๘ หรงฟู่กุ้ยสตรีโง่เขลาพร้อมใจมอบประโยชน์ให้เพื่อความรัก

๘

หรงฟู่กุ้ยสตรีโง่เขลาพร้อมใจมอบประโยชน์ให้เพื่อความรัก

หรงซินเยวี่ยนกลับมาถึงจวนก็ตรงไปที่เรือนบิดาในทันที วันนี้นางต้องรู้ให้ได้ว่าสิ่งที่เมิ่งกวังฮุยพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ หรือเขาแค่ขู่นางไปเท่านั้น

“คุณหนูขอรับ นายท่านเชิญด้านในขอรับ”

พ่อบ้านเหยาที่รออยู่หน้าเรือนใหญ่เชิญนางเข้าไปด้านใน ดูจากสีหน้าของพ่อบ้านชราแล้วนางยังเดาสถานการณ์ไม่ออกจึงรีบเดินเข้าไป

“เยวี่ยนเอ๋อร์มาแล้วหรือ”

หรงซินเยวี่ยนดึงรอยยิ้มมาประดับใบหน้า ย่อกายลงทำความเคารพหรงกงหมิง หวังปิงหลิง เผิงทูทูตามลำดับ

หรงกงหมิงนั่งตั่งตัวเดียวกับฮูหยินใหญ่ซึ่งคั่นเอาไว้ด้วยโต๊ะน้ำชา เผิงทูทูในฐานะเมียรองนั่งเก้าอี้แยกจากทั้งสอง เมื่อหรงซินเยวี่ยนทำความเคารพเสร็จแล้วก็เข้าไปนั่งเก้าอี้ข้างมารดาที่รินชาใส่ถ้วยให้นางแล้วยื่นมาให้

“ขอบคุณท่านแม่เจ้าค่ะ”

เผิงทูทูทำเพียงพยักหน้ารับเท่านั้น ดวงตาสำรวจใบหน้าบุตรสาวก่อนที่จะหันไปทางสามีเมื่อเขาเริ่มเกริ่นเข้าสู่ประเด็นแล้ว

“การค้าวันนี้ราบรื่นดีกระมัง”

“กระแสตอบรับค่อนข้างดีเจ้าค่ะ คาดว่าสามวันนี้สิ่งที่ขายดีที่สุดในร้านเห็นทีจะเป็นจอมนางเคียงบัลลังก์”

ปลายเสียงหรงซินเยวี่ยนติดหัวเราะเบา ๆ นางย่อมดูออกว่าคำถามเหล่านี้เพียงเกริ่นนำเท่านั้น

ที่นางไม่รีบให้บิดาเข้าประเด็นเพราะอยากขอเวลาทำใจด้วยเช่นกัน

“ดีแล้ว เจ้ามีหัวการค้าพ่อก็วางใจ เมื่อใดที่เจ้าออกเรือนไปแล้วย่อมไม่ลำบาก เงินจะทำให้เจ้ามีทางเลือกมากขึ้น ว่าแต่ช่วงนี้มีบุรุษบ้านใดเข้าตาหรือไม่”

หวังปิงหลิงที่กำลังจิบชาอยู่สำลักทันทีเพราะไม่คิดว่าสามีจะหลุดคำพูดนี้ออกมา

“ท่านพี่ มีอย่างที่ไหนเจ้าคะ สตรีต้องตาบุรุษ หากใครได้ยินเข้าจะคิดว่าบุตรสาวตระกูลหรงเป็นคนเช่นไร”

หรงกงหมิงกระแอมแก้สถานการณ์แล้วใช้คำพูดใหม่ ซึ่งคำพูดนี้เองที่เป็นการเข้าเรื่องอย่างเป็นทางการ

“เมื่อเช้านี้กวังฮุยกล่าวว่าจะส่งแม่สื่อมาที่บ้าน หากเจ้ายินดีแต่งให้เขา จะมาส่งของหมั้นให้ด้วยตนเอง พ่อไม่ได้รับปากเพราะเห็นใจกุ้ยเอ๋อร์ ไม่คิดว่าพี่สาวเจ้าจะยินยอมพร้อมใจ ที่สำคัญยังกล่อมแม่ใหญ่เจ้าให้ทำตามความปรารถนาของนางด้วย”

ดูจากสถานการณ์แล้วคงรอให้ข้าพยักหน้า

“ท่านพ่อ แม่ใหญ่ ท่านแม่เห็นว่าอย่างไรเจ้าคะ”

“ความเห็นของพวกเราไม่สำคัญ พ่อตามใจเจ้า หากไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่ง หากแต่งไปแล้วอยากหย่า พ่อก็ตามใจเจ้าอีกเช่นกัน”

ตามใจข้าหรือตามใจพี่หญิงใหญ่

“...พี่หญิงใหญ่บอกท่านพ่อหรือยังเจ้าคะ นางจะให้ข้าหย่าหลังจากที่แต่งเข้าจวน”

หรงกงหมิงหันไปมองหน้าหวังปิงหลิง นางก็วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ กล่าวโดยไม่ปิดบังความจริง

“บอกแล้ว เพราะเช่นนี้จึงถามความเห็นของเจ้าก่อน แม่ใหญ่เห็นใจพี่หญิงของเจ้าและเห็นใจเจ้าเช่นกันที่ชีวิตการแต่งงานไม่เป็นเหมือนสตรีทั่วไป”

แม่ใหญ่กล่าวไม่ผิด หากฮ่องเต้ไม่ได้สวรรคตในเร็ววันนี้ หากยืดเวลาไปเก้าปีสิบปี พี่หญิงใหญ่ก็ล่วงเลยวัยดอกไม้แรกแย้มไปแล้ว ยากจะมีบุรุษดี ๆ คนใดมาทาบทาม

“กล่าวตามตรง หากพี่หญิงของเจ้าออกจากวังแล้วมีบุรุษที่ยังเฝ้ารอจะแต่งงานกับนางเป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง และน่ายินดีขึ้นไปอีกหากเจ้าจะได้แต่งงานสักครั้งหนึ่ง ให้ได้สัมผัสความรู้สึกของการเป็นภรรยาใครสักคน ทดแทนความรู้สึกที่เจ้าไม่อาจมีบุตรเป็นของตนเอง”

แม่ใหญ่บทจะพูดก็พูดได้ดีนัก ทำข้าใจเต้นระริก

“เรื่องนี้…ขอเวลาข้าคิดได้หรือไม่เจ้าคะ ตอนนี้ข้ามีความสุขมาก การแต่งงานเกี่ยวพันกับความสุขในชีวิตข้า หากการแต่งงานครั้งนี้พรากความสุขของข้าไป ข้ายินดีเป็นสตรีที่ไม่ได้ออกเรือนเจ้าค่ะ”

หรงกงหมิงกับหวังปิงหลิงเงียบไปเพราะสะท้อนใจในคำพูดนี้ ต่างจากเผิงทูทูที่มุมปากผุดรอยยิ้มให้กับการกระทำของบุตรสาว หรงซินเยวี่ยนทันได้เห็นสีหน้าของมารดา ดวงตาหลุบลงต่ำซ่อนความรู้สึกนึกคิดในใจ

ข้าไม่ตกลงง่าย ๆ แน่เมิ่งกวังฮุย ทุกอย่างที่เจ้าได้มาง่ายเกินไป

หลายวันผ่านไปใกล้ถึงเวลาที่หรงฟู่กุ้ยจะต้องเข้าวังหลวงแล้ว

หรงซินเยวี่ยนที่ไม่ได้สนิทกับพี่สาวมากนักแต่ก็ไม่ได้ห่างเหินกันเสียทีเดียวมาหานางที่เรือนส่วนตัวเพื่อมอบของใช้ส่วนตัวที่ท่านตาส่งมาให้นางจากรั่วหยางมอบให้พี่สาวเพื่อเป็นของขวัญสำหรับการไปใช้ชีวิตในอีกสถานที่หนึ่ง

“ชาดสีใหม่งามนัก หากฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์อยู่ ได้ครอบครองเครื่องประทินโฉมเหล่านี้ก็คงดีต่อการแก่งแย่งชิงดีไม่น้อย แต่อย่างไรก็ดี การเป็นสนมในวังครั้งนี้จะให้เสียหน้าตระกูลหรงไม่ได้ ข้าจะใช้ให้ดี”

หรงฟู่กุ้ยหันไปสำรวจตัวเองในกระจกอีกครั้ง พยักหน้าพอใจกับสีปากในตอนนี้เป็นอย่างมาก

“แม้สตรีวังหลังในตอนนี้จะลดการแข่งขันกันลงบ้างแล้ว แต่ข้าก็ขออวยพรให้พี่หญิงใหญ่กลับออกมาจากที่นั่นด้วยสภาพเหมือนตอนที่เข้าไป”

“หึ! กลัวข้าตายอยู่ในนั้นหรือ”

หรงซินเยวี่ยนยิ้มร้าย ยอมรับตามตรง

“ใช่! ลำบากให้ครอบครัวต้องมาคอยช่วยแก้แค้นให้อีก ท่านตาของพี่หญิงใหญ่มีกำลังทหารมากมาย หากเจ็บแค้นราชวงศ์จนยกทัพจับศึกขึ้นมาจะว่าอย่างไร”

“เจ้าอ่านบทละครมากเกินไปแล้วน้องรอง ขยายกิจการเปิดโรงงิ้วเพิ่มดีหรือไม่ ดูท่าจะชิงคณะงิ้วอันดับหนึ่งได้สักวัน”

หรงฟู่กุ้ยกล่าวไปอย่างนั้น ไม่ได้คิดอันใดมาก ไม่นึกว่าจะเห็นแววตาเป็นประกายของหรงซินเยวี่ยน

“ข้าพูดเล่น เจ้าเก็บเอาไปคิดจริงจังเชียวหรือ”

“น่าสนใจ หากข้ามีสิทธิ์ในโรงเตี๊ยมแล้วหากเพิ่มเวทีการแสดงงิ้วสลับกับเล่านิทาน นอกจากจะได้ขายหนังสือแล้วยังได้ขายตั๋ว ขายอาหารในโรงเตี๊ยมด้วย ชักสนุกแล้วสิ”

พูดถึงการทำธุรกิจแล้วหรงซินเยวี่ยนก็จมในความคิดของตัวเอง คิดแผนธุรกิจขั้นตอนที่หนึ่ง สอง สามเรียงลำดับเอาไว้ในหัว

นางดูมีไฟในการใช้ชีวิตยิ่งนัก ไม่เหมือนข้าที่…

หรงฟู่กุ้ยที่เห็นท่าทางมีชีวิตชีวาของน้องสาวก็รู้สึกว่าตนเป็นสตรีน่าเบื่อยิ่ง

“ชีวิตข้านอกจากเรื่องความรักแล้วก็ไม่ได้คิดเรื่องอย่างอื่น ไม่เหมือนเจ้าที่ยังมีเรื่องการค้าอยู่ในหัว หาวิธีสร้างรายได้ หาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองโดยไม่หวังพึ่งพาบิดาหรือสามี หากเจ้าแต่งให้ฮุยเกอ เขาจะต้องหลงรักเจ้าแน่”

หรงซินเยวี่ยนหลุดจากภวังค์ความคิด

“พี่หญิงใหญ่จะเกลี้ยกล่อมให้ข้าแต่งให้เขาหรือเจ้าคะ ดูก็รู้ว่าเจ็บปวดไยยังเสนอเช่นนี้”

“น้องรอง ที่จริงข้ารู้ว่า…”

หรงฟู่กุ้ยหยุดพูดเพียงเท่านั้นแล้วเงียบไป

หรงซินเยวี่ยนหรี่ตาสำรวจอารมณ์ในดวงตาพี่สาวก็พบอารมณ์ที่หลากหลาย

“รู้ว่าอันใดเจ้าคะ”

หรงฟู่กุ้ยส่ายหน้า เปลี่ยนใจไม่พูด

“ช่างเถิด อย่างไรข้าก็ยังหวังว่าเจ้าจะแต่งให้เขา”

“อะไรทำให้พี่หญิงใหญ่มั่นใจว่าวิธีการนี้จะดี ที่คาดเดาไม่ได้ก็คือสายลมและหัวใจของมนุษย์ พี่หญิงใหญ่ไม่กลัวหรือว่าข้าจะไม่ยอมหย่ากับเขา ไม่ว่าจะเสียหน้าก็ดีหรือกลายเป็นวันหนึ่งข้าตกหลุมรักเขาจนไม่อยากพรากจากก็ดี ได้ยินแบบนี้แล้วยังมั่นใจในตัวเขาและข้าอีกหรือไม่”

หรงฟู่กุ้ยดวงตาไหววูบ

“เจ้าชอบฮุยเกอหรือถึงคิดว่าวันหนึ่งความชอบจะเปลี่ยนเป็นความรัก”

หรงซินเยวี่ยนส่ายหน้า

“ข้าไม่รู้อนาคต แต่หากถามตอนนี้คือไม่ เพราะเช่นนี้ข้าจึงปฏิเสธทุกคนที่จะเกลี้ยกล่อมให้ข้าแต่งงานกับเขา”

หรงฟู่กุ้ยน้ำตาคลอ สีหน้าฉายความเศร้าอย่างที่หรงซินเยวี่ยนไม่เคยเห็นมาก่อน

“ที่จริงข้ารู้ว่าฮุยเกอไม่ได้ชอบข้า เขาเข้าหาข้าก็เพื่อหาโอกาสได้แสดงฝีมือต่อหน้าท่านตา จากนายกองวันนั้นสู่รองแม่ทัพในวันนี้ แม้จะอาศัยฝีมือเขาแต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าท่านตาก็มีส่วนช่วยสนับสนุนเพราะเห็นข้ารักเขา หลานสาวคนเดียวของแม่ทัพหวังจะแต่งให้นายกองได้อย่างไร”

นางรู้ว่าโดนหลอกใช้แต่ก็ยังรักเขา นี่…

“พี่หญิงใหญ่โง่เพียงนี้”

หรงฟู่กุ้ยไม่โกรธน้องสาว เพราะแม้แต่นางเองก็ยังคิดว่าตนโง่ แต่ทำอย่างไรได้ สุดท้ายนางก็แพ้เสียงหัวใจของตัวเอง รักเขาจนสุดหัวใจ

“ทุกคนรู้ว่าใครเข้าหาเราเพราะผลประโยชน์หรือเข้าหาเราด้วยความจริงใจ แต่อยู่ที่ว่าเราจะยอมให้เขาเข้ามาหาผลประโยชน์หรือไม่”

“ซึ่งพี่หญิงใหญ่ก็ให้ผลประโยชน์เขาจนตราบเท่าอนาคต ได้ยินคำพูดพี่หญิงใหญ่เมื่อครู่ข้าถึงคิดอะไรขึ้นได้ ท่านกลัวว่าแม่ทัพหวังจะไม่พอใจเมิ่งกวังฮุยที่แต่งสตรีอื่นแทนที่พี่หญิงใหญ่หรือเจ้าคะ”

ใบหน้างามพยักหน้าขึ้นลงเบา ๆ

“ใช่ หากให้เหตุผลนี้กับท่านตาไปต้องเข้าใจแน่”

หรงซินเยวี่ยนส่ายหน้าให้สตรีที่กำลังลุ่มหลงในความรักและทุ่มเทขนาดนี้

“พี่หญิงใหญ่ทุ่มเทให้เขาแล้วทำไมต้องลากข้าเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย พี่หญิงใหญ่จะได้ประโยชน์อันใดจากการทุ่มเทให้เขาเจ้าคะ”

“ความหวัง มีเพียงทำวิธีนี้ถึงจะมีความหวัง น้องรองจงนำคำพูดของพี่ไปบอกเขา แล้วเขาจะได้รู้ว่าใครทุ่มเทเพื่อเขามากที่สุด ควรค่าแก่การที่เขาจะมอบความรักใคร”