LOGINShare
ตอนที่ 10 สามีหลังผนัง
publish date:
2026-11-06 15:31:33วันกรมกลาโหมเข้าตรวจ จือเหยาตื่นก่อนฟ้าสาง ตรวจห้องและทะเบียนทุกชุดด้วยตนเอง เผยจิ่งเช่อหายเข้าไปในช่องซ่อนตั้งแต่ก่อนยามเฉิน มิมีอาหาร มิมีน้ำถูกส่งผ่านทางเดิมในช่วงตรวจเพื่อมิทิ้งร่องรอย
เจ้าหน้าที่มาห้าคน นำรายชื่อของที่ต้องตรวจชัดเจน ดาบพระราชทาน เกราะพิธี ป้ายหน่วย บันทึกม้าและตราบางชนิด
จือเหยาให้พ่อบ้านใหม่เปิดคลังต่อหน้า มิมีการขัด
ทุกอย่างตรงเกือบหมด
จนถึงข้อสุดท้าย
“ตราพยัคฆ์ของเจิ้นเป่ยโหวอยู่ที่ใด” เจ้าหน้าที่ถาม
จือเหยาตอบตามคำที่เตรียมโดยมิต้องท่อง “มิพบในทรัพย์ซึ่งส่งมอบแก่ข้าหลังแต่งเจ้าค่ะ”
“ฮูหยินเคยเห็นหรือไม่”
“มิเคย”
จริง
“หีบตราอยู่ไหน”
พ่อบ้านนำหีบไม้ดำออกมา ล็อกถูกเปิดต่อหน้า ข้างในมีช่องว่างรูปพยัคฆ์ชัด
เจ้าหน้าที่หน้าตึง “หายก่อนหรือหลังท่านโหวเสียชีวิต”
“ข้ามิทราบ”
พ่อบ้านฉางซึ่งถูกเรียกเป็นพยานบอกว่า ตอนศพกลับ หีบนี้ถูกส่งมาพร้อมของส่วนตัว ล็อกยังปิด แต่มิมีผู้ใดเปิดต่อหน้าคนส่ง จึงมิรู้ว่าตราอยู่หรือไม่ตั้งแต่ชายแดน
คำตอบมิปิดคดี
เจ้าหน้าที่ขอตรวจเรือนเดิมของท่านโหว
จือเหยาทำได้เพียงอนุญาต
นางเดินตามเข้าไป รู้ว่าหลังผนังด้านหนึ่งมีบุรุษมีชีวิตยืนฟังคนค้นห้องของตนเอง
ลิ้นชักถูกเปิด หีบเสื้อผ้าถูกตรวจ หนังสือถูกพลิก เจ้าหน้าที่คนหนึ่งหยุดที่ผนังซึ่งมีชั้นหนังสือบัง
หัวใจจือเหยาเต้นแรง แต่ใบหน้ามิเปลี่ยน
“หลังนี้มีอะไร”
“ผนังด้านนอกเป็นทางเดินเรือนเก่า” พ่อบ้านตอบ
เจ้าหน้าที่เคาะ
เสียงทึบมิเท่ากันสองจุด
จือเหยาพูดก่อน “เรือนเก่ามีโพรงเก็บของหลายจุด ถ้าท่านต้องการรื้อ ข้าขอให้ลงหนังสือว่ารื้อทรัพย์จวนและรับผิดชอบซ่อมภายหลัง”
ชายคนนั้นชะงัก มิใช่การห้ามค้น เพียงทำให้ต้องรับขั้นตอน
หัวหน้าคณะมองแล้วกล่าว “วันนี้ตรวจตามรายการก่อน มิมีคำสั่งรื้อเรือน”
มือของจือเหยาผ่อนใต้แขนเสื้อ
ตรวจเกือบสองชั่วยาม มิพบตรา
ก่อนกลับ เจ้าหน้าที่กล่าว “เรื่องตราพยัคฆ์ต้องรายงาน หากพบภายหลังต้องส่งทันที”
“แน่นอน”
ประตูจวนปิดหลังคณะออก จือเหยายังมิให้เปิดทางลับทันที รออีกครึ่งชั่วยาม ตรวจว่ามีคนเฝ้านอกกำแพงหรือไม่ แล้วจึงกลับห้อง
ผนังเปิดออก เผยจิ่งเช่อออกมา เผยสีหน้าเย็นเยียบ
“เขาเคาะตรงประตู”
“ข้าทราบ”
“เจ้ากลัว?”
“มาก”
คำตอบตรงทำให้เขาหยุด
จือเหยามอง “ตอนนี้ข้าต้องรู้เรื่องศพ”
“อะไร”
“หากกรมเริ่มถามตรา ต่อไปเขาจะย้อนว่าผู้ใดยืนยันศพท่าน ท่านจะให้ข้ายืนตอบว่ามิรู้อีกกี่ครั้ง”
เผยจิ่งเช่อเงียบ
นางกล่าวต่อ “เมื่อคืนท่านบอกว่าข้าคือพันธมิตร มิใช่โล่ ถ้าเช่นนั้นเล่าเท่าที่ข้าควรรู้”
ชายหนุ่มมองผนังซึ่งเกือบถูกเปิดจากอีกด้าน ท้ายที่สุดเขาพยักหน้า
“ศพมิใช่คนที่เราฆ่าเพื่อแทนข้า”
จือเหยานิ่ง
“เขาตายก่อนแล้วและใบหน้าถูกทำลายจากเหตุโจมตี”
“ผู้ใดเป็นคนเลือกให้เป็นท่าน”
เผยจิ่งเช่อมองนาง
“เรื่องนั้นข้าจะเล่าเท่าที่รู้”
วันนี้ตราพยัคฆ์ยังมิถูกพบ แต่คำถามของจือเหยากำลังเคาะประตูความลับอีกบาน ซึ่งเขามิสามารถซ่อนหลังผนังได้ตลอดไป
Latest chapter
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 16 คู่หมั้นเก่าหน้าประตู
หลู่ฉางเยี่ยนรออยู่ในห้องรับรองด้านนอก เขามิได้เข้าลึกถึงเรือนในตามฐานะเดิมอีกแล้วจือเหยาเห็นสิ่งนี้ก่อนอย่างอื่น“คุณชายหลู่”คำเรียกทำให้เขาขมวดคิ้ว “ต้องห่างถึงเพียงนี้?”“เราถอนหมั้นแล้ว”เขาเงียบ ก่อนกล่าว “ข้าได้ยินว่าคนจวนเผยกดดันเจ้าเรื่องทรัพย์”“จัดการแล้ว”“กรมกลาโหมเข้าตรวจ?”จือเหยามอง “ข่าวเร็ว”“เรื่องจวนโหว คนจับตา”“แล้ว?”“ถ้าเจ้าอยู่ลำบาก ข้าช่วยได้”นางรอ“การแต่งครั้งนี้เกิดเพราะราชโองการกับคนตาย หากเจ้าต้องการออกจากจวนในอนาคต ข้าสามารถให้บิดาหาทาง...”จือเหยายกมือ“ท่านคิดว่าข้าแต่งเพราะประชดท่านจริง?”หลู่ฉางเยี่ยนหน้าแข็ง “มิทั้งหมด แต่เจ้ามิรู้จักเผยจิ่งเช่อด้วยซ้ำ”“ท่านก็มิรู้จักชีวิตข้าหลังถอนหมั้น”“จือเหยา เรารู้จักกันสิบสองปี”“สิบสองปีมิทำให้คำว่าเราอยู่ตลอดไป”เขาหยุดนางกล่าวชัด “มิมีคำว่าเราแล้ว”“ข้ามิได้บอกให้เจ้ากลับมาเป็นคู่หมั้นทันที ข้าเพียง...”“เพียงคิดว่าท่านควรช่วยจัดทางออกให้ข้า”คำนี้ทำให้เขาเงียบจือเหยานึกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งเถียงกับเผยจิ่งเช่อหลายครั้ง คนสองคนต่างกันมาก แต่มีนิสัยคล้ายอย่างหนึ่ง...คิดว่าถ้าตนเห็นทางที่ดีกว่า ก็สมควรเสน
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 15 รอยตราบนบัญชีเสบียง
รุ่งเช้า จือเหยาเรียกผู้จัดการเก่าของร้านมารดามาถามเรื่องฉางซุ่นโดยใช้เหตุผลว่ากำลังจัดทะเบียนพ่อค้าเก่าคำตอบทำให้เส้นเริ่มมีรูปฉางซุ่นเปลี่ยนชื่อเป็นหย่งเซิ่งช่วงปลายปีหย่งเหอสิบสี่ หลังผู้ถือหุ้นหลักเปลี่ยนบางส่วน กิจการขยายจากการขนของทั่วไปไปสู่รับงานคลังและส่งของไกลขึ้น“ผู้ใดรับรองตอนเปลี่ยนทะเบียน” จือเหยาถามผู้จัดการค้นสำเนาเก่า พบชื่อผู้ค้ำย่อว่า “ล.”และบันทึกคนส่งเอกสารชื่อหลู่เหวินไห่นางหยุด“หลู่ใด”“ข้าน้อยมิแน่ขอรับ สมัยนั้นได้ยินว่าเป็นสายรองตระกูลหลู่ แต่มิเคยพบเจ้าตัว”จือเหยามิโยงไปหลู่ฉางเยี่ยนทันที ตระกูลหลู่ใหญ่ มีญาติหลายสาย ชื่อย่อหนึ่งตัวมิใช่หลักฐานช่วงบ่ายฉินเฟิงนำข่าวว่า หลู่เหวินไห่มีตัวจริง เป็นคนดูแลงานค้าของญาติสายหนึ่งและเคยเดินเรื่องให้ห้างหลายแห่ง มิได้ทำเฉพาะหย่งเซิ่ง“ดังนั้นเส้นหลู่อาจเป็นเพียงผู้ค้ำทางธุรกิจ” จือเหยาสรุปเผยจิ่งเช่อพยักหน้า “ยังมิกล่าวหา”ทั้งสองกลับไปที่บัญชีทหาร ตราหย่งเซิ่งปรากฏในรายการส่งธัญพืชหลายครั้ง ยอดจ่ายดูครบ แต่ยอดรับบางจุดต่ำกว่า
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 14 บุรุษที่เริ่มมองนางใหม่
ตราคลื่นสามชั้นพาจือเหยากลับไปยังหีบเอกสารของมารดานางจำได้ว่าตรานี้เคยอยู่บนใบส่งผ้ากับธัญพืชทางเหนือหลายปีก่อน เป็นตราของห้างฉางซุ่นซึ่งภายหลังเปลี่ยนชื่อกิจการ“เปลี่ยนเป็นอะไร” เผยจิ่งเช่อถาม“ต้องตรวจทะเบียนเก่า”เขามองนางไล่รายชื่อจากความจำโดยมิเปิดสมุดหลายครั้ง แล้วถาม “เจ้าจำตราพ่อค้าหลายปีได้ทั้งหมด?”“มิทั้งหมด สิ่งที่เกี่ยวกับสินเดิมมารดาข้าจำมากหน่อย”“เพราะ?”“ถ้าจำมิได้ คนอื่นก็จะบอกข้าได้ทุกอย่างว่าเคยเกิดขึ้น ทั้งที่อาจมิจริง”คำตอบทำให้เขาเงียบก่อนหน้านี้เขามองนางเป็นสตรีซึ่งราชโองการส่งเข้าจวนและอาจเป็นช่องทางของคนอื่น วันนี้เป็นครั้งแรกที่จือเหยารู้สึกว่าสายตาเขาเปลี่ยนจาก “ต้องระวัง” เป็น “อาจใช้เป็นคู่คิดได้จริง”เขาเอาสำเนาบัญชีทหารอีกชุดออกมา“ข้าคิดว่าเจ้าควรเห็น”“อะไร”“รายการจ่ายเงินพ่อค้าซึ่งส่งเสบียงช่วงก่อนหลงเหมิน”จือเหยารับ “ท่านไว้ใจข้าขึ้น?”“ข้าไว้ใจวิธีที่เจ้าตรวจสิ่งต่าง ๆ”“ยังมิไว้ใจข้า?”“คนสองอย่างนี้ต่าง”“ตรงดี”
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 13 ข้าคือฮูหยินเจิ้นเป่ยโหว
สองวันหลังงานเลี้ยง ข่าวเรื่องที่นั่งเดินไปถึงตระกูลหลู่ หลู่ฉางเยี่ยนมิได้มาหาจือเหยา แต่ให้คนส่งของบางอย่างมาจวนเผย...ยาบำรุงกับผลไม้ตามฤดู พร้อมข้อความว่า “อย่าใส่ใจคำคน”จือเหยาคืนทั้งหมดข้อความตอบมีเพียง “ขอบคุณคุณชายหลู่ ฮูหยินโหวสบายดี”มิมีชื่อเดิม มิมีคำสนิทวันเดียวกัน สตรีจากตระกูลสายรองเผยสองคนมาเยี่ยม หนึ่งในนั้นถามตรงว่า หลังท่านโหวตายแล้ว ทรัพย์บางอย่างควรให้ญาติบุรุษถือแทนหรือไม่ เพราะ “สตรีใหม่อาจยังมิรู้เรื่องทหารและที่ดินพระราชทาน”จือเหยานั่งฟังจนจบ“สิ่งที่ข้ามิรู้ ข้าถามผู้รู้” นางตอบ “สิ่งที่กฎหมายบอกว่ามิใช่ของข้า ข้ามิแตะ ส่วนสิ่งที่อยู่ในอำนาจฮูหยินสายหลัก ข้ามิมอบเพียงเพราะข้าเป็นสตรี”อีกฝ่ายหัวเราะแห้ง “ข้าเพียงหวังดี”“ขอบคุณ”“แต่คนในตระกูลควรช่วยกัน...”จือเหยามองตรง “ข้าก็คือคนในตระกูล”ประโยคนี้ทำให้คนเงียบ“ข้าคือฮูหยินเจิ้นเป่ยโหวตามราชโองการและพิธีครบ ถ้าผู้ใดเห็นว่าข้ามิมีสิทธิ์ในสิ่งซึ่งกฎหมายให้ โปรดนำข้อกฎหมายมา ข้าจะอ่าน”มิมีผู้ใดนำมาหล
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 12 งานเลี้ยงแรกของหญิงหม้าย
งานเลี้ยงของฮูหยินเสนาบดีกรมโยธาจัดในสวนซึ่งมีบึงบัวกลางเรือน แขกสตรีมาจากหลายตระกูล ข่าวเรื่องจือเหยาถอนหมั้นแล้วแต่งกับคนตายทำให้นางกลายเป็นหัวข้อที่มิมีผู้ใดพูดต่อหน้าเต็มคำ แต่สายตากลับถามแทนจือเหยาแต่งชุดสีม่วงหม่น มิไว้ทุกข์เต็มเพราะพิธีศพผ่านแล้ว แต่มิใช้สีสดเกินฐานะหญิงเพิ่งแต่งกับผู้ล่วงลับนางคารวะเจ้าภาพตามมารยาท จากนั้นถูกเชิญนั่งกับฮูหยินตระกูลขุนนางระดับใกล้กัน“ฮูหยินเผยดูสบายดี” สตรีผู้หนึ่งเอ่ย “ข้านึกว่าจะพักจวนอีกหลายเดือน”“ท่านย่าบอกว่าคนเป็นยังต้องออกจากประตูเจ้าค่ะ” จือเหยาตอบประโยคมิแข็ง แต่ปิดทางสงสารมินานซูหว่านโหรวปรากฏพร้อมสตรีจากบ้านญาติ นางยังมิมีฐานะในจวนหลู่ เพราะตระกูลหลู่ยังมิยอมรับตามที่หลู่ฉางเยี่ยนต้องการเต็มที่สายตาหลายคู่ยิ่งสนใจหว่านโหรวเข้ามาคารวะ “ฮูหยินเจิ้นเป่ยโหว”จือเหยาพยักหน้าสตรีอีกคนหัวเราะเบา “เมื่อก่อนทั้งสองเกือบเป็น…คนกันเอง วันนี้ฐานะเปลี่ยนเสียแล้ว”จือเหยามิรับเหยื่อ “ฐานะคนย่อมเปลี่ยนตามเอกสารและพิธีเจ้าค่ะ”ซูหว่านโหรวเม้มริมฝีปาก
หลังถูกถอนหมั้น ข้ากลับแต่งให้คนตาย ตอนที่ 11 ศพที่มิมีใบหน้า
หลังกรมกลาโท่านหมออกจากจวน จือเหยามิปล่อยให้คำถามเรื่องศพค้างคาอีก“ท่านบอกว่าเขาตายก่อนและใบหน้าถูกทำลาย” นางทวน “ข้าต้องรู้มากกว่านั้น”เผยจิ่งเช่อยืนข้างโต๊ะ มิได้กลับเข้าช่องลับทันที “ตอนหลงเหมิน กองกำลังข้าถูกตีแตกเป็นช่วง ๆ หลังถอนตัว ข้ามีคนติดตามเหลือมิมาก เราถูกไล่ตามอีกครั้งใกล้หุบเขาด้านตะวันตก”“ศพอยู่ที่นั่น?”“ใช่ เป็นชายซึ่งสวมเกราะฝ่ายเรา ร่างถูกไฟกับหินทำลาย ใบหน้ามิเหลือพอระบุ”จือเหยาขมวดคิ้ว “ทหารของท่าน?”“น่าจะเป็นคนส่งสารจากหน่วยย่อย แต่ข้ามิรู้ชื่อในตอนนั้น”คำว่า “น่าจะ” ทำให้นางมิสบายใจ“แล้วเหตุใดกลายเป็นศพท่าน”“คนของข้าสองคนเห็นว่าเสื้อเกราะชั้นในใกล้เคียงและข้าบาดเจ็บหนักจนหายไปจากสายตาคนส่วนใหญ่ เราตัดสินใจให้ข่าวว่าข้าตายเพื่อหยุดการไล่ล่า”“ผู้ใดเป็นคนตัดสิน”เผยจิ่งเช่อเงียบครู่ “ข้า”“แล้วคนตายผู้นั้น?”“ศพถูกใช้โดยมิมีครอบครัวอยู่ตรงนั้นให้ถาม”จือเหยามองเขา “นั่นมิใช่เรื่องเล็ก”“ข้ารู้”เขามิได้แก้ตัวว่าจำเป็น นั่นทำให้นางฟังต่อ
You May Also Like
ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ51.6K viewsชายชั่วหนีวิวาห์ ข้าหรือจะยอมเป็นม่ายขันหมาก
มู่อวิ๋นเฉิง68.2K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้140.4K viewsสวรรค์ส่งข้ากลับมาทวงแค้น
Lailafun / เฉิงเอ๋อร์ / มอ.อาร์.ยอ27.9K viewsม่านเหยา เจ้าสาวตัวแทน
เฟยฮวา611 viewsเกิดใหม่ทั้งทีก็ใช้ชีวิตให้ดีเอาตัวรอดไปวันๆ
หรงเย่า / นาย่า145 viewsเกิดใหม่ขอเป็นองค์หญิงตัวประกันที่จักรพรรดิโปรดปราน
ต้าซินซิน1.3K viewsเกิดใหม่ครานี้ ข้าขอหนีให้พ้นจากองค์ชายสิบสาม
มีสมองแค่ 2 นาที125 views
