๖ จุมพิตข้าแล้วจะผิดคำพูดหรือ

๖

จุมพิตข้าแล้วจะผิดคำพูดหรือ

ณ โรงน้ำชาที่มีนักเล่านิทานชื่อดังสังกัดอยู่

หรงซินเยวี่ยนนั่งอยู่โต๊ะประจำที่มุมร้านฟังนักเล่านิทานเล่าเรื่อง ‘จอมนางเคียงบัลลังก์’ ที่นางย่อเนื้อเรื่องเอาไว้ให้เขา เนื้อเรื่องที่แม้นางจะฟังครั้งที่สองก็อดที่จะหลั่งน้ำตาไม่ได้

“...ฮองเฮาและฮ่องเต้เป็นคู่ชิงเหมยจู๋หม่า [1] ทั้งสองนับว่าเป็นรักแรกของกันและกัน ความรักของทั้งคู่แม้จะหวานชื่น แต่วังหลังคือสถานที่รวมดอกไม้งาม อี้ฮองเฮาแม้จะงดงาม แต่ก็เป็นดอกไม้ที่โรยราขึ้นทุกวัน ไม่เหมือนนางสนมที่ยังสดใหม่ ไร้ผู้ใดแตะต้อง

ฮองเฮาไร้ทายาท ไทเฮาที่หวังว่าโอรสองค์เล็กจะได้ครองราชย์ต่อจากโอรสองค์โตหลอกใช้อี้ฮองเฮาให้นำยาบำรุงที่แสลงต่อครรภ์ให้สนมใหม่ ทำให้สนมใหม่ที่เพิ่งตั้งครรภ์สูญเสียก้อนเนื้อในท้องไป ฮ่องเต้พิโรธ สั่งปลดฮองเฮาแล้วขังเอาไว้ในตำหนักเย็น

แต่ความลับไม่มีในโลก มาถึงวันที่ความจริงเปิดเผย ฮ่องเต้เสด็จไปรับอี้ฮองเฮาที่ตำหนักเย็นด้วยองค์เอง แต่ก็สายไปแล้วเมื่ออี้ฮองเฮาร่างกายต้องความเย็นจนทำให้พิษในร่างกายที่ถูกลอบวางเอาไว้กำเริบจนกระทั่งถึงแก่ชีวิต

นี่เป็นเพียงเรื่องย่อจากนิยายเรื่องจอมนางเคียงบัลลังก์ หากท่านใดสนใจนิยายเรื่องนี้สามารถหาซื้อได้ที่ร้านเยวี่ยนวั่ง นามปากกานี้จะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังอย่างแน่นอน”

นักเล่านิทานตัดจบเพียงเท่านี้ย่อมทำให้ใครหลายคนค้าง หลายคนยกมือขึ้นเพื่อตั้งคำถาม นักเล่านิทานจึงสุ่ม ผายมือไปทางสตรีที่นั่งอยู่โต๊ะหน้าสุด

“อี้ฮองเฮาถูกวางยา เพราะเช่นนี้หรือไม่นางถึงไม่อาจให้กำเนิดทายาทได้”

นักเล่านิทานยิ้มปริศนา

“ต้องติดตามในหนังสือฉบับเต็ม”

มีคนยกมือขอตั้งคำถามอีกครั้ง นักเล่านิทานยังคงอนุญาตให้สตรีถามเช่นเดิม

“หากข้าถามว่าใครเป็นคนลอบวางยาอี้ฮองเฮาท่านก็คงไม่บอก เช่นนั้นข้าขอถามท่านในฐานะที่ท่านเป็นตัวแทนของบุรุษ ฮ่องเต้เคยรักอี้ฮองเฮาหรือไม่”

คำถามนี้ทำให้ใครหลายคนนิ่งไป แม้แต่นักเล่านิทานเองก็ให้คำตอบไม่ได้

หรงซินเยวี่ยนเห็นเช่นนั้นจึงยกมือขึ้น นักเล่านิทานที่ต้องการตัวช่วยพอดีจึงผายมือให้นางพูดได้

“ข้าอ่านเรื่องนี้จบแล้วเมื่อคืน นอกจากเรื่องความรักของฮ่องเต้กับฮองเฮาแล้วข้ายังสนใจเรื่องความสัมพันธ์ของฮ่องเต้กับไทเฮา

ไทเฮาทำทุกอย่างเพื่อให้อำนาจฝั่งบิดาล้นฟ้าจนสามารถควบคุมราชสำนักได้ ฮ่องเต้ก็ทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้สกุลของไทเฮากลืนสกุลของพระบิดา ในเมื่อทั้งสองต่างก็ทำเพื่อสกุลบิดา ท่านว่าตัวละครใดในเรื่องนี้ผิดที่สุด”

คำถามของหรงซินเยวี่ยนเรียกเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างเช่น นิยายเรื่องนี้ไม่ได้เน้นเพียงเรื่องความรักเท่านั้นแต่ยังเป็นเรื่องของการชิงอำนาจ คานอำนาจของผู้สูงศักดิ์แห่งแคว้น ความรักความแค้นเป็นของคู่กัน

ยิ่งเป็นเรื่องม่านมุ้งของคนในวัง คนนอกวังยิ่งวิจารณ์กันสนั่นไม่เกรงว่าคำพูดของตนจะไปถึงพระเนตรพระกรรณ

คำว่า ‘น่าสนใจ’ ที่ดังมาจากหลาย ๆ ปากทำให้หรงซินเยวี่ยนหัวใจเต้นระส่ำ

“หากเปรียบระหว่างฮ่องเต้กับไทเฮาในเรื่องจอมนางเคียงบัลลังก์แล้วไม่มีถูกผิด อยู่ที่ว่าใครชนะใครแพ้เท่านั้น เรื่องนี้ต้องติดตามในเนื้อหาฉบับเต็ม”

ยิ่งนักเล่านิทานไม่อาจตัดสินถูกผิดได้ เนื้อเรื่องของนิทานในวันนี้ยิ่งเป็นการปลูกเมล็ดพันธ์ุแห่งความสงสัยให้กับใจผู้คน กอปรกับอีกไม่กี่วันจะมีสนมจากตระกูลขุนนางถวายตัวเพิ่ม เรื่องที่อยู่ในกระแสเช่นนี้ย่อมสะเทือนหัวใจของผู้คนได้ไม่มากก็น้อย

ดูท่านิยายเรื่องนี้จะหาเงินได้อีกระยะหนึ่งเลย ถ้าเรื่องนี้ทำสถิติขายหนึ่งเดือนหนึ่งหมื่นเล่มได้ ฟันกำไรกันงาม

“คุณหนู สรุปแล้วใครเป็นคนฆ่าอี้ฮองเฮา”

หรงซินเยวี่ยนตวัดสายตาไปมองสตรีที่นั่งอยู่โต๊ะด้านข้าง พบว่าดวงตาของหญิงสาวแดงก่ำราวกับเพิ่งผ่านการร้องไห้มา

“เรื่องนี้ข้าบอกไม่ได้ หากพูดไปนักเขียนก็ขายงานได้น้อยลงพอดี”

คนถามที่ร้อนใจอยากรู้พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดนี้ ลุกขึ้นเต็มสูงชวนสาวใช้ไปซื้อหนังสือฉบับเต็ม

“คุณหนู วิธีนี้ยังคงได้ผลเจ้าค่ะ บ่าวที่อ่านไปได้ครึ่งเรื่องแล้วยังอยากกลับไปอ่านโดยเร็ว”

หรงซินเยวี่ยนยิ้มเศร้า แค่นึกถึงคำพูดและฉากในเรื่องนางก็เริ่มเบะปากทำหน้าเศร้าแล้ว อีกทั้งนางยังสะท้อนใจตัวเอง ฮองเฮาถูกวางยาทำให้มีบุตรยาก นอกจากจะประคองตำแหน่งตัวเองเอาไว้ได้ยากแล้ว สวามียังเอาใจออกห่างเพราะคิดว่านางอิจฉาริษยาสนม

นางเริ่มคิดว่าหากในอนาคตสามีที่นางรักเอาใจออกห่างนางเพราะนางไม่สามารถมีทายาทให้จะทำอย่างไร

หากภรรยาหรืออนุของสามีตั้งครรภ์ได้แล้ววันหนึ่งเกิดแท้งขึ้นมา ทุกอย่างจะถูกโยนให้เป็นความผิดของนางหรือไม่

“คุณหนูน้ำตาไหลอีกแล้วเจ้าค่ะ”

เสี่ยวรุ่ยรีบยื่นผ้าเช็ดหน้าไปซับน้ำตาให้นายสาว

นางเริ่มเบะปากตามเจ้านายเพราะเดาความคิดของหรงซินเยวี่ยนออก

คุณหนูของข้า เศร้าใจเรื่องที่มีบุตรไม่ได้อีกแล้ว

“ข้าไม่เป็นไร เรากลับจวนกันเถอะ วันนี้ร้องไห้จนเหนื่อยไม่อยากทำอะไรแล้ว”

หรงซินเยวี่ยนลุกขึ้นยืน ให้เสี่ยวรุ่ยทำหน้าที่จ่ายเงินส่วนนางไปรออยู่ด้านนอก

ไม่รู้ตัวเลยว่าจังหวะที่นางหันหลังเดินจากไปนั้น เจ้าของดวงตาที่จับจ้องมาที่นางบ่อยครั้งได้มองตามนางจนกระทั่งนางเดินลับไป

“ขอโทษด้วยนะที่เรื่องของข้าทำให้เจ้าเสียน้ำตาได้ขนาดนี้ แต่เจ้าจะร้องไห้ก็ไม่แปลก ในเมื่ออี้ฮองเฮาและเจ้ามีจุดอ่อนไหวเดียวกัน”

ทางด้านหรงซินเยวี่ยน…

“เมื่อก่อนไม่ได้เห็นจะอะไรกับเรื่องมีบุตร แต่พอได้อ่านเรื่องของอี้ฮองเฮาเท่านั้นกลับรู้สึกสงสารตัวเอง”

หรงซินเยวี่ยนเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ แล้วถอนหายใจ

นางหันไปมองด้านหลังดูว่าเสี่ยวรุ่ยออกมาแล้วหรือไม่ มิคิดว่าในจังหวะที่นางไม่ทันได้ระวังตัวนั้นจะมีมือคู่หนึ่งจับข้อมือนางแล้วพาเดินไปยังทิศทางหนึ่ง

“ท่านรองแม่ทัพ!”

เมื่อหันไปมองก็เห็นว่าคนที่ถือวิสาสะแตะเนื้อต้องตัวนางคือเมิ่งกวังฮุย เขาอยู่ในสุดสีดำสนิททั้งตัว รวบผมขึ้นสูงครอบด้วยกวานสีดำลายพยัคฆ์

“อย่าเพิ่งพูดอะไร มากับข้าก่อน”

หรงซินเยวี่ยนเลิกยื้อเพราะคนเริ่มมองมาแล้ว นางไม่อยากให้ตัวเองเป็นจุดเด่นจึงได้เดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย จนกระทั่งเขาพานางเข้ามาในโรงเตี๊ยมแล้วพาไปที่ห้องพิเศษ นางถึงได้สะบัดมือเขาออก

ท่าทางไม่เหมือนคนเมื่อวานที่รั้งต้นคอเขามาจุมพิตเลยสักนิด ซึ่งการกระทำนี้ทำเมิ่งกวังฮุยขมวดคิ้ว

“เยวี่ยนเอ๋อร์ ท่าทางเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

“เรียกข้าว่าคุณหนูรองเช่นเดิมเถิดเจ้าค่ะ”

เมิ่งกวังฮุยสัมผัสได้ถึงกำแพงบางอย่างที่หรงซินเยวี่ยนสร้างขึ้น มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือนางเอาไว้เมื่อคิดว่านางจะเปลี่ยนใจไม่แต่งงานกับเขาแล้ว

“เยวี่ยนเอ๋อร์ เราจะแต่งงานกันแล้วมิใช่หรือ ข้าจะเรียกเจ้าเช่นนี้ก็ไม่แปลก”

“แปลกเจ้าค่ะ เพราะเรายังไม่ได้แต่งงานกัน ที่สำคัญเลยก็คือข้ากับพี่หญิงใหญ่ยังไม่ได้ทำสัญญา และก่อนที่จะถึงตอนนั้นข้าอาจจะเปลี่ยนใจไม่ทำแล้วก็ได้”

ท่าทางต่อต้านของนางเรียกสีหน้าทะมึนจากชายหนุ่ม เขายื่นมือไปรั้งต้นคอนางแล้วดึงมาจุมพิต บดขยี้ริมฝีปากนางอย่างไม่ปรานี

“อื้อ~”

ครั้งนี้หรงซินเยวี่ยนไม่ยินยอมพร้อมใจ นางรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกเมิ่งกวังฮุยออก แต่แรงมดของนางหรือจะสู้แรงเขาได้ นอกจากจะไม่อาจผลักเอาออกไปได้แล้ว ตอนที่นางหลุดเสียงร้องออกมายังเป็นการเปิดโอกาสให้เขาสอดลิ้นเข้ามาชิมความหวานในโพรงปาก

ไล่ขบเม้มริมฝีปากของนางจนร้อนผ่าว คล้ายมีมดร้อยตัวกัดอยู่รอบริมฝีปาก จนกระทั่งนางเริ่มหายใจไม่ทันแล้วขาอ่อน เขาถึงได้ผละริมฝีปากออกแล้วโอบเอวบางของนางให้แนบเข้ากับร่างกายแข็งแกร่งของเขา

“เยวี่ยนเอ๋อร์ เราจุมพิตกันแล้ว เจ้ายังหวังจะแต่งให้ใครอีก ริมฝีปากคู่นี้เป็นของข้าแล้ว อย่าหวังว่าข้าจะปล่อยให้ผู้ใดได้แตะต้อง”

หรงซินเยวี่ยนเงยหน้ามองเมิ่งกวังฮุย สายตาเริ่มแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ

“อย่าได้แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของข้า เพราะเราไม่ได้เป็นอันใดกัน อีกอย่างท่านยังเป็นคนรักของพี่หญิงใหญ่ ตอนนี้พี่หญิงใหญ่ยังไม่ได้เข้าวังเลยด้วยซ้ำ ใจต้องระดับไหนถึงทำกับข้าแบบนี้ ที่ผ่านมาข้ายังมองท่านเป็นคนดีอยู่บ้าง แต่ตอนนี้คงต้องมองท่านใหม่แล้ว”

ว่าแล้วหรงซินเยวี่ยนก็ผลักเมิ่งกวังฮุยออก อาศัยจังหวะที่เขายังนิ่งไปกับคำพูดของนางรีบวิ่งไปจากที่นี่ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าทันทีที่นางหันหลังให้เขา ดวงตาคมกริบจะปรากฏความเจ้าเล่ห์ขึ้น

“แล้วต่อไปเจ้าจะปฏิเสธข้าไม่ได้!”

---

[1] ชิงเหมยจู๋หม่า (青梅竹马) หมายถึง คู่รักที่มีใจให้กันตั้งแต่เด็ก ๆ คบกันจนแก่เฒ่า