอุ่นร้อนส่งเข้ามาในกายของเธอ 

ชญานิศวาดแขนกอดแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ เกยคางบนไหล่กว้างของเขา

“พี่พลับบอกรักเจี๊ยบหน่อย” เธอออดอ้อน เรียวขาสวยก่ายกอดเอวสอบเอาไว้แน่น เรียกร้องให้เขาทำตามใจ

ปพนธีร์หอมแก้มเธอ พรมจูบทั่วใบหน้าและกกหูด้วยความหมั่นเขี้ยวจนเธอจั๊กจี้

“พี่ยังเอาเจี๊ยบไม่พออีกเหรอ”

“เกี่ยวอะไร…”

“เจี๊ยบถึงไม่เชื่อไงว่าพี่รู้สึกยังไงกับเจี๊ยบ”

เธอทำปากยื่นใส่ อยากจะผละออกห่างชายหนุ่มด้วยความหมั่นไส้ แต่ไม่ทันไร ตัวตนของเขาที่ยังไม่ถอยออกจากกายเธอเหยียดขยายอีกครั้ง สะโพกแกร่งก็เริ่มขยับเข้าออกอีกระลอก

เขาสามารถเปลี่ยนคนที่พร้อมจะโวยวายอย่างเธอให้ครวญครางตลอดทั้งค่ำคืน

ปพนธีร์ส่งเธอไปถึงฝั่งฝันรอบแล้วรอบเล่า ทำให้เธอหลงคิดว่านั่นคือความสุข และเขารักเธออย่างแท้จริง

แต่ต่อมาเขาก็ผลักเธอลงเหวอย่างเลือดเย็น ทำให้รู้ว่าที่ผ่านมานั่นคือการแสดง เขาไม่เคยบอกรัก เพราะเขาไม่เคยรักเธอเลย

ทว่านั่นก็ผ่านมาแล้ว เธอไม่ได้สนใจและเสียใจกับอดีตอีกต่อไป เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ มีชีวิตอยู่กับปัจจุบัน และคนที่เธอรัก

“Happy Birthday to you…” หญิงสาวร้องเพลงและปรบมือเนื่องในโอกาสวันเกิดครบสามขวบของลูกชาย ก้มบอกร่างขาวอวบที่ยืนมองเค้กตาพราว ดูอยากกินขั้นสุด “เป่าเลยครับ”

“ฟู่” น้องเคนรีบเป่า ชูแขนสองข้างขึ้นสูงด้วยความดีใจ และไม่ลืมโผเข้ากอดแม่เพื่อขอบคุณ “เคนรักแม่ที่สุดในโลกเลยคร้าบ”  

“แม่ก็รักเคนที่สุดเหมือนกันครับ” เธอกอดตอบลูกชาย

เขาคือดวงใจของเธอ

นับตั้งแต่เธอถูกผู้ชายคนนั้นหลอก หญิงสาวก็ไม่คิดฝากหัวใจไว้ที่ใครอีก เว้นแต่เด็กน้อยตรงหน้า เธอรักเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข

‘สิ่งมีชีวิต’ ที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่ยังไม่รู้จัก

ใครไม่รักเธอ ไม่เป็นไร…ขอแค่เด็กคนนี้รักเธอ

ตั้งแต่ชญานิศรู้ว่าตัวเองท้อง หญิงสาวก็ไม่ได้ออกไปทำงานที่ไหน เธอทำงานเป็นฟรีแลนซ์ด้วยการรับจ้างทำกราฟฟิคดีไซน์ เขียนบทความ และเขียนนิยายอยู่ในบ้าน 

ทั้งเธอยังเคยรับจ้างแต่งนิยายด้วย เรียกง่ายๆ ว่า โกสต์ไรท์เตอร์ แต่ทำได้ไม่นานก็ต้องเลิกไป เพราะนิยายที่เขียนให้คนอื่นล้วนแล้วแต่ดังและขายดีเป็นเทน้ำเทท่า 

แม้ตอนนั้นเธอจะตั้งท้อง แต่ก็ยังทำงานหนัก อดกลั้นจนผ่านช่วงนั้นมาได้

เพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าหลังจากคลอดลูก เธอจะมีเวลาทำงานค่อนข้างน้อย ต้องเลี้ยงลูกเป็นหลัก จนตอนนี้เขาเริ่มโตขึ้นมามากและเลี้ยงง่ายแล้ว ชญานิศถึงได้กลับมาทำงานได้เกือบเต็มร้อย

เมื่อปีก่อนเธอเริ่มลงทุนเปิดคาเฟ่ ลงคอร์สเรียนทำเครื่องดื่มและขนม เพราะอยากทำอะไรที่จับต้องได้และมีความมั่นคงมากกว่างานออนไลน์ ด้วยการใช้มรดกที่แม่ทิ้งไว้ให้ 

ช่วงแรกขายไม่ค่อยดีเท่าไร แต่เธอยังสู้ พยายามพัฒนาและปรับปรุงมาตลอด ทั้งติดป้ายให้โดดเด่น ทำโปรโมทในโซเชียลมีเดีย ลงโฆษณา หรือแม้แต่ติดต่ออินฟลูเอนเซอร์ให้ช่วยโปรโมท เสียค่าใช้จ่ายไปไม่น้อย ทว่าก็ได้ผลตอบรับที่คุ้มค่า 

“พี่เจี๊ยบ อุ๋งอิ๋งได้ข่าวมาว่าแถวตรงสนามกีฬาเขากำลังจะสร้างเป็นศูนย์การค้าแล้วนะคะ นี่ถ้าถึงเวลาเปิดจริงๆ แถวนี้ต้องคึกคักแน่เลย…ไม่แน่ว่าร้านของเราอาจจะขายดีขึ้นมากก็ได้” พนักงานสาวเข้ามาคุยกับเธอขณะเข้ามาช่วยทำความสะอาดโต๊ะ

ตอนนี้เพื่อนๆ ของลูกชายและพ่อแม่ของเขาได้แยกย้ายกันกลับไปแล้วหลังจากปาร์ตี้เลิกลา ส่วนลูกชายเธอก็กำลงเล่นรถของเล่นที่โต๊ะมุมซ้ายของร้านขณะรอแม่ทำงานอยู่

“พี่กลัวว่าจะแย่กว่าเดิมน่ะสิ” ร้านกาแฟในห้างสรรพสินค้ามีหลากหลายแบรนด์ ไม่วายจะมีคู่แข่งมากมาย

หญิงสาวกวาดตามองร้านตัวเองที่ตกแต่งสไตล์มินิมอล เรียบง่ายและโล่งโปร่ง มีต้นไม้ประดับประดาให้พอสดชื่น หวังว่าสิ่งที่เป็นอยู่คงจะยังพอดึงดูดลูกได้อยู่นะ

“อ่า นั่นน่ะสิคะ ได้ยินว่ามีร้านดังมาเปิดเยอะแยะเลยนี่นา” อริยาถอนหายใจ ก่อนก้มหน้าเช็ดโต๊ะต่อ เงียบไม่ทันไร เธอก็มีเรื่องเม้ามอยกับเจ้าของร้านอีกแล้ว  

“ศูนย์การค้าดังด้วยนะคะ มีที่กรุงเทพฯ แล้วก็ชลบุรีด้วย ชื่อ Bea…อะไรสักอย่างนี่แหละค่ะ”

“…”

“แล้วเมื่อเช้าตอนร้านพี่แพรวอ่ะ อิ๋งก็เดินสวนกับผู้บริหารที่มาดูงานด้วยนะคะ หล่อมากค่ะๆ เลย เขาไปซื้อกาแฟร้านพี่แพรวอ่ะ โอ๊ยยอย่างกับพระเอกละครอ่ะค่ะพี่ โอ๊ยยย อิ๋งนี่ต้องเหลียวไปมองแล้วมองอีก”

“…”

“ที่รู้ก็เพราะพี่แพรวกระซิบบอกมาอ่ะค่ะ เห็นว่าผู้ช่วยเขาไปซื้อกาแฟร้านพี่แพรวกินเป็นประจำด้วย” พนักงานสาววัยยี่สิบปียิ้มหวาน ตาเยิ้มเมื่อนึกถึงคนหล่อ “ว่าแต่อยากชวนให้เขามากินกาแฟร้านเราเนอะ เขาจะได้รู้ว่าที่นี่รสชาติกาแฟดี ดังท็อปๆ ในจังหวัดเลยน้า แต่อย่างว่า เขาก็คงไม่เชื่อ มองว่าอิ๋งเป็นมิจฉาชีพ ไม่ก็เป็นผู้หญิงไม่ดี ให้ท่าเขาอีก…”

ชญานิศหัวเราะเสียงขื่นเอ็นดูพนักงานสาววัยยี่สิบต้นๆ ขณะที่ในใจเป็นกังวล

“ไม่ต้องเชิญมาหรอก เอาเท่าที่เขาสนใจมาก็พอแล้ว” เธอหวังว่าโลกจะไม่กลมขนาดนั้น คนที่อริยาพูดถึงไม่ใช่คนที่เธอไม่อยากเจอ คงจะเป็นพวกผู้บริหารรุ่นใหม่ไฟแรงที่มาดูงานแถวนี้มากกว่า ตัวท็อปอย่างนั้นไม่ต้องลงมาให้เสียเวลาหรอก

อีกอย่าง สำหรับเธอ ประสบการณ์สอนมาว่าต่อให้หล่อหรือภาพลักษณ์ดีแค่ไหนก็ไม่อาจดึงดูดเธอได้

มันก็แค่เปลือก จิตใจของคนต่างหากที่สำคัญ 

เธอเคยมองคนพลาดมาแล้ว ฉะนั้นเธอไม่อยากจะเสียใจซ้ำซากและกลับไปมีชีวิตตกต่ำอย่างเดิมอีก  

ลูกของเธอไม่มีพ่อก็ไม่เป็นไร

เธอจะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้เขาเอง

ถึงเขาจะไม่ได้เกิดและโตมาในกองเงินกองทอง แต่น้องเคนจะได้รับความรัก ไม่ขาดแคลนทุนทรัพย์ ไม่เดือดร้อน ไม่โดนใครตราหน้าและเหยียดหยันเหมือนที่เธอเคยเจอแน่นอน