6.วาสนาจันทร์เสี้ยว

ผ้าขาวผืนบางแต่งแต้มรวดลายงานหัตถกรรมดอกทานตะวันปักแน่นไม่ไหวติงปักใจผู้ทำ แต่ไม่ใช่ตะวันโน้มหาแสง เช่นเดียวกับชีวิตผู้ปัก 

สักวัน...เธอจะเป็นตะวันไม่โน้มเข้าหาใคร

"โอ๊ย"

เข็มจิ้มทะลุเนื้อผ้าเลือดแดงฉานซึมช้า ๆ ออกจากปลายนิ้ว

เจ๊ออนยื่นกระดาษทิชชู่ให้เธอซับรอยเลือด พร้อมสายตาที่มองลอดแว่นอ่านหนังสือ

จากการสังเกตมาหลายวัน

นี้คือวันที่ห้า ที่ร่างจันทร์เสี้ยวมีแค่กายหยาบ

หาได้มีวิญญาณ

ร่างที่ถูกกักขังจากคำว่ารัก....และความกตัญญู

"จันทร์เสี้ยวมีอะไรอยากบอกหน้าไหม"เสียงเรียบนั้น สะกิดใจ แต่เธอยังคงฝืนยิ้ม แม้ภายในใจแหลกลพเอียด

"ไม่ค่ะ"

"น้าดูมาหลายวันแล้ว จันทร์เสี้ยวมีเรื่องไม่สบายใจใช่ไหม"

"จันทร์เสี้ยวบอกน้ามามีเรื่องอะไร"

น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ จู่ ๆ ล้นเอ่อออกมาราวเขื่อนแตก ตัวสั่นเครือสะอื้นอย่างเงียบ ๆ 

คำพูดที่เหมือนกับมืออุ่น ๆ โอบหลังของเธอ

"พ่อพระจันทร์เขาอยากได้เงินเพื่อแลกกับอิสระของเธอ"

โลกทั้งใบหยุดหมุน

"หนูจะทำอย่างไรดีคะ"

"จันทร์เสี้ยวสงสารน้อง"

ทั้งที่ตัวเองแหลกเหลวไปแล้วแท้ ๆ 

"เลวเสียจริง ไม่สมควรเรียกพ่อ"

คำของเจ๊ออนแหลมคมแต่มีน้ำหนักราวกับค้อนทุบตรงกลาง

ใจที่เปราะอยู่แล้วให้แตกยับ

"อย่าห่วงไปเลย เดี๋ยวเงินนี้หน้าจัดการเอง"

เจ๊ออนอ้าแขนโถมตัวเข้ากอดจันทร์เสี้ยว

เธอดีขนาดนี้สักวัน จะต้องมีต้นแสงของตัวเองนะจันทร์เสี้ยว เฉกเช่นแสงรุ่งอรุณในยามเช้า 

เธอจะไม่เป็นดอกทานตะวันที่โหยหาแสงจากใครอีก

แต่ฝันดีซ้ำร้ายบ้านดอกแก้วเข้าสู่ยุคมืดโดยทายาทรุ่นถัดไป 

"ฉันอายผู้คนที่ต้องอยู่บ้านหลังนี้"

ดาหลาลูกสาวเจ๊ออนกับอดีตสามีที่ตายไปแล้ว เธอที่เกิดมาท่ามกลางผู้หญิงขายตัว ทว่าดาหลาเอาแต่รังเกียจสิ่งที่แม่ ทำและกล่าวโทษที่เธอต้องมีชีวิตที่ไร้พ่อ 

กลางดึกวันหนึ่งฝนตกโปรยปราย ทุกคนในบ้านหลับสนิท เงามืดกวาดสิ่งของมีค่าลงกระเป๋า พร้อมโฉนดที่ดิน ซึ่งสักวันต้องเป็นของเธอ

"สักวันมันต้องเป็นของหนู งั้นหนูเอาไปเลยแล้วกัน"

ในยามเช้าคนใช้เข้าไปเรียกหาคุณหนูไร้วี่แวว

มีเพียงจดหมาย

ถึงคุณแม่

"ลูกรักคุณแม่สุดหัวใจ แต่ลูกอยากมีคนครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตา มีชีวิตที่ปกติสุขเช่นคนอื่น  ลูกไม่อาจทนอยู่ในสายตาที่ผู้คนดูถูกไปได้ คุณแม่ไม่ต้องตามหาลูก ขอออกไปใช้ชีวิต"

ปล.ดาหลา

"คุณแม่คะ"

เสียงหวานเรียบจากใครคนหนึ่งที่กำลังยืนมองคนทั้งสองปลอบใจกัน

เจ๊ออนใจไหววูบน้ำแข็งที่เกาะกุมใจราวโดนทุบแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ 

น้ำเสียงคุ้นเคยของลูกสาว เธอค่อย ๆ หันไปยังตนตอที่เรียกเธอด้วยความคิดถึง

ดาหลาหญิงสาวสวยปานนางในวรรณคดีบัดนี้ท้องโตอ้วนอวบเธอยืนลูบท้องเบา ๆ 

ไม่มีบทพูด มีเพียงความเงียบ เจ๊ออนหันหลังให้ลูกสาวเดินจากไปอย่างไม่เหลือเหยื่อใย

"คุณแม่คะให้อภัยลูกด้วย" ดาหลาเอ่ยกับตนเองบางเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน

จันทร์เสี้ยวงุนงงกับเรื่องราวรู้เพียงคนท้องไม่ควรยืนนาน

"นั่งก่อนค่ะ" เสียงหวานพลางพยุงคุณแม่ให้นั่งลง

ใช่ว่าทุกคนจะเห็นความหวังดีจากใจ คนบางจำพวกจิตใจมืดบอดก็มองคนอื่นเลวร้ายไปเสียหมด

"ฉันดาหลา เธอเป็นใคร"

"ฉันเป็นเด็กในบ้านค่ะ"

"คุณแม่ดูรักเธอ"

"แค่เอ็นดูค่ะ"

ดาหลารู้เพียงว่าสายตาที่แม่เธอมองเด็กสาวคนนี้ไม่เหมือนมองคนในบ้านทั่วไป

หรือคุณแม่จะไม่รักฉันแล้วจริง ๆ

คุณแม่จะเอาเธอมาแทนที่ฉัน

ไม่ได้ เด็ดขาด

ฉันไม่ยอม

"คุณหนูของนิ่มกลับมาแล้วเหรอคะ"สาวใช้คนหนึ่งชื่อว่านิ่มวิ่งมาประจบเลียแข่งเลียขาคุณแม่คนสวยราวกับคุ้นเคย

"ไปค่ะ พี่นิ่มจะพาไปพักที่ห้อง"

นิ่มพยุงนายสาวท้องโตไปยังห้องนอนเดิม ดาหลาเดินจากไปแต่ทว่าปลายหางตายังคงฝังไว้ที่จันทร์เสี้ยว

"ห้องตรงนั้นของใคร"

"คุณหนูจันทร์เสี้ยวเจ้าค่ะ"

"คุณหนู"เสียงแหลมทวนอย่างไม่เชื่อหูแม่มีแค่เธอที่เป็นลูกสาว ใครกันที่กล้ามาเป็นคุณหนูอีกคน

"ใคร พี่นิ่ม"

"ก็คนเมื่อกี้ไงคะ"พี่นิ่มเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่วันที่เธอเดินเข้าบ้านมาสมัครงานแต่ได้รับอภิสิทธิ์เหนือผู้อื่น จนถึงวันนี้

"อย่าคิดจะมาแทนที่ฉัน"

แต่ก่อนที่จะไปจัดการจันทร์เสี้ยวเธอต้องไปทวงบัลลังก์ลูกรักคืนมาเสียก่อน

ก็อก ก็อก ก็อก

"คุณแม่คะ"

นิ้วที่ดีดลูกคิดสายตาไล่ตรวจบัญชีไม่แม้แต่จะชายตามองลูกสาวที่ยืนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

ไม่มีเสียงตอบ มีแค่เสียงลูกคิดดังกระทบกันด้วยความเร็ว

แม่ที่เคยรักและให้อภัยเธอมาโดยตลอด ไม่เหลียวมองเธอสักนิด ต้องเป็นเพราะจันทร์เต็มดวงนั้นแน่นอน

ร่างท้วมท้องทรุดตัวนั่งลง พยายามก้มกราบแทบเท้า 

ความโกรธเจ๊ออนยกเท้าหนีลูกสาว

"'วันนี้ลูกผิดไปแล้ว แม่ให้อภัยลูกได้ไหม"

"'ถ้าวันนี้แม่ไม่ยกโทษให้ ลูกจะอยู่บ้านหลังนี้ได้อย่างไร"

"ลูกจะอยู่ก็ไม่ได้ จะไปก็ไม่มีที่ไป"

"เงินหมดแล้วเหรอถึงได้ซมซานกลับมา"

"ท้องโตมาขนาดนี้ ไหนพ่อเด็กถูกเขาฟันแล้วทิ้งมาล่ะสิ "

"ใช่ค่ะเขาทิ้งลูกไปแล้ว"ในตาดาหลาเริ่มพร่ามัวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่สะอื้นร่ำไห้

เจ๊ออนยังคงนั่งนิ่งไม่แยแสลูกสาวผู้ใจแตก

เธอเห็นว่ามารดาไม่อาจยกโทษให้ อยู่ไปจะมีความหมายอะไรคนท้องอ้วนพยุงตัวลุกขึ้นกำลังจะก้าวเดินจากไป

"ชีวิตที่เลือกเดินไปแล้วไม่ต้องเสียใจ เริ่มใหม่"

มันไม่ใช่คำบอกกล่าวว่าให้อภัย

และไม่ใช่คำผลักไสไล่ส่ง

"แม่คะหนูขอโทษ" ดาหลาหันตัวเข้ามากอดแม่ทันที เจ๊ออนปาดน้ำตาราวกลับกลืนเลือดตัวเอง

"ต่อไปก็อยู่นี้ หลานเดี๋ยวแม่เลี้ยงเองไม่ต้องง้อผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น"

ดาหลากอดมารดาม่านน้ำตาที่เคยมีได้จางหาย เธอยิ้มกริ่ม มันพิสูจน์แล้วว่าเธอยังเป็นที่หนึ่งในใจมารดา

จันทร์เสี้ยวเธอต้องออกไปจากบ้านหลังนี้

ดาหลาสารภาพความผิดทั้งหมดต่อมารดาว่าตนได้นำบ้านไปจำนองกับเจ๊ปล่อยเงินกู้หน้าเลือดหากไม่นำเงิน5,000,000บาทไปไถ่ถอนภายในเวลาอีก2วันไม่อย่างนั้นบ้านจะโดนยึด

ข่าวบ้านถูกยึดแพร่กระจายออกไป เงินที่จันทร์เสี้ยวคิดว่าจะได้ก็ไม่กล้าทวงถาม เพราะบ้านดอกแก้วกำลังเข้าสู่วิกิต

"ฉันขอโทษนะที่ทำให้เรื่องมันเป็นแบบนี้"

"เงินที่เธอสมควรได้รับมันกลับต้องนำมาไถ่ถอนบ้านหลังนี้"

"จันทร์เสี้ยวเข้าใจค่ะ"เธอเข้าใจจริง ๆ เพียงแต่คิดหนักจะทำอย่างไรได้ถึงจะช่วยน้องสาวพระจันทร์ให้หลุดพ้นวังวนนรก

"คนอื่นในบ้านออกรับงานหาเงิน แค่ไม่กี่วันก็ได้เงินเป็นกอบเป็นกำ"

"ฉันได้ยินว่าเธอไม่เคยผ่านมือชายเลย"

"สิ่งนี้ไงที่มันมีราคาแพง"ดาหลาเดินเข้ามาใกล้พลางพูดกระซิบขายมัน

"คิดดี ๆ นะจันทร์เสี้ยวเธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้วนะ"

"ถ้าคิดได้แล้วมาหาฉันนะจันทร์เสี้ยว"

ดาหลายิ้มกริ่ม สวยแล้วยังเก็บความสาวไว้ได้อีก เลอค่าอย่างนั้นเหรอเสี้ยวจันทร์เธอจะมาเด่นกว่าฉันที่เป็นลูกแม่ได้อย่างไร

"เธอจะยอมเหรอคะคุณหนู"

"ไม่ใช่แค่สมยอม แต่เธอเต็มใจทำมันเลยล่ะ พี่นิ่มคอยดู"

สองขาก้าวเดินเตร็ดเตร่ในใจวุ่นวายเลื่อนลอยไปถึงท้ายสวน จันทร์เสี้ยวดวงตาหนักอึ้ง แต่ไม่สู้หัวใจที่หนักกว่า เธอจะทำอย่างไรดีฉันเสี้ยว

เธอนั่งลงกลางสวนหลังบ้านโยนหินลงน้ำก้อนแล้วก้อนเล่าทบทวนใจตัวเองหลาย ๆ ครั้ง

แต่เดิมเธอมาเพื่ออะไร ครอบครัวไม่ใช่หรือ

ต่อให้ต้องขายวิญญาณเธอก็ยินนี้คือคำปฏิญาณมันดังขึ้นมาอีกครั้ง

บัดนี้ใจที่ลังเล เริ่มไม่สั่นไหวอีกต่อไป

กลางดึกคืนนั้น รางอรชรอาบน้ำแต่งตัวใส่ชุดรัดรูปแถมสั้น รองเท้าส้นเข็มสูงสองนิ้ว เธอไปหาดาหลาที่ห้องตามนัด

"มาแล้วเหรอ ฉันนึกว่าเธอจะไม่มาเสียอีก"

"นี่มันครั้งแรก เธอตามใจเสี่ยอ๋าหน่อยแล้วกัน เขาจะได้เงินตามต้องการ"

"ฉันต้องออกไปหาน้าออนไหม"

"แก...เธอจะไปหาแม่ทำไมเดี๋ยวลูกน้องเสี่ยมารับ รออยู่นี้"

เกือบแผนแตกแล้วไหมล่ะ ถ้าแม่จับได้จบกัน นางจันทร์เต็มดวงนี่รู้มากเสียจริง

จันทร์เสี้ยวนั่งรออยู่นานรู้สึกปวดฉี่ จึงเดินหลบไปเข้าห้องน้ำระหว่างทางกลับมา

 แมวที่ไหนไม่รู้สีเทาขนฟูฟ่องปุกปุยจันทร์เสี้ยวตกหลุมรักในความทะเล้นของมัน คล้ายต้องมนต์สะกด เธอเดินตามมันอยากนำกลับมาเลี้ยง เจ้าสี่ขาวิ่งหนีการจับกุมไปยังประตูหน้าบ้าน

จันทร์เสี้ยววิ่งตามไม่ห่าง

พอถึงรั้วเจ้าเทาพลันหนีหายไปอย่างรวดเร็ว ทว่าตรงหน้าเธอกลับปรากฏเท้าของใครคนหนึ่งจันทร์เสี้ยวเงยมองจากปลายเท้าไล่ไปจนถึงใบหน้า 

"เชิญขึ้นรถเลยครับ"ชายแปลกหน้าเอ่ยเสียงเรียบ

"ค่ะ"

ภายในรถมีเพียงเธอนั่งข้างหลังและเขาคนขับรถ

"ขอถามได้ไหมคะ"

"'ได้ครับ ถ้าตอบได้"ชายคนขับตอบเสียงเรียบ

"เสี่ยชอบอะไร ไม่ชอบอะไรพอจะบอกได้ไหมคะ"

ชั่วอึดใจ เธอนึกว่าเขาจะเมินไม่ตอบ แต่เขายอมพูด

"ไม่ชอบให้ผู้หญิงที่ไปนอนด้วยหลงรักครับ"

"ทำไมเหรอคะ"

คราวนี้เขาเมินไม่มีเสียงตอบ มีเพียงความเงียบภายในรถที่วิ่งด้วยความเร็วอย่างสม่ำเสมอ

เขาจอดให้เธอลงหน้าโรงแรมสูงเฉียดฟ้า จันทร์เสี้ยวแหงนมองยอดตึกใจเต้นราวกลองศึกที่โรมรัน

ครั้งแรกของเธอ ใครบ้างไม่ตื่นเต้น

ท่องไว้จันทร์เสี้ยว เพื่อน้อง เพื่อยาย

"เชิญทางนี้ครับ"คนขับรถเชิญเธอให้เดินตาม เธอสังเกตเห็นนิ้วหนากดหมายเลขชั้น12 ลิฟท์ทยานสู่ยอดสูงสุดของตึก

"นายครับ"

"อืม"เสียงเข้มขรึมตอบรับจากคนภายในห้อง

จันทร์เสี้ยวใจเต้นตึกตักเปลี่ยนเป็นโครมครามดังกัมปนาทแผดเสียงก้องสกล

"นายรออยู่ด้านในผมส่งคุณแค่นี้..."

แค่คืนนี้ พรุ่งนี้เช้ามันก็จบลง...จันทร์เสี้ยว