EP 6: คำประกาศกร้าว

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นทำลายความเงียบภายในเพนท์เฮาส์ ชอปเปอร์ เดินล้วงกระเป๋ากลับเข้ามาด้วยท่วงท่าสบายๆ ควงพวงกุญแจรถในมือเล่น รอยยิ้มชิลๆ ยังคงประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นโถงทางเดิน เขาก็ปะทะเข้ากับรังสีความกดดันที่แผ่ซ่านมาจากโซฟากลางห้อง

คริส นั่งนิ่งอยู่ในความสลัว แผ่นหลังกว้างพิงพนักโซฟา ขาทั้งสองข้างแยกออกกว้างในท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจ นัยน์ตาคมกริบดุดันจ้องมองมาที่ผู้มาใหม่ราวกับจะฉีกเลือดฉีกเนื้อ ในมือแกร่งมีกระป๋องเบียร์ที่ถูกบีบจนบุบเบี้ยวตามแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายใน

ชอปเปอร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาเดินไปทิ้งตัวลงบนอาร์มแชร์ฝั่งตรงข้าม ขยับตัวหามุมสบายอย่างไม่ยี่หระต่อสายตาเชือดเฉือนของเพื่อนรัก

"มองหน้ากูขนาดนี้... ดูท่ามึงจะถูกใจยัยน้ำแข็งนั่นเข้าจริงๆ แล้วสิวะ ไอ้คริส" น้ำเสียงของชอปเปอร์ยังคงติดตลกและผ่อนคลาย แต่นัยน์ตาสีเข้มที่สบตากลับไปนั้นกลับฉายแววท้าทายอย่างปิดไม่มิด "กูบอกแล้วไง ว่ากูไปส่งพายเพราะกูยังไม่ได้ดื่ม มึงจะหงุดหงิดทำไมวะ"

ก่อนที่คริสจะได้อ้าปากตอบโต้ เสียงอ้อแอ้ของ ไอคิว ที่นอนพาดขาอยู่บนโซฟาอีกตัวก็แทรกขึ้นมา

"ฮ่าๆๆ กูบอกแล้วไง! ระดับน้องพาย ใครเห็นก็ต้องอยากได้ทั้งนั้นแหละวะ!" ไอคิวผงกหัวขึ้นมาพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ไม่ได้รับรู้ถึงสงครามเย็นที่กำลังปะทุเลยสักนิด "แต่มึงสองคนอย่าเพิ่งมากัดกันเองล่ะโว้ย เกมเพิ่งเริ่ม... กูรอดูอยู่เนี่ย ว่าลีลาเทพบุตรบริหารอย่างพวกมึง ใครจะทำให้ยัยนั่นครางชื่อตัวเองได้ก่อนกัน!"

คำพูดหยาบโลนของไอคิวเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ คริสปรายตามองไอคิวด้วยสายตาเยือกเย็น ก่อนจะตวัดกลับมาจ้องหน้าชอปเปอร์ นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ

ชายหนุ่มยกกระป๋องเบียร์ขึ้นกระดกอึกสุดท้ายจนหมด ก่อนจะกระแทกมันลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังลั่น ปัง!

"กูไม่ได้ถูกใจ..." เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยขึ้นช้าๆ แต่หนักแน่นและทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก "แต่กู 'จะเอา' ... และมึงก็รู้ดีไอ้ชอป ว่าของที่กูล็อกเป้าหมายไว้ กูไม่เคยปล่อยให้หลุดมือ" มันไม่ใช่แค่การรับคำท้า แต่มันคือการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ คริสไม่ได้มองว่าพายเป็นแค่เกมของไอคิวอีกต่อไป แต่เขามองเธอเป็น 'เหยื่อ' ที่เขาต้องครอบครองให้ได้

ชอปเปอร์กระตุกยิ้มมุมปาก ไม่ได้สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตนั้น เขาเพียงแค่ยักไหล่เบาๆ ประสานมือไว้ที่ท้ายทอยด้วยท่าทีชิลๆ ตามสไตล์ของตัวเอง แต่แววตาพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์

"ก็รอดูแล้วกัน..." ชอปเปอร์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "ว่าเหยื่อเขาจะยอมให้มึงใช้กำลังตะครุบง่ายๆ... หรือเขาจะชอบให้ 'ลูบหัว' เบาๆ มากกว่ากัน"

สองสายตาประสานกันท่ามกลางความเงียบงัน ไม่มีใครยอมใคร หมาป่าจ่าฝูงที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้จมเขี้ยว กับเสือร้ายซ่อนเล็บที่รอจังหวะตะปบอย่างแนบเนียน เกมล่าหัวใจ (และร่างกาย) ของผู้หญิงที่ชื่อพาย... ได้ถูกยกระดับความอันตรายขึ้นไปอีกขั้นแล้ว