LOGINหลังจากวันนั้นที่เธอไปบ้านสวน ทุกวันนี้เรียกได้ว่าทุกๆ อาทิตย์เธอกับพี่ภูมิจะไปพักผ่อนที่นั่นตลอด เพราะมันทำให้รู้สึกดีและสดชื่นมากๆ ส่วนคุณย่าว่างเมื่อไรก็จะไปเกือบทุกครั้ง เพราะท่านเองก็ชอบบรรยากาศที่นั่นเช่นกัน ยิ่งมีมุมจิบชาส่วนตัวท่านก็ยิ่งชอบ “นันครับมาช่วยพี่เลือกแบบบ้านหน่อยสิครับ” ตอนนี้ผมอยู่ห้องรับแขกและกำลังเรียกภรรยาสุดสวยที่กำลังแต่งตัวอยู่ในห้องนอน เพื่อมาเลือกแบบบ้านของเรา “บ้านอะไรหรอค่ะ หญิงสาวเดินเข้าไปหาผู้เป็นสามี ร่างตุ้ยนุ้ย ท่าทางการเดินเหมือนนกแพนกวินเรียกรอยยิ้มจากคนเป็นสามีได้เป็นอย่างดี “มานั่งบนตักพี่เร็ว” “หนักนะคะ ไหวหรอ” “ฮ่าๆๆ ไหวสิครับ มาเลือกบ้านของเรากันเถอะ” “พี่ภูมิจะซื้อหรอค่ะ” เธอหันไปห้ามเขาด้วยความสงสัย “ใช่ครับพี่อยากจะซื้อบ้านสักหลัง บ้านที่เป็นของเราเอง” “แล้วเรือนหอที่คุณพ่อคุณแม่ซื้อให้ละคะ เรือนหอหลังนั้นยังไม่เคยไปอยู่เลย” “พี่ขายไปแล้วครับ มันเป็นของขวัญจากคุณพ่อคุณแม่ก็จริง แต่เราไม่เคยไปอยู่ที่นั่น และตอนนั้นที่เราแต่งงานกันเพราะเหตุผลบางอย่าง แต่ตอนนี้เราอยู่ด้วยกันเพราะความรัก ดังนั้นบ้านที่จะเป็นของเรามันต้องเกิดจากความ
หลังจากที่เธอคุยกับพ่อเสร็จ ก็ชวนกันออกมาข้างนอก เพราะเธอรู้ว่าเมื่อสักครู่ทุกคนตั้งใจเปิดโอกาสให้เธอได้อยู่กับพ่อ “อยู่ทานข้าวกับพ่อก่อนนะลูก” เราไม่ได้ทานข้าวด้วยกันมานานแล้ว” “ได้สิคะ” “ตาภูมิพ่อขอบคุณเรามากๆเลยน่ะที่วันนี้พาน้องมาหาพ่อ ขอบคุณที่ทำให้พ่อกับน้องได้มีโอกาสแบบนี้อีกครั้งและขอบคุณที่เราดูแลน้องมาอย่างดี “ผมยินดีครับคุณพ่อ ตอนนี้สิ่งที่ผมอยากทำมากที่สุดคือทำให้นันมีความสุขในทุกๆวันครับ” ฟรึ่บ....!! “จะทำอะไรละตาภูมิ” ตอนนี้ผมลงไปนั่งบนพื้นตรงหน้าท่าน ทำให้ทุกคนต่างก็ตกใจกับการกระทำของผม แต่ผมคิดดีแล้วครับ ว่าผมควรให้เกียรติทั้งนันและพ่อของเธอ “ผมจะขอขมาคุณพ่อครับ ที่ผ่านมาผมทำร้ายจิตใจของนันมาโดยตลอดและบังคับนันสารพัด การกระทำของผมมันเลวมาก วันนี้ผมอยากขอโทษที่เคยทำร้ายลูกสาวของคุณพ่อครับ” ตอนนี้ผมกำลังขอขมาพ่อของนันอีกคน เพราะยังไงท่านก็เป็นพ่อของคนที่ผมรักดังนั้นผมควรทำสิ่งนี้เพื่อให้เกียรติคนที่ผมรักด้วย “ในเมื่อนันให้อภัยภูมิแล้ว พ่อเองก็เช่นกัน พ่อให้อภัยเราน่ะ ที่ผ่านมาไม่ใช่แค่เราที่ทำร้ายนัน แต่พ่อเองก็ทำร้ายนันเหมือนกัน ดังนั
“นี่มันอะไรกันค่ะป้าพร” เมื่อเธอก้าวเข้ามาในบ้านสิ่งแรกที่เธอตกใจคือในบ้านมีแต่รูปภาพของเธอเต็มไปหมด รูปใหญ่กลางบ้านเป็นรูปของครอบครัวที่ถ่ายเมื่อตอนที่เธอเพิ่งคลอดมีเราสามคนพ่อแม่ลูกและคุณย่าอยู่ด้วยกัน ในภาพทุกคนยิ้มอย่างมีความสุข และมีรูปของเธอกับคุณแม่ที่เราเคยถ่ายก่อนที่ท่านจะเสียอีกหลายๆรูป “รูปของคุณหนูกับคุณผู้หญิงไงคะ สวยไหมค่ะ คุณผู้ชายตั้งใจทำมากเลยนะคะ” “ทำไมต้องติดรูปของนันเยอะขนาดนี้ด้วยค่ะ รูปพวกนี้ไปเอามาจากไหนกัน” “คุณท่านไปเอาที่บ้านคุณหญิงมาค่ะ ท่านแอบไปเอามาแล้วก็เอาไปอัดเก็บไว้เยอะมากๆ และสั่งให้พวกเราไปใส่กรอบเพื่อจะเอามาแปะผนังบ้าน ท่านบอกว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของคุณหนูและให้พวกเราทุกคนเตรียมความพร้อมเสมอ เผื่อวันใดที่คุณหนูมาที่นี่จะได้พร้อม และที่สำคัญคุณผู้ชายติดรูปคุณหนูไว้ เพราะกลัวว่าวันหนึ่งถ้าตัวเองแก่ลงจะจำหน้าคุณหนูไม่ได้ค่ะ “ฮื่อๆๆๆ ทำไมคุณพ่อต้องทำขนาดนี้ด้วย” ตอนที่เธอเห็นภาพเหล่านั้น น้ำตาเธอก็ไหลลงมาแล้ว ยิ่งได้ฟังในสิ่งที่ป้าพรบอกก็ยิ่งทำให้เธอกลั้นเสียงร้องไม่ได้เลย ที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้เลยว่าพ่อทำเพื่อเธอข
หลังจากที่ไปเยี่ยมแม่เสร็จแล้ว พี่ภูมิก็พาฉันมาที่บ้านหลังหนึ่ง ตัวบ้านเป็นสีขาวสวยสะอาดตา รอบๆเต็มไปด้วยดอกไม้ที่ให้ความรู้สึกสดชื่น มันคือบ้านสวนของพ่อเธอเองเป็นครั้งแรกที่เธอมาที่นี่และเธอก็ไม่รู้หรอกว่าพี่ภูมิรู้ได้ยังไงว่าบ้านหลังนี้คือบ้านของท่าน ตอนแรกที่พี่ภูมิชวนเธอมา ยอมรับว่าคิดมาก เพราะเรื่องนี้ไม่เคยมีอยู่ในความคิดของเธอเลย เพราะตั้งแต่วันที่มางานบวชของท่านเธอเองก็ไม่เคยรับรู้เรื่องราวของท่านอีกเลย เราเหมือนต่างคนต่างอยู่ จนวันนี้ที่พี่ภูมิพูดถึงท่านมันทำให้เธอได้คิดตามคำพูดของเขาและมันก็จริงอย่างที่พี่เขาว่า ตอนนี้เธอยอมรับว่าตัวเองมีความสุขมาก มีครอบครัวที่น่ารักสามีก็เอาใจเก่ง ทุกคนน่ารักกับเธอมาก แต่ลึกๆแล้วเธอยังรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ และสิ่งนั้นก็คือเรื่องของผู้เป็นพ่อนั่นเอง พอได้รู้จากพี่ภูมิว่าท่านสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง ใจของเธอใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร ลึกๆแล้วมันก็เป็นห่วงเพราะท่านก็ได้ชื่อว่าเป็นพ่อของเธอ เธอไม่รู้หรอกว่าถ้าท่านรู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นคุณตาจะดีใจไหม แต่วันนี้เธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไปหาท่าน
ตอนนี้พวกเราทุกคนมารวมตัวที่บ้านของคุณย่าและพี่ภูมิกำลังถือพานเพื่อขอขมากับคุณย่าที่เคยล่วงเกินและทำร้ายจิตใจของเธอ การกระทำของเขายิ่งทำให้เธอกับคุณย่ารู้สึกดี ที่เขายังนึกถึงและยังเห็นหัวผู้หลักผู้ใหญ่ เธอไม่รู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าวันนี้เขาและคุณพ่อคุณแม่เตรียมตัวเพื่อจะมาขอขมากับผู้เป็นย่าด้วย “เอาล่ะๆๆ ตอนนี้ย่าว่าพวกเราทุกคนก็เข้าใจกันดีแล้วก็อย่างที่ยัยนันได้บอกไว้ ย่ากับยัยนันให้อภัยทุกคนและยกโทษให้ทุกคน เพราะถัดจากนี้ไปพวกเราไม่อยากยึดติดกับสิ่งที่ผ่านมา ปล่อยให้มันเป็นบทเรียนของชีวิตไปน่ะ ย่าแค่หวังว่าต่อไปนี้ครอบครัวของเราจะมีแต่ความสุข ในเมื่อวันนี้ตาภูมิบอกว่ารักยัยนันหลานย่าจากใจจริง ย่าขอแค่ให้เราถนุถนอมน้องด้วยความรัก ไม่เข้าใจอะไรให้หันมาคุยกัน อย่าได้หันหลังให้กันอีก ช่วยทำให้หลานสาวของย่ามีความสุขตลอดไปก็พอ ย่าขอแค่นี้เราจะทำให้ย่าได้ไหม หื้มม” “ครับคุณย่า ผมขอรับปากด้วยชีวิตของผม ว่าผมจะทำให้นันมีความสุขตลอดไปครับ” “เห็นแบบนี้ย่าก็สบายใจ... ถึงตายก็ตายตาหลับแล้ว เพราะคนที่ย่าห่วงที่สุดตอนนี้มีคนดูแลแล้ว” “คุณย่าขา~~ อย่าพูดแบบนี้สิคะ คุณย่าต้อง
“นันโอเคไหม นั่งก่อนนะครับ ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง อยากเป็นลมไหม” ตอนนี้สีหน้านันดูไม่ดีเลย ทำให้ผมอดกังวลไม่ได้ “หนูนัน.... ตาภูมิหนูนันเป็นอะไรทำไมหน้าซีดแบบนี้” ผู้เป็นแม่หันมาถามลูกชายว่าหญิงสาวเป็นอะไร มันเกิดอะไรขึ้น เพราะเธอเห็นสภาพลูกสะใภ้คือหน้าตาซีดเผือดจนน่าเป็นห่วง “นันเขากลัวเข็มครับแม่” “ถึงกับหน้าซีดเลยหรอเรา หื้ม... ไม่เคยเปลี่ยนเลยน่ะ ตั้งแต่เด็กยันโตกลัวจริงๆ กับเข็มเนี้ยะ มันก็เล็กนิดเดียวนะย่าว่า....เอานี่ยาดมกลิ่นนี้หลานชอบมันน่าจะทำให้สดชื่นกว่าอันที่ถืออยู่” “คุณย่าอ่า ไม่พูดแบบนี้สิคะ ถึงเข็มมันจะเล็กแต่มันคมมากเลยนะคะ ตอนนั้นนันเจ็บมากๆ เลย จะดึงแขนออกมาก็กลัว ดีน่ะที่มีพี่ภูมิอยู่ด้วย ไม่งั้นนันร้องไห้แน่เลย” “ดูพูดเข้า โตจนจะมีลูกแล้วยังกลัวอยู่อีก แล้วต่อไปถ้าต้องเอาลูกมาฉีดวัคซีนจะทำยังไงล่ะ แม่ยิ่งกลัวเข็มอยู่ด้วย” ผู้เป็นย่าได้ทีก็แซวหลานใหญ่เลย จนทุกคนยิ้มด้วยความเอ็นดู “ก็ให้พี่ภูมิจับลูกสิคะ... หรือไม่ก็ให้คุณย่าหรือคุณพ่อคุณแม่ช่วยจับเจ้าตัวเล็กก็ได้นิค่ะ ส่วนนันค่อยปลอบลูกที่หลัง” “ฮ่าๆๆๆ ช่างคิดนะเรา แล้วตอนนี้เราต้องรอทำอะไรอีกไหมตาภูมิ” “พี







