บทที่ 5

ขณะเขากำลังคิดอยู่ ก็มีมืออุ่น ๆ คู่หนึ่งจับเขาไว้เบา ๆ ฝู่เฉินซีหันหน้าไป กู้อวี่หนิงมองเขาอย่างห่วงใยแล้วพูดว่า “เฉินซี ไม่สบายท้องหรือเปล่า อยากดื่มซุปสักหน่อยไหม?”

ฝู่เฉินซีส่ายหัว

ซูย่างทักทายคุณปู่เสร็จแล้ว ก็ดึงเก้าอี้นั่งลงอย่างไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ทำเหมือนไม่เห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง

คุณปู่ฝู่กลับส่งเสียงฮึออกมาอย่างดูแคลน

เวลาทานอาหาร ตระกูลฝู่เคร่งครัดกับกฎที่ว่าห้ามพูดคุยระหว่างกิน ซูย่างเองก็ไม่ค่อยมีอารมณ์กินเท่าไหร่นัก เพียงแค่ตักอาหารเล็กน้อยตามมารยาทเพื่อให้คุณปู่สบายใจ

พอกินข้าวเสร็จ คุณปู่ฝู่ก็ดึงมือเธอไว้แล้วพูดว่า “เรื่องของหนูกับอาซี ปู่รู้หมดแล้วนะ ย่างย่าง ไม่ต้องกังวลหรอก ตระกูลฝู่ของเรายอมรับเธอเป็นลูกสะใภ้เพียงคนเดียวเท่านั้น”

เขาหันไปมองกู้อวี่หนิงกับฝู่เฉินซีที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้าง ๆ แล้วเหน็บแนมว่า “ถ้าจะมีใครต้องออกไปจากตระกูลฝู่ ก็ควรจะเป็นมือที่สามที่ไปทำลายครอบครัวคนอื่น กับผู้ชายห่วย ๆ ที่ไม่รับผิดชอบต่างหาก!”

ซูย่างรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

ฝู่เฉินซีขมวดคิ้ว สีหน้าดูหม่นลงเล็กน้อย ข้าง ๆ กู้อวี่หนิงจับมือเขาไว้ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารจับใจ

คุณปู่ฝู่ไม่สนใจสองคนนั้นเลย ตบโต๊ะน้ำชาพร้อมถอนหายใจแล้วพูดว่า “ปู่กับพ่อของเธอเป็นเพื่อนต่างวัยกัน ตอนที่เธอแต่งเข้ามาในตระกูลฝู่ปู่ดีใจอยู่นาน ย่างย่าง ถ้าตอนนี้ต้องให้เธอออกไปจากตระกูลฝู่ ปู่จะเอาหน้าไปบอกพ่อเธอได้ยังไงกัน”

ฝู่เฉินซีเอามือคลึงขมับอย่างปวดหัวแล้วพูดว่า “คุณปู่ ผมจะพยายามชดเชยให้ซูย่างให้มากที่สุด แต่เรื่องความรู้สึกมันฝืนกันไม่ได้นะครับ…”

คุณปู่ฝู่ถึงกับโมโหจนหนวดกระเพื่อม ตาถลึงใส่ทันที “อะไรคือฝืน ฉันว่าตาแกนี่มันบอดชัด ๆ! ไปชอบผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไงกัน!”

“คุณปู่……”

เห็นท่าคุณปู่ฝู่กับฝู่เฉินซีจะเถียงกันขึ้นมาแล้ว ซูย่างรีบพูดเสียงนุ่มแทรกขึ้นว่า “คุณปู่ เรื่องหย่าไม่ใช่เขาที่อยากหรอกค่ะ แต่เป็นหนูที่เต็มใจเอง”

ทันทีที่พูดจบ ห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบที่ชวนอึดอัดทันที

ซูย่างรินน้ำอุ่นให้คุณปู่ ยื่นให้คุณปู่ฝู่ดื่มพอให้ใจเย็นลง แล้วจึงเอ่ยช้า ๆ ว่า “คุณปู่ ไม่ต้องกังวลเรื่องหนูนะคะ หนูไม่ได้ทำให้ตัวเองต้องลำบากหรือฝืนใจ ทุกสิ่งที่หนูทำก็เพราะทำตามหัวใจตัวเอง ส่วนการหย่า ก็แค่เพราะหนูไม่ชอบคุณฝู่แล้วเท่านั้นเอง”

สีหน้าของเธอสงบนิ่ง ราวกับได้หลุดพ้นจากกรงขัง และแผ่ความสงบสุขออกมาในอีกแบบหนึ่ง

ฝู่เฉินซีจ้องมองใบหน้าด้านข้างของเธอที่งดงามดั่งหยกขาวภายใต้แสงไฟ แล้วสีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปอย่างไม่สู้ดี

คุณปู่ฝู่เงียบไปอยู่นาน ก่อนจะพูดขึ้นเสียงขรึมว่า “เป็นตระกูลฝู่ของพวกเราที่ผิดกับเธอ”

ซูย่างชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาโดยไม่พูดอะไร

เมื่อเห็นว่าคุณปู่ฝู่สงบลงแล้ว ซูย่างก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวล่ำลาแล้วจากไป

ดึกแล้ว ท่านปู่ฝู่พยักหน้าตกลง ก่อนจะมองตามแผ่นหลังของซูย่างที่เดินจากไป พลางพึมพำกับตัวเองว่า “เลิกกันก็ดีแล้ว เลิกยังไงก็ดีกว่าอยู่กับไอ้เด็กเวรนั่น”

คุณปู่ฝู่ถอนหายใจหนึ่งครั้ง ไม่อยากชายตามองฝู่เฉแนซีที่อยู่ข้าง ๆ แล้วก็เดินตรงขึ้นไปยังห้องหนังสือทันที

สีหน้าของฝู่เฉินซียิ่งบึ้งตึงมากขึ้นกว่าเดิม

กู้อวี่หนิงพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า “เฉินซี คุณขึ้นไปปลอบคุณปู่เถอะ คุณปู่ท่านชอบคุณซูมาตลอด ตอนนี้ต้องเสียใจมากแน่ ๆ”

กู้อวี่หนิงเป็นคนเข้าอกเข้าใจเสมอ ฝู่เฉินซีจึงกุมมือเธอไว้แล้วพูดว่า “เดี๋ยวฉันไปส่งเธอกลับก่อน”

เมื่อส่งกู้อวี่หนิงกลับไปแล้ว ฝู่เฉินซีก็ขึ้นไปที่ห้องหนังสือ เห็นคุณปู่ฝู่กำลังหมกมุ่นอยู่กับการชงชา

เขานั่งลงช่วยคุณปู่เล็กน้อย รินชาร้อนหนึ่งแก้ว แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงปนความจำใจว่า

“คุณปู่… อวี่หนิงจะเป็นว่าที่ภรรยาขอผม ถึงจะไม่ชอบ ยังไงก็ช่วยดีกับเธอสักหน่อยเถอะครับ”

คุณปู่ฝู่หัวเราะเย้ยออกมาเบา ๆ “ตอนที่ย่างย่างแต่งเข้ามาใหม่ ๆ ปู่ก็เคยบอกแกเหมือนกันว่า เธอคือภรรยาของแก ต่อให้ไม่ชอบก็สมควรปฏิบัติกับเธอให้ดี แล้วสุดท้ายแกทำยังไงล่ะ?!”