ตอนที่ 10 แผนชั่วของโม่อวี้เฟย

ตอนที่ 10 แผนชั่วของโม่อวี้เฟย

กวนเหวินปิน นั่งรถม้ามาสอบถามหาจวนตระกูลกวน ก็ไม่มีใครรู้สักคน เมื่อไปขอความช่วยเหลือแม่สื่อผู้นั้น เขาก็พบเพียงแค่เรือนที่ผุพังและว่างเปล่าไร้คนอาศัย เขาจึงสงสัยยิ่งนักภรรยาของเขานั้นไปอยู่ที่ไหนกันแน่

สีหน้าของคนที่ออกตามหาภรรยาที่เขาเมินเฉยนาง และพอเห็นนางงดงามบาดใจก็อยากจะครอบครองนางและกักขังนางเอาไว้ในจวน น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตวาดดังออกไปให้ผู้ติดตามที่ควบม้ามาด้วย สอบถามคนในละแวกนั้น

เขาสอบถามพ่อบ้านแล้วว่า จวนของภรรยานั้นอยู่ที่ใดกันแน่ สารถีที่ขับรถม้ามาส่งที่จวนตระกูลกวน ก็บอกว่าจดจำเส้นทางไม่ได้

นั่นเพราะชายผู้นี้กำลังโกหกเนื่องด้วยว่าถูกกุ้ยหลินบังคับข่มขู่เอาไว้ ชายชราเช่นเขาก็หวาดกลัวเด็กสาวผู้นี้ยิ่งนัก ใครเล่าจะไม่หวาดกลัว เมื่อนางใช้มีดมาจี้อยู่ที่ลำคอของเขา ข่มขู่คุกคามเขาสารพัดและยังเอ่ยปากว่า

หากเขาปากมากมีใครรู้ที่อยู่ของนางละก็ นางจะมาจัดการเขา ใครไม่กลัวก็บ้าแล้ว เขายังไม่อยากตายเร็ว

เหวินปินคว้าน้ำเหลวกลับไปยังที่จวนของตนเอง ด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง ทว่าพอเข้าไปในเรือนของตนเองกับภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้า เพียงแค่ก้าวเข้าไปคิดจะถามอาการของนาง เขากลับถูกหมอนปาใส่ใบหน้าเข้าให้อย่างจัง

“ท่านพี่คิดจะไปตามมันกลับมาทำไมกัน ในเมื่อท่านรักข้า ท่านบอกเองมิใช่รึว่าจะไม่มีวันรักนาง แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น คิดจะไปตามมันกลับมาทำไมกัน คิดจะเหยียบย่ำหัวใจของข้ารึ” อวี้เฟยเดือดดาลนัก รอจังหวะสามีกลับมา นางจึงได้อาละวาดเสียยกใหญ่

ทว่าภายในห้องนอนแห่งนี้สภาพนั้นดูแทบไม่ได้ มีเศษของแจกันที่เพิ่งจะซื้อมาใหม่ หวังเอาใจภรรยา แต่กลับถูกนางทำลายไม่เหลือชิ้นดี เขาจึงได้โมโหโกรธเกรี้ยวยิ่งนัก

“เจ้ารู้หรือไม่ เพื่อเจ้าแล้วแจกันใบนี้ราคาเท่าไหร่ ข้าตั้งใจซื้อมันเพื่อมอบให้ แต่เจ้า...กลับไม่เห็นค่าของมัน ช่างร้ายกาจนัก นึกไม่ถึงว่าสตรีอย่างเจ้าช่างเจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ หากรู้เช่นนี้ข้าจะไม่แต่งกับเจ้าเลย” เหวินปินหัวเสีย แทนที่เขาจะได้ยินเสียงหวาน ๆ ให้ชื่นใจกลับมาเจอแบบนี้ทำให้เหวินปินไม่คิดจะอยู่ในห้องนี้เสียด้วยซ้ำไป

อวี้เฟยรู้สึกไม่พอใจนัก นางตะโกนสุดเสียง “ท่านพี่ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ” น้ำเสียงนั้นดังลั่น แต่ไม่อาจหยุดยั้งชายหนุ่มเอาไว้ได้ เขาเดินลิ่วไปยังเรือนใหญ่ด้านหน้า และคิดว่าคงจะนอนค้างในเรือนนั้น หรือไม่ก็ออกไปหาที่ระบายอารมณ์

อวี้เฟยหน้าแดงหน้าดำเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สาวใช้ข้างกายที่ติดตามมาดูแลรับใช้มิกล้าเงยหน้าผู้เป็นนาย กระนั้นพวกนางก็เกรงว่าเพียงแค่หายใจก็ยังผิด สองสาวใช้อยู่ในมุมห้องแอบชำเลืองมองเศษแจกันที่นายน้อยออกปากว่าซื้อให้นายสาวของตนเอง

พวกนางพยายามห้ามปรามแต่ไม่เป็นผลและภายในห้องนอนแห่งนี้ข้าวของก็เกลื่อนกลาดกระจัดกระจายเต็มพื้นห้องไปหมด นั่นเพราะฮูหยินน้อยอาละวาดเสียยกใหญ่ นางกรีดร้องจนเสียงหลงเพียงแค่ได้ยินคำพูดของฮูหยินใหญ่บอกว่า นายน้อยไปตามฮูหยินอีกคนกลับมาอยู่ด้วยกัน

“ส่งข่าวไปที่จวนสืบหาว่าจ้าวกุ้ยหลินเป็นใคร ข้าจะกำจัดนางให้พ้นทาง เสี้ยนหนามนี้เก็บเอาไว้ไม่ได้” อวี้เฟยคับแค้นใจนักเพียงแค่นางหมดสติไป เมื่อฟื้นขึ้นมาทำให้นางแปลกใจไม่น้อย จู่ ๆ สามีของนางเหตุใดจึงได้เปลี่ยนไป

ต้นเหตุย่อมเกิดมาจากสตรีผู้นั้น จ้าวกุ้ยหลินทำอันใดให้สามีของนางถึงได้ออกปากคิดจะตามนางกลับมาอยู่ร่วมจวนด้วย ไม่มีทาง โม่อวี้เฟยไม่มีทางยินยอมเด็ดขาด นางจึงคิดจะกำจัดจ้าวกุ้ยหลินให้ออกไป

“เจ้าค่ะ” หนึ่งในสาวใช้พยักหน้ารับปากจากนั้นนางก็ปล่อยให้สหายเผชิญชะตากรรมเพียงคนเดียวในห้องใหญ่แห่งนี้

“อ้าว! มัวแต่ยืนบื้ออยู่ทำไมกัน! รีบเก็บกวาดของเสียสิ พวกโง่ไม่รู้ความ!” อวี้เฟยก่นด่าสาวใช้ที่ยืนนิ่งมิได้หยิบจับและจัดการเก็บกวาดเศษซากที่แตกหักเสียหาย สาวใช้ได้ยินคำสั่งของนายสาวก็ลนลานรีบเก็บกวาดกันให้วุ่นวาย

โม่อวี้เฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้างดงามราบเรียบ แต่ทว่ามือเรียวของนางนั้นกำหมัดแน่น คืนนี้จะต้องเป็นคืนที่นางและสามีต้องเข้าหอ หากไม่ใช่ผู้หญิงแซ่จ้าวนั่น คืนนี้นางกับเขาย่อมมีความสุขกันแล้ว

สตรีคนนั้นร้ายกาจนัก ได้ยินพวกสาวใช้พูดคุยกันเกี่ยวกับน้ำแกงไก่ คราแรกก็นึกสะใจที่แม่สามีถูกเล่นงาน แต่นึกไม่ถึงนางยังมาเล่นงานตนเองอีกด้วย ยิ่งนึกก็ยิ่งแค้นใจนัก นางจะต้องหาทางกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจออกไปให้ได้

กวนเหวินปิน เขาจะต้องมีเพียงแค่นางผู้เดียวเป็นภรรยา สตรีอื่นอย่าคิดแต่งเข้ามาให้วุ่นวาย นางจะกำจัดและจัดการให้รู้สึก อย่าได้ริอ่านมาเป็นมารหัวใจของนาง

กวนเหวินปินเดินเข้ามาในเรือนหลังใหญ่ เขาสีหน้าไม่พอใจดูออกจะหงุดหงิดว้าวุ่นใจเสียมากกว่า ตัวเขาเดินเข้ามาเพื่อมาพบบิดาและมารดา เมื่อออกไปตามหาอดีตภรรยากลับไม่พบ

เจอเพียงแค่จวนว่างเปล่าไร้คนพักอาศัย จ้าวกุ้ยหลินแท้จริงเป็นใครกันแน่ เขาอยากรู้ใจจะขาด อยากจะครอบครองนางเหลือเกิน แต่ยามนี้เขาจะต้องเร่งสืบหาและตามตัวอดีต

ฮูหยินที่เขาไม่ต้องการกลับมาอยู่ด้วยกัน

“ท่านแม่” เหวินปินเรียกมารดานางนั่งรับน้ำชาและขนมอยู่ในห้องนอนของเรือนใหญ่ “ข้าไปหานางแล้วไม่เจอ” น้ำเสียงของเขาดูผิดหวังยิ่งนัก ใบหน้าของชายหนุ่มดูหมองหม่นไปทีเดียว เขาหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ มือหนาหยาบกร้านนั้นจับถ้วยน้ำชาขึ้นมา และสาวใช้ก็รินน้ำชาให้นายน้อยเพื่อดับกระหาย

เหวินปินดื่มชาไปจนหมดถ้วยใบเล็ก ๆ จากนั้นเขาจึงได้สบตากับมารดา “ท่านแม่ช่วยลูกด้วย ข้าชอบนางจริง ๆ” น้ำเสียงนั้นเศร้านัก มารดาหรือก็อยากจะหยิบเก้าอี้ขึ้นฟาดหัวลูกชายเหลือเกิน

“จะให้ข้าช่วยอะไรอีก ข้าไม่รู้ว่านางพื้นเพเป็นคนที่ไหน รู้จักก็เพียงแค่แม่ของนาง แต่ก็สิ้นใจไปแล้ว รู้ว่านางพักอยู่ที่จวนนั้น เจ้าไปหานางไม่พบหรืออย่างไรกัน” มารเอ่ยถามด้วยความสงสัย นางเองก็ไม่เคยรู้ตื้นลึกหนาบางคนพวกนั้น

รู้เพียงแค่เป็นชนชั้นต่ำ เป็นแค่เถ้าแก่กระจอก ๆ จน ๆ ค้าขายในตลาดก็เพียงเท่านั้นที่รู้ นอกเหนือจากนั้นนางไม่อาจรู้เลยก็ว่าได้ ด้วยเพราะที่ให้ลูกชายแต่งงานเป็นที่ว่าอีกฝ่ายมาทวงสัญญาที่ให้ไว้ ตัวนางเองยังลำบากใจ จะฟาดเงินให้ก็เกรงจะเป็นที่นินทาของชาวบ้าน

“เจ้านอนพักเสียหน่อย พรุ่งนี้ค่อยไปตามหานางที่ตลาดก็ได้” นางเหนื่อยใจเหลือเกิน มิรู้จะพูดอันใดอีก เมื่อเห็นสีหน้าของลูกชายก็อดที่จะใจอ่อนไม่ได้ “ข้าได้ยินมาว่า อวี้เฟยอาละวาดทำร้ายข้าวของรึ เจ้าอบรมนางด้วยนะ อยู่ที่จวนนี้มิใช่ที่จวนของนาง จะทำอะไรตามใจชอบไม่ได้”

“ขอรับ ข้าจะอบรมนาง มิให้พังของเช่นนี้อีก” เป็นครั้งแรกที่เขาถูกท่านแม่ต่อว่า ครั้นเมื่อแต่งกุ้ยหลินเข้ามา ไม่ว่าสตรีนางนั้นแกล้งท่านแม่ของเขาอย่างไร นางมิได้ออกปากต่อว่า แต่เมื่อเป็นอวี้เฟย ผู้หญิงที่เขารัก ท่านแม่ถึงกับออกปากเห็นทีเขาจะต้องพูดจากับนางให้รู้เรื่องเสียแล้ว

จ้าวกุ้ยหลินผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ว่ามีใครเขาออกตามหา ยามนี้นางกำลังครุ่นคิดว่า จะเปิดร้านขายข้าวมันไก่ในเวลาไหนดีกว่า ตอนเช้าท่านพ่อขายเพียงแค่น้ำเต้าหู้ก็วุ่นจะแย่ นั่นเพราะน้ำเต้าหู้ที่ร้านของนางไม่เหมือนใคร

“คุณหนู เหตุใดจึงไม่นอนพักอีกเล่าเจ้าคะ” อาจิงเอ่ยถามขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนเองไม่มีทีท่าจะเข้านอน นางง่วงนอนเสียแล้ว เผลออ้าปากหาวไปหลายครั้ง

“เจ้าง่วงก็ไปนอนก่อนเถอะ ข้าอยากจะคิดอะไรอีกสักหน่อย” กุ้ยหลินบอกอาจิง และดูเหมือนว่าสาวใช้ผู้นี้ก็ช่างว่าง่ายเสียจริง กุ้ยหลินจึงอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ เห็นทีว่าพรุ่งนี้นางจะต้องไปขอถอนเงินออกมาจากที่รับฝากเสียแล้ว

รุ่งอรุณรับวันใหม่มาเยือนอีกครั้ง จ้าวกุ้ยหลินตื่นแต่เช้าตรู่ สวมชุดผ้าฝ้ายเนื้อผ้าดูจะธรรมดาเสียจริง ใบหน้างดงามนั้นดูเรียวเล็ก ริมฝีปากจิ้มลิ้ม อีกทั้งยังมีรอยยิ้มมอบให้กับบรรดาลูกค้าทั้งหลาย

“หลินเอ๋อร์ เจ้าไม่ใช่ไปอยู่บ้านสามีแล้วรึ เหตุใดจึงได้กลับมาค้าขายอีกเล่า บ้านสามีเจ้าร่ำรวยนี่นา” ลูกค้าขาประจำมักจะชอบพูดจากระทบกระเทียบแบบนี้บ่อยครั้ง กุ้ยหลินรู้สึกไม่พอใจแต่ท่านแม่สอนว่า ลูกค้าคือสิ่งที่เราต้องการ ดังนั้นคำพูดของเราก็ต้องพูดจาให้เกียรติอีกฝ่ายด้วย

หากพูดจาไม่ได้ แน่นอนว่าคำพูดของเราที่ออกจากปากไปย่อมมีผลที่ตามมา เหมือนคลื่นกระทบฝั่งอย่างไรอย่างนั้น กุ้ยหลินแย้มยิ้มให้ลูกค้าคนนี้ “ท่านป้า สามีอะไรกัน ข้าน่ะหย่าแล้ว ตอนนี้เป็นหม้าย คิดว่าไม่มีสามีก็คงไม่ได้อดตายเจ้าค่ะ กิจการเล็ก ๆ ของข้าก็ไม่มีความจำเป็นต้องให้อีกฝ่ายมาเลี้ยงดู”

กุ้ยหลินตอกหน้าเข้าให้อีกฝ่าย สตรีสูงอายุถึงกับหน้าชาไปหลายส่วน นางฝืนยิ้มส่งมาให้เด็กสาวรุ่นลูก “เกิดเป็นผู้หญิงยังไงก็ต้องพึ่งพาสามี เจ้าเป็นหม้ายเช่นนี้ ข้าว่าจะหาสามีก็ดูจะลำบากไม่น้อย”

“ท่านป้า ข้ามีเงินหากข้าขัดสนก็ซื้อผู้ชายมาเป็นสามีก็ได้เจ้าค่ะ ท่านป้าอย่าได้ห่วงเลย ว่าแต่ท่านลุงสบายดีหรือไม่เจ้าคะ ได้ยินว่าสองวันที่แล้วท่านลุงรับอนุรุ่นราวคราวเดียวกันกับข้าเข้าไปที่จวน ท่านป้าคงจะชอบใจสินะ มีครอบครัวที่อบอุ่นเช่นนี้” กุ้ยหลินแสยะยิ้มให้อีกฝ่าย

“ข้าไม่เคยอิจฉาเลยเจ้าค่ะครอบครัวแบบนี้ สู้ดีเป็นหม้ายเสียยังดีกว่า มากินของเหลือ ๆ จากผู้หญิงคนอื่น จริงหรือไม่เจ้าคะ”