๕ หากมิใช่ว่าสวรรค์เข้าข้างจะเรียกว่าอันใด

๕

หากมิใช่ว่าสวรรค์เข้าข้างจะเรียกว่าอันใด

เมิ่งกวังฮุยเดินออกมาจากเรือนใหญ่พร้อมมารดา ระหว่างนี้เขาเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าจะได้รับการซักไซ้จากนางเพิ่มแน่ ไม่คิดว่ามารดาจะเอ่ยประโยคนี้

“ดีใจด้วย ในที่สุดก็จะได้สมหวังเสียที ดีใจหรือไม่ที่โชคเข้าข้างเจ้าเช่นนี้”

คำพูดของมารดาทำให้เขาย้อนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อนที่เขาในตอนนั้นยังอยู่ในขั้นนายกองคนสนิทของหรงกงหมิง

วันนั้นเป็นงานวันเกิดฮูหยินผู้เฒ่า ในฐานะที่ทำงานในกองทัพเช่นกัน คุณหนูทั้งสองของจวนจึงตามมาร่วมงานเลี้ยงกับบิดาด้วย

เมิ่งกวังฮุยไม่ทราบว่าตนได้เผลอแสดงท่าทางอย่างไรออกไปบ้าง ทว่าหลังจากที่งานเลี้ยงวันเกิดจบลง มารดาก็ขอสนทนากับเขาเป็นการส่วนตัว

ย้อนไปสถานการณ์ในตอนนั้น…

‘ฮุยเอ๋อร์ คุณหนูใหญ่หรงดูสนใจเจ้าไม่น้อย แม่หวังว่าเจ้าจะไม่ทิ้งโอกาสนี้ เลือกสตรีจากลูกภรรยารอง ต่อให้ครอบครัวท่านตานางจะร่ำรวยเพียงใดก็ไม่ช่วยเรื่องหน้าที่การงานของเจ้า’

‘ท่านแม่ทราบได้อย่างไรว่าข้าชอบนาง’

‘สายตาเจ้า นอกจากนางแล้วก็ไม่มองใคร เช่นเดียว กับหรงฟู่กุ้ย’

‘แล้วอย่างไรขอรับ นางจะมองข้าหรือไม่ ข้าไม่สนใจ อย่างไรข้าก็ไม่ได้พึงใจในตัวนาง’

เมิ่งกวังฮุยท่าทางแข็งกร้าวทันทีเมื่อคิดว่าใครกำลังจะห้ามทางรักของเขา

‘ฮุยเอ๋อร์ ท่านพ่อเจ้าไม่อยู่แล้ว เจ้าเป็นความหวังเดียวของครอบครัวเรา อาศัยเพียงฝีมือไม่ได้ทำให้เจ้าขึ้นไปสู่ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ได้’

‘...’

‘ตระกูลเมิ่งในยามนี้เหมือนถูกตัดหางเสือ แบกรับคำว่าวีรบุรุษของแคว้นเอาไว้ แต่กลับไร้เงินทองที่จะต่อชีวิตคนในจวน เงินร่อยหรอขึ้นทุกวัน ไหนจะค่ายาน้องชายเจ้าอีก เบี้ยเลี้ยงนายกองไม่เพียงพอต่อตระกูลเรา’

เมิ่งกวังฮุยกำหมัดแน่น ที่มารดาเขากล่าวมาไม่ผิดเลยสักประโยคเดี๋ยว

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นเขาก็ยากจะข่มใจให้ไม่ชอบนาง แต่มารดาเขาก็ยังออกคำสั่งให้เขาตัดใจเสีย

‘ฉะนั้นเลิกคิดเรื่องสายลมจันทราระหว่างหนุ่มสาวแล้วเข้าหาหรงฟู่กุ้ยเสีย สตรีที่พึงใจต่อไปต้องหาได้อีกแน่ แต่สตรีที่พึงใจเจ้าแล้วช่วยสนับสนุนเจ้าได้มีไม่มาก ตัดใจจากนางเสีย อย่าปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไป เพราะถ้าเจ้าเลือกนางในวันนี้ สักวันเจ้าจะต้องทิ้งนางเพื่อไปหาความก้าวหน้าของตัวเองแน่’

คำพูดมากมายของมารดาไม่ได้ทำให้เมิ่งกวังฮุยคิดตัดใจจากนาง ยกเว้นคำพูดสุดท้าย

‘บุรุษรักความก้าวหน้า ความรักไม่ยืนยาว ต่อไปหากย้อนเวลากลับไปได้ เจ้าจะขอบคุณตัวเองที่เลือกเชื่อคำพูดแม่ในวันนี้’

กลับมาที่สถานการณ์ปัจจุบัน…

“วันนั้นข้าเลือกเชื่อท่านแม่”

“ใช่! เจ้าถึงสามารถปีนป่ายมาถึงตำแหน่งรองแม่ทัพได้อย่างไรเล่า หวังว่าเมื่อถึงเวลาที่ต้องหย่าแล้ว เจ้าจะทำได้อย่างที่พูดจริง ๆ”

หลี่จื่อหยางเอ่ยเพียงเท่านั้นก็เดินจากไป ทิ้งให้บุตรชายอยู่หน้าเรือนเพียงลำพัง

มือหนาจับริมฝีปากของตัวเอง ในหัวคิดถึงสัมผัสจากริมฝีปากนุ่มอิ่ม ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับสุขใจ จนแล้วจนรอด ผ่านระยะเวลามาหลายปี

เขาก็ยังตัดใจจากนางไม่ได้!

“ท่านแม่พูดถูก สวรรค์เข้าทางข้าแล้ว”

เช้าวันต่อมา…

เสี่ยวรุ่ยเดินเข้ามาในเรือนนอนของคุณหนูโดยที่มือถือกะละมังทองเหลืองที่บรรจุน้ำอุ่นมาด้วย

“คุณหนูเจ้าคะ เช้าแล้วเจ้าค่ะ”

ไร้เสียงตอบรับในลำคออื้ออ้าเช่นทุกที ไม่มีแม้แต่ว่าขอนอนอีกหน่อย เสี่ยวรุ่ยจึงรีบวางกะละมังไว้ตรงข้างหัวเตียงแล้วเปิดม่านมุ้งของคุณหนูขึ้นข้างหนึ่ง

“คุณหนู!”

นางตกใจยิ่งนักเมื่อเห็นใบหน้าซีดขาว ตาบวมเป่ง ใต้ตามีรอยคล้ำราวกับอดนอนมาทั้งคืน

“เสี่ยวรุ่ย อี้ฮองเฮาแค่แก่ขึ้นเท่านั้น อี้ฮองเฮาทำอะไรผิด ไยฝ่าบาทลืมสตรีที่โตมาด้วยกัน ลืมความรักระหว่างกันแล้วลุ่มหลงสนมคนใหม่ที่สาวกว่า งามกว่า”

หรงซินเยวี่ยนยังคงอารมณ์ค้างเพราะเพิ่งอ่านหนังสือเล่มใหม่จบ

เสี่ยวรุ่ยที่เดาได้แล้วว่าคุณหนูพูดถึงเรื่องหนังสือก็เอื้อมมือไปหยิบหนังสือข้างหมอนคุณหนูมาไว้กับตน

“คุณหนูพูดแบบนี้แล้ว บ่าวคงต้องเตรียมใจแล้วเจ้าค่ะ…ไม่สิ! ใจไม่พอต้องผ้าเช็ดหน้าด้วย คุณหนูยังเป็นสภาพนี้แล้วบ่าวจะสภาพไหน”

หรงซินเยวี่ยนน้ำตาไหลอาบหน้า ยกมือปาดข้างแก้มสูดจมูก นางเศร้ามากจนไม่คิดอยากทำอันใด เช้าที่สดใสในทุกวัน โดนหนังสือ ‘จอมนางเคียงบัลลังก์’ ทำให้หม่นหมอง

“เช่นนั้นคุณหนูจะลุกไปทานอาหารตอนเช้าหรือไม่เจ้าคะ บ่าวจะไปเตรียมมาให้เจ้าค่ะ”

“ไม่ เจ้าไปบอกเรือนใหญ่ด้วยว่าคุณหนูรองกำลังพักผ่อนอยู่ เมื่อคืนตรวจบัญชีหนัก”

“เจ้าค่ะคุณหนู”

เสี่ยวรุ่ยดึงม่านมุ้งลงให้คุณหนูเช่นเดิมก่อนที่จะสอดหนังสือเล่มใหม่เอาไว้ในอกเสื้อ รีบเดินไปรายงานฮูหยินและนายท่านจะได้รีบกลับมาอ่านจอมนางเคียงบัลลังก์ต่อ

สาวใช้คนสนิทของคุณหนูมีไม่มากที่อ่านออกเขียนได้ ทว่าเสี่ยวรุ่ยเป็นคนของคหบดีเผิงที่สนับสนุนให้สาวใช้ทุกคนเรียนหนังสือ

ทุกคนถึงอ่านออกเขียนได้จนช่วยกันนำกิจการของเจ้านายเติบโตเป็นอันดับหนึ่งของรั่วหยางแล้วค่อยแผ่อิทธิพลมาที่เมืองหลวง

เสี่ยวรุ่ยจากเดินเร็วกลายเป็นวิ่งเพราะร้อนใจ

เมื่อเข้าใกล้เรือนใหญ่แล้วถึงค่อยชะลอฝีเท้าลง แอบแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นทหารคนสนิทของเมิ่งกวังฮุยยืนกอดดาบอยู่หน้าเรือนใหญ่

มาหาคุณหนูใหญ่แต่เช้าเลยหรือ

“เสี่ยวรุ่ย”

เจ้าของนามหันไปมองคนเรียก

“เจ้าคะ”

หญิงสาวมีท่าทางระแวงเล็กน้อยเพราะสายตาแพรวพราวที่นางอ่านไม่ออก

“ไม่มีอันใด เพียงทักทายเท่านั้น ต่อไปเราจะได้พบกันบ่อยขึ้น”

เสี่ยวรุ่ยสงสัยเป็นอย่างมาก

ทว่านางไม่กล้าซักไซ้อีกฝ่ายจึงเก็บความสงสัยเอาไว้ ส่งยิ้มแห้งให้เขาแล้วรีบเดินเข้าเรือนใหญ่

นางปรับท่าทางให้สำรวม สะกดความกระหืดกระหอบจากการวิ่งเอาไว้ เมื่อเดินเข้าไปในห้องโถงรับแขกแล้วเห็นเมิ่งกวังฮุยกำลังสนทนาจิบชากับหรงกงหมิง หวังปิงหลิงเองก็อยู่ที่นี่ด้วยจึงหยุดเท้าอยู่กับที่

นางไม่กล้าเข้าไปรายงานเรื่องที่คุณหนูไหว้วานมายืนรออยู่ตรงนี้เพื่อหาจังหวะ

“ยืนทำละล้าละลังอะไรอยู่ มีอันใดก็เข้ามารายงาน”

หรงกงหมิงกวักมือเรียกเสี่ยวรุ่ย นางเดินเข้าไปด้านในแล้วย่อกายลงทำความเคารพทุกคน รายงานตามที่คุณหนูสั่ง

“คุณหนูให้บ่าวมาเรียนนายท่านว่าเช้านี้ไม่ร่วมรับสำรับด้วยเจ้าค่ะ”

“เหตุใดกัน ไม่สบายหรือ”

กฎของตระกูลหรง ทุกคนต้องทานอาหารมื้อเช้าร่วมกัน หากเช้าใดไม่เข้าร่วมต้องบอกเหตุผล โดยปรกติหรงซินเยวี่ยนมาไม่ขาด บิดาของนางจึงตีโพยตีพายไปไกล

“คุณหนูสบายดีเจ้าค่ะนายท่าน เพียงแต่เมื่อคืนตรวจบัญชีดึกดื่นจึงขอนอนชดเชยตอนเช้า”

เสี่ยวรุ่ยโกหกได้หน้าตาเฉย ทว่าหนังสือที่สอดอยู่ในอกนางไม่อาจรอดสายตาหรงกงหมิงได้

“หนังสืออะไรอยู่ในอกเสื้อเจ้า”

แผ่นหลังเสี่ยวรุ่ยร้อนวาบ อยากเคาะศีรษะตัวเองยิ่งนักที่พกหนังสือติดตัวมาด้วย

“เอ่อ คือว่า…”

“เอาออกมาดู”

เสี่ยวรุ่ยสะดุ้งเมื่อโดนความกดดันเข้าแล่นงาน จำต้องหยิบหนังสือออกมาจากอกเสื้อ เดินเข้าไปใกล้หรงกงหมิงแล้วยื่นหนังสือให้

“จอมนางเคียงบัลลังก์ นี่กระมังที่ทำให้คุณหนูของเจ้าอดหลับอดนอน”

เสี่ยวรุ่ยรีบแก้ตัวให้เจ้านาย

“มิใช่นะเจ้าคะ บัญชีตรวจจริง ๆ เจ้าค่ะ”

“แต่อดหลับอดนอนเพราะนิยายเล่มนี้”

เสี่ยวรุ่ยก้มหน้างุด แต่ถึงกระนั้นก็ยังแก้ตัวให้เจ้านายเสียงเบา

“อ่านเล่มนี้ก็เพื่องานเจ้าค่ะ อ่านจบแล้วจะได้จับกระแสตลาดได้ หากเรื่องโดนใจ คุณหนูจะจ้างนักเล่านิทานดึงคนให้มาซื้อหนังสือ”

หรงกงหมิงเงียบไป ฮูหยินใหญ่ไม่พูดอะไรแต่มุมปากกระตุกยิ้ม ไม่เว้นแม้แต่เมิ่งกวังฮุยที่ซ่อนแววตาชอบใจเอาไว้ด้วยการดื่มชา

“หึ! แล้วไป แต่อย่าให้นางนอนนานนัก ปลุกขึ้นมาทานอาหารก่อนเที่ยงด้วย”

เสี่ยวรุ่ยดีใจที่วันนี้รอดไปได้อีกวัน ย่อกายขอบคุณนายท่านอย่างสดใส

“รับทราบเจ้าค่ะนายท่าน”