LOGINศรันภพมาพบอนิรุจเช้าวันถัดมา ชายหนุ่มไม่รอช้า เพราะกลัวพี่สาวเปลี่ยนใจ ขึ้นชื่อว่ารักอะไรก็เปลี่ยนแปลงได้ทั้งนั้น ยิ่งเป็นคนที่รักมากอย่างตวงรัก ที่ให้อภัย อนิรุจซ้ำ ๆ จนกลายเป็นความเคยชิน บางครั้งเขาเองยังคิดว่าพี่สาวเป็นกระเบื้องที่ถูกเลือกเพราะความอดทน
อนิรุจแสดงอาการไม่พอใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้ว่าน้องเมียมาขอพบ คงไม่พ้นเรื่องเดิม ๆ ศรันภพคงมาขอร้องให้เขากลับบ้าน พร้อมกับคำขู่ อยากจะบอกเหลือเกินว่านอกจากความงี่เง่าของพี่สาวแล้ว ความหัวหมอของน้องก็ทำให้เขาเบื่อหน่ายจนไม่อยากกลับไปที่บ้านหลังนั้นอีก ตวงรักคงเอาความเจ็บป่วยมาอ้าง เพื่อให้เขากลับไป
“สวัสดีครับคุณอนิรุจ” ถ้อยคำที่ศรันภพใช้ห่างเหินจนคนฟังสัมผัสได้
“ฝากบอกตวงรักด้วยนะว่าฉันจะกลับก็ต่อเมื่ออยากกลับ” อนิรุจบอกกับน้องเมีย เพราะคิดว่าศรันภพมาที่นี่เพราะตวงรักใช้ให้มาตามเขากลับบ้าน
“ผมทราบครับว่าคุณไม่อยากกลับบ้าน และไม่อยากใช้ชีวิตกับพี่สาวผมอีกแล้ว วันนี้ผมมาพบคุณในฐานะทนายความของพี่ตวงครับ ไม่ใช่ฐานะน้องเมีย นี่ครับใบหย่า แค่เซ็นชื่อลงไปในช่องนี้ อิสรภาพก็เป็นของคุณ ทีนี้คุณจะไปไหน จะมีใคร หรือทำอะไร ก็เรื่องของคุณเถอะครับ เซ็นเลยครับ” เหมือนถูกค้อนทุบหัว เมื่อฟังศรันภพพูดจบประโยค ตาคู่คมมองกระดาษที่ศรันภพยื่นมาให้อย่างไม่เชื่อสายตา มีลายเซ็นของตวงรักอยู่ในนั้นแล้ว
“ตลกว่ะ ที่ทำเนี่ยพี่สาวนายรู้หรือยัง เดี๋ยวก็วิ่งร้องไห้
ขี้มูกโป่งมาอีกหรอก”“หยุดดูถูกพี่สาวผม แล้วเซ็นชื่อลงไปซะ จะได้รู้ว่าเอกสารนี้เป็นของจริงหรือเปล่า” เพราะความรักที่พี่มีให้เขา จึงทำให้อนิรุจดูถูก คงคิดว่าตวงรักขาดเขาไม่ได้สินะ
“คิดว่าตัวเองเป็นแกนกลางของโลกเหรอครับ อย่าช้าเลย เพราะถ้าพี่ตวงเปลี่ยนใจฟ้องชู้ขึ้นมา จะทำให้สุดที่รักของคุณลำบากไปด้วย อยากได้มากไม่ใช่เหรอใบหย่าเนี่ย รีบเซ็นสิ”
“เล่นอะไรของนาย ฉันไม่สนุกด้วยนะ”
“เอกสารชัดเจนขนาดนี้ คุณยังคิดว่าเล่นอีกหรือ พี่ตวงเขาหย่าให้คุณ อะไรก็ตามที่เป็นสินสมรส เธอสั่งให้ขายแล้วเอาเงินมาแบ่งกัน” อนิรุจหยิบกระดาษตรงหน้าขึ้นไปอ่านให้แน่ใจ ตวงรักขอหย่ากับเขาเป็นไปได้อย่างไร ที่ผ่านมาพอได้ยินคำว่าหย่า ตวงรักก็แทบดิ้นตาย แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเธอถึงส่งเอกสารมา
“รีบเซ็นเถอะครับ ผมเสียเวลามามากแล้ว”
“แน่ใจนะว่าถ้าฉันเซ็นจริง ๆ พี่สาวนายจะไม่ตาย!”
“คุณต่างหากที่จะตาย!...”คำพูดที่เหลือค้างไว้แค่ริมฝีปาก เมื่อศรันภพเกือบหลุดเรื่องหลานออกมา
“หมายความว่าไง!”
“หมายความว่า คุณต่างหากที่จะต้องตายเพราะพี่ตวงไม่เอาคุณแล้ว!”
“นี่นายยังคิดว่าฉันรักพี่สาวนายมากสินะ”
“ผมรู้ว่าคุณหมดรักพี่ตวงนานแล้ว คนทั้งโลกก็รู้ มีเพียงพี่ตวงคนเดียวเท่านั้น ที่ยังคิดว่าคุณยังรักเธออยู่ ตามความต้องการของคุณครับ อยากหย่าพี่ตวงก็หย่าให้แล้ว อย่าเล่นแง่อีกเลยครับ คุณเองก็รอวันนี้มานาน พวกเราคืนอิสรภาพให้คุณ
คุณจะได้เปิดตัวคนที่คุณรักสมใจ ยินดีด้วยนะครับ” ยื่นมือมาตรงหน้า พร้อมกับทำท่าทางยียวน ถึงจะไม่อยากเชื่อแต่อนิรุจก็ต้องเชื่อ เพราะในกระดาษแผ่นนั้นระบุมาอย่างชัดเจนว่าตวงรักต้องการหย่ากับเขา เป็นไปได้ยังไง“ได้ฉันจะเซ็นให้นาย ถ้าพี่สาวนายดิ้นตายอย่าหาว่าฉันใจดำนะ!”
“พี่ตวงไม่ทำอย่างนั้นแน่นอนครับ กลับกันคุณต่างหากที่จะต้องไปดิ้นตายตรงหน้าเธอ เตือนก่อนนะครับถ้าไปหอนที่บ้านโดนน้ำร้อนนะครับ”
“ไอ้ตาม!”
“กรุณาให้เกียรติผมด้วยนะครับ ผมศรัณภพ ทนายความคุณตวงรัก ไม่ใช่ไอ้ตามน้องเมียคุณอีกต่อไป!”
อนิรุจเซ็นชื่อลงในกระดาษแผ่นนั้น ก่อนจะดันกลับมาให้ศรัณภพอย่างแรง ศรัพภพหยิบขึ้นมาอ่าน เมื่อเห็นลายเซ็นของอนิรุจก็ยิ้มออกมาด้วยท่าทางกวนโมโห
“ขอบคุณนะครับ” ง่ายเหมือนที่เขาคิดเอาไว้ เพราะอนิรุจอยากหย่าใจจะขาด ไม่เหลือแม้แต่เยื่อใย นอกจากจะไม่ถามถึงพี่สาวเขาแล้ว คำพูดของอนิรุจมีแต่ดูถูกถากถาง ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาตวงรักทนกับคนแบบนี้ได้ยังไง
“ยินดีด้วยครับพี่ตวง” แสดงความยินดีกับพี่สาวในใจ ต่อไปนี้ตวงรักจะไม่เจ็บปวดอีกแล้ว มีสามีแบบนี้ไม่มีดีกว่า ไม่ว่าตวงรักจะตัดสินใจอย่างไร จะมีครอบครัวอยู่ข้าง ๆ เสมอ เขาพร้อมจะดูแลช่วยเหลือพี่สาว สีตะลาก็เช่นกัน
ศรัพภพออกไปจากห้องทำงานของอดีตพี่เขยด้วยความโล่งใจ อยากรู้เหลือเกินว่า ถ้าอนิรุจรู้ว่าตวงรักท้องจะเป็นอย่างไร ถ้าวันนั้นมาถึงจริง ๆ ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว ร้อยพันครั้งที่ตวงรักให้อภัยเขา เเต่อนิรุจก็เลือกที่จะเดินทางนี้ ทนจนดูไร้ค่า ก็คงเป็นตวงรักนี่แหละ เขาจะทำให้ของตายที่อนิรุจคิดว่าไร้ค่า กลับมามีชีวิตอีกครั้ง สาบานเลยว่าอนิรุจจะต้องเจ็บปวดกว่าที่พี่สาวเขาเจอร้อยเท่าพันเท่า
“แสนดีขึ้นได้แล้วลูก เดี๋ยวต้องทำการบ้านนะ ไปอาบน้ำมากินข้าว จะได้เตรียมตัวทำการบ้าน” ตวงรักเรียกเมื่อเห็นว่าแสนดีเล่นน้ำมาสักพักแล้ว อนิรุจมองอดีตภรรยาแล้วมองหน้าลูก การบ้านคงเป็นสิ่งที่เธอเอามาใช้แยกลูกออกจากเขาสินะ “ไปกินข้าวกันพ่อ” แสนดีชวนพ่อ อนิรุจยังยืนอยู่ในสระน้ำ ตาคู่คมมองตวงรักตาละห้อย รอคอยว่าเธอจะเอายังไงกับเขา “คุณก็ขึ้นได้แล้วค่ะ จะได้มากินข้าวพร้อมลูก” หัวใจดวงโตกระตุกเมื่อเธอพูดจบประโยค “มองอะไรคะ หรือไม่อยากกินข้าว” ตวงรักถามเมื่ออนิรุจยังมองเธออยู่อย่างนั้น “ไปพ่อ ไปอาบน้ำจะได้มากินข้าวกัน” แสนดีดึงมือพ่อ ให้เดินตามมา “ขอบคุณครับตวง” เอ่ยขอบคุณ ก่อนจะนำผ้าขนหนูที่เตรียมมาเช็ดน้ำออกจากตัว ตวงรักเบือนหน้าไปทางอื่น เพราะไม่อยากเห็นร่างกายของเขา “แสนดีขึ้นไปอาบน้ำข้างบนนะลูก ให้คุณพ่อใช้ห้องน้ำข้างล่าง” สองพ่อลูกจูงมือกันเดินเข้าไปในบ้าน โดยมีตวงรักมองตามหลังไปจนลับตา ความสุขของลูกคือสิ่งที่เธออยากเห็น เขามาดีมาทำให้ลูกมีความสุข เธอก็ควรดีกับเขา มื้ออาหารผ่านไปท่ามกลางรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ
“เล่นน้ำกันไหมพ่อ” เมื่อต่อเลโก้ไปนาน ๆ แสนดีก็เริ่มเบื่อ เด็กน้อยชวนพ่อเล่นน้ำเพราะอากาศร้อนเลยนึกสนุก “พรุ่งนี้ได้ไหม วันนี้แขกเต็มบ้านเลย ไว้พรุ่งนี้นะลูก” อนิรุจบอกกับลูกเพราะเห็นว่าวันนี้คงไม่เหมาะถ้าจะเล่นน้ำกับลูก “แสนดีเตรียมตัวไปอาบน้ำได้แล้วลูก เดี๋ยวเราต้องไปโรงเเรมกันนะ” ตวงรักบอกกับลูก ก่อนจะหันมาหาคนเป็นพ่อ “คุณก็กลับได้แล้วค่ะ เดี๋ยวฉันต้องพาลูกไปงานเลี้ยงที่โรงแรม” “พรุ่งนี้ผมมาหาลูกได้ไหม” อนิรุจขออนุญาตคนเป็นแม่ “พรุ่งนี้คงไม่เหมาะ ไว้อาทิตย์หน้าก็แล้วกันค่ะ” เธอตัดบทเพราะไม่อยากให้เขามาที่นี่ อีกอย่างเธอรับปากน้องไว้แล้ว น้องคงไม่สบายใจถ้าเธอให้เขาเข้ามาวุ่นวายในบ้านบ่อย ๆ “พรุ่งนี้นะครับแสนดี พรุ่งนี้พ่อจะมาเล่นน้ำด้วยนะครับ” อนิรุจบอกกับลูก แล้วหอมศีรษะลูกฟอดใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปหาอดีตภรรยา ตาคู่คมจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหญิงสาว ก่อนจะไล่เรื่อยไปตามเนื้อตัวของเธอ ตวงรักสวยขึ้นจากเดิมเป็น กอง เธอคงมีความสุขที่ไม่มีเขาอยู่ในชีวิต “เชิญค่ะ ออกประตูหลังนะคะ ฉันจะให้พี่แอ๋
“วันนี้ที่บ้านฉันมีงาน กรุณาให้เกียรติน้องฉันและแขกที่มาในงานด้วยค่ะ” ตวงรักบอกกับเขา เพราะไม่อยากให้งานของน้องสะดุด แสนดีกำแขนเสื้อแม่พร้อมเขย่าไปมา การกระทำของลูกทำให้ตวงรักเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก ลูกคงดีใจที่ได้เจอเขา แต่เธอไม่อยากให้อนิรุจมาวุ่นวายกับลูกตอนนี้ ห้าปีแล้วเธอทำใจได้แล้ว อนิรุจกลับมาตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ อนิรุจมองหน้าลูก ก่อนจะหันหลังกลับ บอกตัวเองไม่ให้ยอมแพ้ วันนี้ไม่ได้กอดไม่ได้หอมลูกก็ไม่เป็นไร วันหน้าเขาจะมาใหม่จะมาจนกว่าตวงรักจะใจอ่อนอนุญาตให้เขาเข้าใกล้ลูก จังหวะที่ก้าวเดิน แสนดีก็ดิ้นลงจากอ้อมแขนแม่ แล้ววิ่งไปกอดขาอนิรุจเอาไว้ ท่ามกลางความตกใจของทุกคน อนิรุจเองก็ตกใจไม่น้อย ร่างสูงย่อตัวลงกับพื้น แล้วกอดลูกไว้ในอ้อมแขน น้ำตาพากันไหลออกมาเมื่อได้กอดและหอมลูก “พ่อ! พ่อจะไปไหนครับ!” แสนดีถามตาคู่เล็กมองหน้าพ่อ แขนเล็กกอดลำคอแกร่งแล้วซบหน้าลงกับอกของพ่อ “พ่อ...” อนิรุจตอบคำถามลูกไม่ได้ เพราะเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าจะไปไหน ตวงรักยกมือปิดปากเมื่อเห็นแสนดีกอดคนเป็นพ่อ “ปล่อยแสนดีเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ศรันภพร้องบอกพร้อมกับเดินเข้าไปดึงแสน
ในที่สุดสีตะลาก็ใจอ่อนยอมตกลงแต่งงานกับธนิก ท่ามกลางความสุขและความยินดีของทุกคนในครอบครัว โดยเฉพาะศรันภพที่ดีใจจนออกนอกหน้า เพราะเชียร์คู่นี้มานานและไม่อยากให้พี่สาวปฏิเสธคนดี ๆ งานแต่งงานถูกจัดขึ้นที่บ้านเจ้าสาวและมีงานเลี้ยงฉลองที่โรงแรมของฝ่ายเจ้าบ่าว บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยความสุข ตวงรักช่วยดูแลงานในครัวเป็นส่วนใหญ่ ไม่อยากเข้าไปในงานของน้องเพราะเป็นแม่หม้ายหย่าสามี ถึงจะไม่ถือสาแต่ก็เกร็งใจญาติฝ่ายเจ้าบ่าว แสนดีเล่นสนุกตามประสาเด็ก เด็กน้อยตื่นเต้นที่เห็นคนมาเต็มบ้าน ตวงรักต้องคอยปรามลูกเพราะกลัวลูกจะไปขวางแขกเหรื่อที่มาในงาน “พี่ตวงมาถ่ายรูปกัน” สีตะลาเข้ามาเรียกพี่สาว “ทำไมหน้ามันแบบนี้ล่ะพี่ ให้ช่างแต่งหน้าเติมแป้งหน่อยนะ ทำไมมาอยู่ในครัวล่ะ วันสำคัญของเตย เตยอยากให้พี่ตวงอยู่ข้าง ๆ เตยนะคะ” “พี่อยู่ในครัวดีแล้ว แสนดีหายไปไหนนะ” ตวงรักบอกกับน้อง ก่อนจะมองหาลูก “อยู่กับคุณนิกน่ะค่ะ เตยเห็นคุณนิกอุ้มอยู่” “ซนจริงแสนดี” “อย่าดุหลานเลยพี่หลานคงมีความสุข ที่เห็นเตยแต่งงาน ไปค่ะไปถ่ายรูปกัน แล้วไม่ต้อง
หลังจากเคลียร์เอกสารเสร็จ ตวงรักก็เปิดโน๊ตบุ๊คเพื่อเช็คงานในอีเมล หญิงสาวเปิดเมลเก่าที่เคยสมัครใช้งานตอนที่เป็นนักศึกษา ก่อนจะร้องไห้ออกมาเมื่อเห็นข้อความที่ส่งเข้ามา เธอไม่ได้ใช้เมลนี้มานานมากแล้ว โชคดีที่ยังไม่ลืมรหัสผ่าน “รุจ!” อุทานออกมาเมื่อกวาดสายตาไปตามตัวหนังสือในข้อความนั้น ‘ตวงรัก หวังว่าคุณจะเปิดอีเมลนี้อ่านสักวัน ผมกำลังจะเดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศ ผมคิดถึงคุณกับลูกเหลือเกิน อยากไปหาอยากกอดคุณกับลูกอีกสักครั้ง แต่รู้ว่าคงไม่มีโอกาส ผมขอโทษ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่ทำแบบนี้เลย ผมจะรักคุณให้มากที่สุดให้สมกับที่คุณรักผม ผมมันเลวเอง สมแล้วที่คุณเกลียดผม ฝากลูกด้วยนะครับ ผมรักคุณกับลูกมากนะ ถ้ามีโอกาสเราคงได้กลับมาเจอกันอีก ขอให้คุณโชคดีสุดท้ายนี้คงไม่มีอะไรจะบอกนอกจากคำว่ารัก ผมรักคุณนะครับรักมากและจะรักตลอดไป มือบางยกขึ้นปิดปาก เมื่อก้อนสะอื้นตีตื้นขึ้นมา ถึงจะไม่คิดถึงเขาแล้ว แต่พอเจอข้อความนี้ก็อดคิดถึงเขาไม่ได้ มือบางพิมพ์ข้อความตอบกลับ ก่อนจะกดลบเมื่อพิมพ์จบประโยค ผ่านมาห้าปีแล้วเธอไม่ควรรื้อฟื้นมันอีก ถึงจะอยู่ในสถานะเดิมไม่ได้ แต่ก็เป็นเพื่
เมื่อถึงกำหนดเดินทางอนิรุจอยากไปหาตวงรักอีกครั้ง แต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้ ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความแล้วส่งอีเมลให้เธอ ที่เลือกส่งอีเมลเพราะไม่อยากให้ตวงรักเปิดอ่านตอนนี้ หวังว่าหลังจากนี้ชีวิตของตวงรักจะมีแต่ความสุข ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเขาจะอวยพรให้เธอเสมอ วีนัสยังตามเขาไม่เลิก เขาตัดสินใจตัดขาดจากเธอ อยากไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่นั่นคงทำให้เขาลืมตวงรักกับลูกได้ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะไม่นอกใจ และจะรักเธอให้สมกับที่เธอรักเขา จากกันครั้งนี้ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนถึงจะได้เจอกัน เขาจะเก็บเธอไว้ในใจตลอดไป ตวงรักออกจากโรงพยาบาลในช่วงสายของวัน ศรันภพทำหน้าที่เป็นคนขับรถ สีตะลาอาสากลับมาจัดเตรียมบ้านเพื่อต้อนรับหลาน ตั้งแต่เช้าอาการของพี่สาวก็แปลกไป เขาเห็นตวงรักเหม่อลอยและมองโทรศัพท์มือถือบ่อยครั้ง “มีอะไรหรือเปล่าพี่ตวง” ถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นพี่นั่งเหม่อและมองแต่มือถือ “ไม่มีอะไรจ้ะ ไปเถอะพี่อยากกลับบ้านแล้ว” บอกกับน้อง เมื่อลืมตัวจนน้องจับสังเกตได้ “กลับบ้านเรานะลูก” บอกกับคนในอ้อมแขน เมื่อศรันภพเคลื่อนรถออกจากโรงพยาบาล น้ำตาไหลลงมาอีกครั้
อนิรุจมาดักรอตวงรักหน้าบริษัท ที่ตวงรักทำงานอยู่ หญิงสาวตกใจที่เห็นเขา และเดินหนีไปอีกทาง เมื่ออนิรุจตรงเข้ามาหา แล้วแย่งของในมือเธอไปถือเอาไว้ พร้อมกับคว้าลงที่ข้อมือแล้วออกแรงดึงให้เธอตามมาที่รถ “ปล่อยนะ ทำอะไรของคุณเนี่ย” ตวงรักสะบัดมือเขาออกจากมือเธอแล้วถอยหลังหนี “ทำไม
"ไปไหนมาคะ เลขาบอกว่าคุณออกจากบริษัทตั้งแต่บ่ายสอง ทำไมเพิ่งกลับบ้าน" คำถามที่ได้ยินทำให้อนิรุจแสดงท่าทางไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ตั้งแต่รู้ว่าตวงรักท้อง วีนัสก็หาเรื่องทะเลาะกับเขาทุกวัน หวาดระแวงและคอยจับผิดเขาสารพัด ไม่ว่าเขาจะไปทำอะไรที่ไหน จะต้องมีประเด็นให้ทะเลาะกันทุกวัน วันนี้ก็เช่นกัน เขาออ
อนิรุจถูกวีนัสลากออกมานอกร้าน ชายหนุ่มแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน ที่วีนัสไม่ให้เกียรติเขา อยากให้พามาทานอาหารเขาก็ทิ้งงานพามา แล้วจะมาโวยวายอะไรอีก "นางตวงมันท้อง!" วีนัสใส่ทันทีเมื่อยู่กันตามลำพัง "ผมก็เพิ่งรู้พร้อมคุณนี่แหละ" "เพิ่งรู้พร้อมฉัน แต่คุณทำม
ชีวิตใหม่ที่เกิดขึ้น มีผลให้คนเป็นแม่เข้มแข็งขึ้นมากจริง ๆ ตวงรักไม่เศร้าอีกแล้ว หญิงสาวไปทำงานตามปรกติ จะมีก็แต่ร่างกายเท่านั้นที่ดูแปลกตาไป ว่าที่คุณแม่ดูอวบอิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เพราะมีแม่และน้อง ๆ คอยเอาใจและหาของอร่อยมาประเคนให้ถึงปาก "ไปกินข้าวนอกบ้านกันไหมพี่" ศรันภพเอ่ยชวน เ







