1 ภรรยาที่ไม่รัก

ในค่ำคืนที่แสงไฟจางลงและเสียงดนตรีดังกระหึ่ม อัศวินประธานหนุ่มร่างสูงยืนอยู่ในกลุ่มเพื่อนที่หัวเราะและพูดคุยกับแฟนสาวของเขา หล่อนคือสุดา แฟนสาวหน้าสวยเก๋ของเขาที่รู้เรื่องราวเบื้องหลังของการแต่งงานคนถูกชนครั้งนี้เป็นอย่างดี เธอรู้ว่าเขาถูกบีบบังคับให้แต่งงานกับพลอยไพลิน ผู้หญิงจืดชืดหน้าเงินที่ยอมเสียสละร่างกายเพื่อแลกกับการปลดหนี้ของครอบครัว เธออาจจะคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่แสนดีที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อครอบครัว แต่สำหรับเขาเธอก็แค่ผู้หญิงหน้าเงินที่ยอมทิ้งศักดิ์ศรีของตัวเอง ยอมทำทุกอย่างได้เพื่อเงินโดยไม่รู้ถูกผิด ทั้งที่เขาก็บอกไปแล้วว่าเขานั้นมีคนรัก เธอก็ไม่สนใจและยอมที่จะตกลงแต่งงานกับเขาโดยไม่มีความละอายแก่ใจเลยแม้แต่น้อย

อีกด้านหนึ่งของงาน พลอยไพลินที่ไม่รู้จักใครเลยในงานได้ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนมองภาพสวีทหวานระหว่างสามีกับผู้หญิงคนอื่นด้วยความหนาวเหน็บในใจ ถึงจะรู้สึกเจ็บหัวใจมากสักแค่ไหนแต่เธอก็ไม่สามารถแสดงออกได้ เพราะผู้หญิงคนนั้นคือแฟนตัวจริงของสามีเธอ และเธอกับครอบครัวก็ยังต้องพึ่งพาเงินจากอัศวินเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของครอบครัวและอดทนเพื่อความอยู่รอด จนกว่าธุรกิจของครอบครัวให้ผ่านพ้นวิกฤตช่วงนี้ไปก่อน

พลอยไพลินที่ไม่มีเพื่อนฝูง ไม่รู้ว่าจะทำอะไรในงานเลี้ยงที่มีแต่นักธุรกิจชื่อดังแบบนี้ เธอจึงได้แต่มองดูสามีตลอดเวลาจนเพื่อนของเขานั้นนึกสงสารและถามกับอัศวินเพื่อนตัวดีไปว่า

"นายทำแบบนี้ไม่กลัวว่าภรรยาจะไม่พอใจเอาหรอวะ?"

อัศวินหัวเราะเบา ๆในลำคอ นอกจากเขาจะไม่ชายตามองไปยังภรรยาแล้ว เขายังตอบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ไร้ความรู้สึก ไร้ความสงสาร เพราะคิดว่าคนที่โดนกระทำและเสียเปรียบคือตัวเขามากกว่า เขาต้องหาเงินให้เธอและครอบครัวใช้โดยที่เขาไม่ได้อะไรตอบแทนกลับมาเลย

"หัวเราะไปเถอะ ภรรยาขอหย่าเมื่อไหร่จะขำไม่ออก"

ปรเมศรู้สึกสงสารภรรยาของเพื่อนเพราะเขาเองก็มีน้องสาวที่รุ่นเราคราวเดียวกันกับพลอยไพลิน น้องของเขาก็โดนผู้ชายเมินเฉยเหมือนกัน เขาจึงเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงเพราะน้องสาวระบายให้ฟังทุกวัน เหตุการณ์แบบนี้ไม่เกิดขึ้นกับใครก็คงไม่รู้สึก และสักวันเพื่อนของเขาจะต้องเสียน้ำตาแน่นอน

"เธอไม่มีทางหย่ากับฉันหรอก เพราะครอบครัวเธอยังต้องใช้เงินจากฉันอยู่"

อัศวินตอบอย่างมั่นใจเพราะคนอย่างพลอยไพลินไม่มีปัญญาที่จะหาเงินเลี้ยงครอบครัวได้หรอก เงินที่ใช้อยู่ในตอนนี้ก็มีแต่เงินของเขาทั้งนั้น ถ้าขาดบ่อเงินบ่อทองอย่างเขาไปสักคนครอบครัวของเธอลำบากแน่นอน

"นายไม่คิดบ้างเลยหรอว่าการที่นายทำแบบนี้มันทำร้ายจิตใจภรรยามากแค่ไหน?"

ขนาดตัวเขาเองที่เป็นผู้ชาย ยังรู้สึกไม่ชอบในการกระทำของเพื่อนเลย ที่ต้องพูดแบบนี้ก็เพราะหวังดีกับเพื่อนสนิท อัศวินเป็นผู้ชายที่ดีและเพียบพร้อมในทุกๆด้าน แต่ตอนนี้กลับเป็นประเด็นให้คนรอบข้างได้นินทา เพราะเรื่องผู้หญิง

"ทนไม่ไหวก็แค่หย่า "

ปรเมศได้ยินอย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่รู้จะช่วยเพื่อนยังไงแล้ว รอวันที่จะปลอบใจเพื่อนสนิทก็เท่านั้น พลอยไพลินเองก็เป็นผู้หญิงที่ครบเครื่อง ทั้งหน้าตาและชาติตระกูลไม่ได้แพ้ผู้หญิงคนไหน ปัญหาอยู่ตรงที่ครอบครัวของเธอบริหารผิดพลาดในทำให้ต้องพึ่งเงินของครอบครัวอัศวิน เธอยอมทำเพื่อครอบครัวขนาดนี้สามียังอัศวินก็น่าจะเห็นใจบ้าง เขาพนันไว้เลยว่าสักวันอัศวินจะต้องน้ำตาเช็ดหัวเข่าเพราะเสียดายภรรยาที่สาวทั้งสวย เก่งงานบ้านงานเรือน

"อย่าให้เห็นว่าร้องไห้ฟูมฟายน้ำตาเช็ดหัวเข่านะเพื่อน"

"ไม่มีวัน" เขาตอบแบบไม่ต้องคิดเลย ในหัวใจของเขาไม่เคยมีพลอยไพลินอยู่ในนั้นแม้แต่วินาทีเดียว

"ไม่รักก็น่าจะกลัวว่าภรรยาจะเสียใจบ้าง"

"ผู้หญิงที่แต่งงานกับผู้ชายเพราะเงินคงไม่เสียใจหรอก แต่ถ้าวันนั้นมาถึงเธออาจจะเรียกร้องค่าเสียเวลาด้วยซ้ำ"

"ถามจริง อยู่กันมาตั้งสองปีเลยไม่มีความรู้สึกอะไรให้เธอเลยหรอ"

ปรเมศทั้งหมดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย ถ้าแสดงออกว่าเกลียดภรรยาขนาดนั้น ไม่ถึงทนอยู่ตั้ง 2 ปี ทำไมไม่หย่าตั้งแต่ปีแรก จะทนอยู่ทำไมตั้ง 2 ปี

"มีแต่ความรู้สึกเบื่อและอยากหย่าแค่นั้นแหละ"

พลอยไพลินที่ได้ยินก็รีบหันหลังกลับไปเพื่อกลั้นน้ำตาที่ไหลออกมา เธอต้องยืนอยู่อย่างเดียวดายท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ ของสามีก็ไม่แย่มาก ยิ่งมาได้ยินสามีบอกว่ารังเกียจและอยากหย่ากับเธอเต็มทน เธอก็แตกสลายจนไม่รู้จะยืนอยู่ไม่ไหวอยู่แล้ว

แม้ว่าสถานที่นี้จะไม่เหมาะกับเธอแต่เธอก็อดทนยืนรอให้สามีมีความสุขกับเพื่อนๆ มีความสุขกับผู้หญิงที่เขารัก แม้ว่าตอนนี้มันไม่มีใครอยู่เคียงข้างเธอก็ตาม ขอแค่เธอได้อยู่เคียงข้างสามีเธอก็ดีใจมากแล้ว เธอจะทำหน้าที่ของเธออย่างเต็มที่จนกว่าจะถึงวันนั้น...

นอกจากเขาจะไม่สนใจเธอแล้ว เขายังพาแฟนสาวออกจากงานไปโดยไม่สนใจว่าเธอจะกลับบ้านอย่างไร เมื่อเขาหายไปนานเกินไป เธอก็จำใจต้องเรียกแท็กซี่กลับเอง และเป็นอย่างนี้แทบทุกครั้งที่ออกงานด้วยกัน ถึงแม้ว่าอัศวินจะพาเธอออกงานด้วยทุกครั้งตามที่พ่อแม่ของเขาบอก เธอก็เป็นได้แค่ตุ๊กตาไร้ชีวาที่ยืนอยู่ข้างกายของสามีไม่มีสิทธิ์พูดไม่มีสิทธิ์ออกเสียงหรือแสดงอารมณ์ใดๆ ทำได้แค่เสียใจอยู่ข้างๆเขาเพียงเท่านั้น