บทที่ 1 โลกความจริงไม่มีปาฏิหาริย์ 1/2

บทนำ

เธอต้องทำตามข้อตกลง ที่ต้องแต่งงานกับผู้ชายที่ได้หมั้นหมายกันไว้ตั้งแต่เด็ก ซึ่งเป็นคำขอร้องของบิดา กับมารดาของเธอที่เสียชีวิตไปนานแล้ว

           แต่ว่าเทียนไขและตฤณนั้นไม่ได้เต็มใจ

          เทียนไข เป็นสัตวแพทย์สาวในโรงพยาบาลสัตว์ของมหาวิทยาลัยชื่อดังย่านหัวหิน เธอเลือกตัดขาดกับที่บ้านของบิดา เพราะไม่อยากเกี่ยวข้อง กับคนที่ปล่อยให้แม่ต้องตายอย่างโดดเดี่ยว โดยที่ตัวเองไปขลุกกับผู้หญิงอื่น

          ตฤณ หนุ่มมาดเซอร์ แต่หัวใจเบลอไปหมด ทั้งที่กำลังอกหักดังเป๊าะ เนื่องจากคนที่แอบรักก็ดันไปรักเพื่อนอย่างกิตติธร ที่แข่งจีบเธอมาตั้งแต่สมัยเรียน

          หลังงานแต่งเพื่อนกลับได้รับข่าวร้าย ที่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้ ซึ่งเป็นลูกสาวคนที่พ่อเคยรัก และสัญญาไว้ก่อนตายว่าจะดูแลลูกสาวของอดีตคนรักให้ดี

          แต่หากเขาไม่แต่ง มรดกทั้งหมดจะถูกยกให้เธอคนนั้นไปฟรี ๆ โดยที่เขาทำได้แค่เป็นมองดูคนอื่นชุบมือเปิบไปง่าย ๆ เขาย่อมไม่ยอมอยู่แล้ว

------------------------------------

ตัวอย่าง:

          เธออ่านสัญญาแต่งงาน โดยกวาดตามองอย่างลวก ๆ สลับกับมองหน้าว่าที่เจ้าบ่าวของตัวเอง

          “ห้ามหลงรัก” เธอเลิกคิ้วขึ้นมองพร้อมกับยิ้มขันความมั่นโหนกของเขาเหลือเกิน

          “ใช่...สัญญาแต่งงานนี้จะสิ้นสุด เมื่อคุณแต่งงานครบหนึ่งปีครึ่ง”

         

          “ทำไมต้องแต่ง?” คำถามที่ต้องการคำตอบที่สมเหตุสมผล

          “ผมได้ยินว่าคุณอยากเปิดคลินิกรักษาสัตว์ เงินสิบล้านคิดว่าน่าจะทำได้ไม่ยาก”

          “คุณคิดว่าฉันซื้อได้ด้วยเงิน?”

          “ใช่สิ...ถ้ามันมากพอ” แววตาดุจเหยี่ยวพูดอย่างเป็นต่อ เขาทำการบ้านมาดี และรู้ว่าเธอกำลังต้องการเงิน

          “ตกลง”

          เพื่อต้องการพิสูจน์ให้พ่อของเธอได้เห็นว่า แม้ไม่มีเขาเธอก็อยู่ได้ และใช้ชีวิตได้ดีด้วย จึงยอมตกลงอย่างง่ายดาย โดยไม่รู้ว่าสัญญานั้นจะกลับมาเป็นห่วงรัดคอเธอเข้าอย่างจัง

..........................................................................................................................................................................................................................

ร่างของเด็กสาวอายุ 19 ปี ยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน เธอสวมเสื้อยืดสีดำ ดวงตาบวมแดงปูดโปนหลังผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ในมือถือโทรศัพท์ของผู้เป็นมารดาแน่น

          ‘อย่าโทรมาหาฉันอีก แม่ไม่สบายก็ตามหมอ ตามฉันให้ได้อะไร’

          เสียงผู้เป็นบิดาตัดสายไป โดยไม่ฟังเสียงเธอเลยด้วยซ้ำ ว่าแม่ไม่อยู่กับเธอแล้ว

          ก่อนที่แม่จะเสียไป ได้สั่งเสียว่าให้มอบจดหมายนี้ให้กับคนที่ชื่อการันต์ บวรรักษ์ ตามที่อยู่ที่เธอเขียนให้ไว้หน้าซองจดหมาย

          ‘แม่...แม่อย่าทิ้งเทียนไป’

          ‘แม่จะอยู่กับหนู อยู่ในใจไงลูก’

          รอยยิ้มสุดท้ายของมารดา เธอจำมันได้ดี แม่เป็นโรคมะเร็งในสมอง แต่ไม่เคยบอกให้ใครรับรู้ และไม่คิดจะรักษามัน

         

          ชุติพล ก็เอาแต่ทำงาน และติดพันเจ้านายสาวชื่อปารมีจนละเลยที่บ้าน แล้วสุดท้ายก็สายไป แม่จากไปแบบไม่มีวันกลับ แต่เขากลับอยู่ในผับเล่นชู้กับหญิงอื่น

          เธอโตแล้ว และเข้ามหาวิทยาลัยชั้นปีที่ 1 แต่ที่ไม่พูดอะไรเพราะเห็นแก่แม่ กลัวแม่จะเสียใจ จึงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น สุดท้ายบิดาเฮงซวยของเธอก็เลือกผู้หญิงคนนั้น

          ชุติพลกลับถึงบ้าน พบเพียงบ้านที่เงียบเชียบ เขาโทรกลับมาหาเทียนไข จึงรู้ว่าเธออยู่โรงพยาบาล เขาจึงรีบมาเพราะตอนนี้เป็นเวลาเกือบตีสี่ แต่ลูกสาวกลับไม่อยู่บ้าน ไม่รู้ว่าเมียเขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า ทุกทีก็แค่บ่นปวดหัว

          ชุติพลเดินไปหน้าห้องไอซียูและสอบถามพยาบาล พบว่ากรองแก้วไม่อยู่ในนั้นแล้ว ร่างชายวัยกลางคนยกโทรศัพท์หมายจะโทรหาลูกสาว ทั้งในใจกระวนกระวายจนรู้สึกอึดอัด พลันสายตาก็เห็นเธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องดับจิต      หัวใจเขาหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม ขาที่แข็งแรงค่อย ๆ สาวเท้าเดินเข้ามาหาลูกสาวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับภาวนาให้กรองแก้วไม่เป็นอะไร

          เสียงเท้าที่ก้าวเดินมาใกล้เทียนไขขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ไม่อาจจะเรียกสายตาของเธอให้หันไปมองได้ ตอนนี้เธอไม่เหลือใครแล้ว แม่จากเธอไปไกลแสนไกลแล้ว

          “เทียนลูก!”

          ชุติพลเอื้อมมือไปหาลูกสาว แต่เธอขยับหนีอย่างรังเกียจ ไม่พูดอะไรออกมาเอาแต่สะอื้นอย่างเดียว

          แววตาคู่นั้นเย็นชาจนไปถึงขั้วหัวใจ เหมือนเขากำลังโดนแช่แข็งด้วยสายตาลูกสาว

          เขาไม่เคยรู้สึกหนาวเย็นขนาดนี้มาก่อน เมื่อมองไปยังห้องดับจิตที่ยังเปิดแง้มไว้ เพราะเจ้าหน้าที่เพิ่งเอาร่างอันไร้วิญญาณเข้าไป ทำให้หยาดน้ำตาของคนเป็นสามีร่วงหล่นจากดวงตาเป็นครั้งแรก

          ‘กรองแก้ว ตายแล้วเหรอ’ เขาไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองด้วยซ้ำว่าร่างนั้น คือกรองแก้ว

          หลังจากงานศพมารดาหนึ่งเดือน ก็ถึงวันเปิดพินัยกรรม ที่กรองแก้วแอบทำไว้ให้กับเทียนไข เธอรู้มานานแล้วว่าชุติพลนอกใจ แต่เลือกจะเก็บความเจ็บช้ำไว้ในใจ เพื่ออยากให้ครอบครัวยังมีครบสามคนพ่อแม่ลูก

         

          แต่เมื่อรู้ว่าตัวเองจะอยู่ได้อีกไม่นาน จึงไม่เลือกเสียเงินไปกับการรักษา และเลือกเก็บทรัพย์สินทั้งหมดไว้ให้ลูกสาวเป็นทุนเรียนหนังสือ

          ‘พินัยกรรมระบุว่า ทรัพย์สินทั้งหมดของคุณกรองแก้ว เป็นของคุณเทียนไขทั้งหมด และวันนี้คือวันครบรอบวันเกิดอายุ 20 ปีบริบูรณ์ ดังนั้น เธอจึงเป็นผู้จัดการมรดกโดยไม่จำเป็นต้องมีผู้ปกครอง’

          ‘จะเป็นไปได้ยังไง ผมเป็นสามีนะ’

          ‘คุณนอกใจภรรยา และมีหลักฐานชัดเจน คุณกรองแก้วคิดไว้แล้วว่าคุณจะต้องไม่ยอม และให้ผมทำเรื่องฟ้องผู้หญิงของคุณด้วยหากมีปัญหาเรื่องมรดก’

          ชุติพลหัวเสียที่โดนภรรยาหักหน้า เขาหันไปมองใบหน้าลูกสาว ที่มองเขาอย่างเย็นชามาตั้งแต่แม่ได้เสียชีวิตลง แม้สักคำก็ไม่เอ่ยพูดกับเขาจนเขาก็จนใจ

          “เทียนไข พูดอะไรบ้างสิ พ่อเป็นพ่อนะ”

          “คุณไม่ใช่พ่อฉันอีกต่อไป ตั้งแต่ทิ้งให้แม่ต้องตายอย่างโดดเดี่ยว กลับไปหาผู้หญิงของคุณซะ หากไม่อยากมีปัญหา”

         

          ลำพังเงินประกันของแม่ กับเงินสดหนึ่งล้านบาทในบัญชีสามารถทำให้เธอเรียนจบได้โดยไม่ลำบาก และไม่จำเป็นต้องพึ่งพิงผู้ชายไร้ความรับผิดชอบอย่างเขา

          บ้านหลังนี้เป็นมรดกของแม่ และไม่ถือเป็นสินสมรส จึงไม่ต้องแบ่งให้กับเขา เธอเป็นทายาทเพียงคนเดียว มีสิทธิ์ทุกอย่างในทรัพย์สินของแม่

          “แก...นังลูกเนรคุณ นังลูกนอกคอก”

          “ฉันเป็นลูกคน ไม่จำเป็นต้องอยู่ในคอกเหมือนวัวเหมือนควาย เก็บของคุณออกไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคนที่ทำร้าย ให้แม่ตายทั้งเป็นอีก” 

          เสียงเทียนไขประกาศกร้าวไล่บิดาผู้ให้กำเนิดออกจากบ้านไป เขามันสกปรกเกินกว่าจะอยู่บ้านหลังนี้

          “ดี...เอาตัวให้รอดแล้วกัน” ชุติพลไม่ง้ออยู่แล้ว กับอีแค่ทรัพย์สินกระจอกของกรองแก้ว ไม่ทำให้เขารวยขึ้นมากนักหรอก

          ดี ตอนนี้เขาเป็นอิสระ จะได้แต่งงานกับปารมี ทายาทคนดังที่เป็นที่จับตามองอย่างไม่ต้องมีเรื่องอื้อฉาว

         

          เทียนไขยืนมองรูปของมารดา คิดถึงจนน้ำตาเอ่อคลอ ความทรงจำเมื่อเจ็ดปีที่แล้วกลับมาอีกครั้ง

          ‘ตอนนั้นเธอหวังให้มีปาฏิหาริย์ ให้แม่เธอกลับมาหาเธอ แต่ในโลกความจริงมันหาปาฏิหาริย์ได้ยากนัก’

          เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ความเคียดแค้นต่อคนเป็นบิดา ก็ยิ่งทบทวีขึ้น แม้ผ่านมาหลายปีแล้วเธอก็ไม่อาจจะวางความเจ็บช้ำนี้ลงได้

          เธอไม่เคยติดต่อเขาอีก แต่ก็พอรู้ว่าเขาไปทำอะไรอยู่ที่ไหน เพราะข่าวหน้าสังคมออกเป็นประจำ เธอเลือกที่จะให้เขาตายจากไป กลายเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักดีกว่าที่เธอต้องทนอยู่กับคนแบบนั้น

         

          ครืด...ครืด...!

          เสียงสั่นของโทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้นปลุกให้เธอตื่นจากภวังค์ หลังจากดูเบอร์ที่โชว์ว่าใครเป็นคนโทรก็แล้วกดรับด้วยรอยยิ้มทันที

          “เทียน ไปงานแต่งงานเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ”

          “ได้สิมัท เมื่อไหร่ล่ะ”

          “เสาร์นี้ บุษบาก็ไปด้วย แกกลับมากรุงเทพจะได้เที่ยวกันต่อ ไม่ได้เจอกันตั้งนาน”

          “ได้...ฉันไม่ต้องเข้าเวรช่วงนี้” เทียนไขตอบไปเพราะตอนนี้พักร้อน เพื่อมาทำบุญให้แม่ครบรอบวันตาย และอยู่ถึงวันอาทิตย์