LOGINทุกอย่างเกิดเร็วจนจือเหยาเห็นเพียงประกายโลหะ
เผยจิ่งเช่อจับข้อมือคนร้าย บิดมีดออกแล้วใช้ศอ
หลังตรวจการบุกรุกสองวัน จือเหยากับเผยจิ่งเช่อได้ข้อสรุปเพียงมิกี่อย่างหนึ่ง คนร้ายรู้ผังเรือนสอง มิสนใจเงินทองสาม รู้เรื่องหีบดำสี่ พูดถึง “ตรา” ก่อนหนีห้า คนหนึ่งยอมตายด้วยพิษมากกว่าถูกจับตราพยัคฆ์จึงเป็นสิ่งที่มีน้ำหนักที่สุดจือเหยาถาม “ถ้าคนได้ตราไป จะเคลื่อนกองทัพได้เลยหรือ”“ไม่” เผยจิ่งเช่อตอบ “ตราเป็นส่วนหนึ่งของการยืนยัน มิใช่อำนาจวิเศษถือแล้วสั่งทั้งกองได้ ต้องมีคำสั่งและคนในสายยอมรับด้วย”“เช่นนั้นเหตุใดเสี่ยงมากเพื่อหา”“เพราะถ้ามีตรากับคำสั่งปลอมที่ทำได้ดี ความน่าเชื่อถือจะสูงขึ้น”จือเหยานึกถึงหลงเหมิน “เหมือนสิ่งที่เคยเกิด?”“ข้ามิรู้ว่าครั้งนั้นใช้ตราหรือไม่”เขามิเติมเกินทั้งสองจึงตกลงว่า การตามคนร้ายตรง ๆ อาจทำให้ศัตรูรู้ว่ากำลังถูกไล่ สิ่งที่ควรตรวจคือเส้นซึ่งคนภายนอกรู้ได้ว่าตราอาจยังอยู่จือเหยาเสนอเริ่มจากบัญชีการค้า“เกี่ยวอย่างไร”“คนซึ่งวางแผนเสบียงอาจอยู่ในเส้นเดียวกับคนที่ต้องการตรา หากเขาต้องขนของ จ่ายเงิน หรือซ่อนคน ยังต้องใช้พ่อค
เช้าวันหลังการบุกรุก จวนเผยถูกคนทางการเข้าตรวจอีกครั้ง คราวนี้เป็นเรื่องคนร้าย มิใช่ตราพยัคฆ์ แต่จือเหยารู้ว่าสองเรื่องเชื่อมกันแล้วศพมิมีบัตร มิมีตราสังกัด อาวุธธรรมดา พิษในฟันเป็นชนิดซึ่งนักฆ่ารับจ้างบางกลุ่มใช้ มิมีหลักฐานชี้ผู้ว่าจ้างสิ่งที่มีประโยชน์ที่สุดกลับเป็นสิ่งที่คนร้ายพูดเอง...“ยังมิพบตรา”จือเหยาเล่าให้ทางการว่าได้ยินคำนี้เจ้าหน้าที่ถาม “ตราอะไร”“มิทราบ”จริงตามฐานะของนางในตอนเกิดเหตุหลังคนออก เผยจิ่งเช่อเปิดหีบดำซึ่งเคยเก็บตราให้ดูอย่างละเอียด ช่องภายในถูกงัดเก่าหนึ่งรอย“รอยนี้มีมาก่อนเมื่อคืน?” จือเหยาถาม“มี”“แปลว่ามีคนเคยเปิดตอนท่านมิอยู่”“ใช่”“ตราพยัคฆ์อยู่กับท่าน?”เขามิตอบตรง “ปลอดภัย”นางมิบีบจุดเก็บ“คนร้ายรู้หีบ พวกเขาอาจเคยเห็นทะเบียนทรัพย์”“หรือมีคนในจวนบอก”จือเหยานึกถึงพ่อบ้านฉาง แต่มิยอมโยงโดยมิมีหลักฐาน“เราต้องตรวจคนซึ่งเข้าถึงเรือนเดิมก่อนและหลังข่าวตาย”“ฉินเฟิงทำ”“เฉพาะคนทหารของท่าน” นางกล่าว “ส่วนคนจ
ทุกอย่างเกิดเร็วจนจือเหยาเห็นเพียงประกายโลหะเผยจิ่งเช่อจับข้อมือคนร้าย บิดมีดออกแล้วใช้ศอกกระแทกคอ อีกคนหยิบดาบสั้นพุ่งจากโต๊ะ เขาเตะเก้าอี้ขวาง เสียงไม้แตกปนเสียงฝนจือเหยาถอยไปข้างประตู มิวิ่งออกเพราะถ้ายามเปิดเข้ามาตอนนี้ คนทั้งจวนจะเห็นท่านโหวผู้ตายกำลังสู้กลางห้อง“ยามอยู่ข้างนอก!” นางตะโกน “มีสองคน ข้าจะออกไป!”นี่เป็นสัญญาณให้ยามมิพังประตูทันทีชายคนแรกถูกเผยจิ่งเช่อฟันแขน มิลึกพอฆ่า อีกคนเห็นสถานการณ์เปลี่ยนจึงโยนผงบางอย่างใส่ตะเกียงควันพุ่งจือเหยาหลับตา ใช้แขนปิดหน้าเสียงหน้าต่างแตกอีกครั้งเมื่อควันจาง หนึ่งคนหนีไปได้ อีกคนล้มข้างโต๊ะ แต่ยังมิตาย เขากัดบางอย่างในปาก เผยจิ่งเช่อพยายามง้างมิทัน เลือดดำไหลมุมปาก“พิษ” เขากล่าวจือเหยามอง “ตาย?”“กำลัง”คนร้ายเกร็งมินานก็แน่นิ่งปัญหาใหม่เกิด...ศพในห้องกับสามีมีชีวิตจือเหยาสั่งทันที “กลับเข้าไป”เผยจิ่งเช่อมอง “เจ้า...”“ข้าจะบอกว่ายามด้านนอกทำให้คนหนึ่งหนี คนหนึ่งกินยาตายเอง”“บาดแผลบนแขนเขา”
รุ่งเช้าจือเหยาได้รับจดหมายจากหลู่ฉางเยี่ยนอีกฉบับ เขาเขียนยาวกว่าทุกครั้ง กล่าวถึงวัยเด็ก วันที่สองตระกูลหมั้น วันที่นางเคยช่วยเขาคัดตำราและบอกว่าเขา “มิอยากให้สิบสองปีจบเหมือนมิเคยมี”จือเหยาอ่านจนจบจากนั้นตอบสั้นสิ่งที่เคยมี ข้ามิปฏิเสธว่าเคยมี แต่การยอมรับอดีตมิเท่ากับต้องให้มันเป็นอนาคตนางลงชื่อเต็ม มิใช้คำสนิทจดหมายถูกส่งกลับพร้อมหีบเล็กซึ่งมีของชิ้นสุดท้ายจากวัยเด็ก...สายห้อยหยกที่เคยผูกกับหยกครึ่งเมฆ นางเพิ่งพบตอนจัดหีบ มิใช่ของหมั้นหลัก แต่เป็นสิ่งที่มิควรค้างจือเหยาคิดว่าเรื่องนี้จบแล้วจริงคืนนั้นฝนตกหนักลมตีหน้าต่างจนเทียนไหว ชิงไต้กลับเรือนคนใช้ไปแล้ว จือเหยากำลังเทียบบัญชีฉางเหอกับทะเบียนกองเรือเก่าเสียงแตกเบาดังจากหลังเรือนมิใช่ฟ้าร้องนางดับเทียนทันทีประตูลับเปิดจากด้านใน เผยจิ่งเช่อออกมา มือแตะดาบ“มีคน” เขากระซิบจือเหยาได้ยินแล้ว เสียงรองเท้าบนหลังคา หนึ่ง สอง มากกว่านั้น“ยาม?”“มิมีสัญญาณ”คนที่เข้ามามิใช่แขกเผยจิ่งเช่อดึง
หลู่ฉางเยี่ยนรออยู่ในห้องรับรองด้านนอก เขามิได้เข้าลึกถึงเรือนในตามฐานะเดิมอีกแล้วจือเหยาเห็นสิ่งนี้ก่อนอย่างอื่น“คุณชายหลู่”คำเรียกทำให้เขาขมวดคิ้ว “ต้องห่างถึงเพียงนี้?”“เราถอนหมั้นแล้ว”เขาเงียบ ก่อนกล่าว “ข้าได้ยินว่าคนจวนเผยกดดันเจ้าเรื่องทรัพย์”“จัดการแล้ว”“กรมกลาโหมเข้าตรวจ?”จือเหยามอง “ข่าวเร็ว”“เรื่องจวนโหว คนจับตา”“แล้ว?”“ถ้าเจ้าอยู่ลำบาก ข้าช่วยได้”นางรอ“การแต่งครั้งนี้เกิดเพราะราชโองการกับคนตาย หากเจ้าต้องการออกจากจวนในอนาคต ข้าสามารถให้บิดาหาทาง...”จือเหยายกมือ“ท่านคิดว่าข้าแต่งเพราะประชดท่านจริง?”หลู่ฉางเยี่ยนหน้าแข็ง “มิทั้งหมด แต่เจ้ามิรู้จักเผยจิ่งเช่อด้วยซ้ำ”“ท่านก็มิรู้จักชีวิตข้าหลังถอนหมั้น”“จือเหยา เรารู้จักกันสิบสองปี”“สิบสองปีมิทำให้คำว่าเราอยู่ตลอดไป”เขาหยุดนางกล่าวชัด “มิมีคำว่าเราแล้ว”“ข้ามิได้บอกให้เจ้ากลับมาเป็นคู่หมั้นทันที ข้าเพียง...”“เพียงคิดว่าท่านควรช่วยจัดทางออกให้ข้า”คำนี้ทำให้เขาเงียบจือเหยานึกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งเถียงกับเผยจิ่งเช่อหลายครั้ง คนสองคนต่างกันมาก แต่มีนิสัยคล้ายอย่างหนึ่ง...คิดว่าถ้าตนเห็นทางที่ดีกว่า ก็สมควรเสน
รุ่งเช้า จือเหยาเรียกผู้จัดการเก่าของร้านมารดามาถามเรื่องฉางซุ่นโดยใช้เหตุผลว่ากำลังจัดทะเบียนพ่อค้าเก่าคำตอบทำให้เส้นเริ่มมีรูปฉางซุ่นเปลี่ยนชื่อเป็นหย่งเซิ่งช่วงปลายปีหย่งเหอสิบสี่ หลังผู้ถือหุ้นหลักเปลี่ยนบางส่วน กิจการขยายจากการขนของทั่วไปไปสู่รับงานคลังและส่งของไกลขึ้น“ผู้ใดรับรองตอนเปลี่ยนทะเบียน” จือเหยาถามผู้จัดการค้นสำเนาเก่า พบชื่อผู้ค้ำย่อว่า “ล.”และบันทึกคนส่งเอกสารชื่อหลู่เหวินไห่นางหยุด“หลู่ใด”“ข้าน้อยมิแน่ขอรับ สมัยนั้นได้ยินว่าเป็นสายรองตระกูลหลู่ แต่มิเคยพบเจ้าตัว”จือเหยามิโยงไปหลู่ฉางเยี่ยนทันที ตระกูลหลู่ใหญ่ มีญาติหลายสาย ชื่อย่อหนึ่งตัวมิใช่หลักฐานช่วงบ่ายฉินเฟิงนำข่าวว่า หลู่เหวินไห่มีตัวจริง เป็นคนดูแลงานค้าของญาติสายหนึ่งและเคยเดินเรื่องให้ห้างหลายแห่ง มิได้ทำเฉพาะหย่งเซิ่ง“ดังนั้นเส้นหลู่อาจเป็นเพียงผู้ค้ำทางธุรกิจ” จือเหยาสรุปเผยจิ่งเช่อพยักหน้า “ยังมิกล่าวหา”ทั้งสองกลับไปที่บัญชีทหาร ตราหย่งเซิ่งปรากฏในรายการส่งธัญพืชหลายครั้ง ยอดจ่ายดูครบ แต่ยอดรับบางจุดต่ำกว่า







