นอกใจ 1

ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

‘ก้องภพ’ หรือ ‘ภพ’ วิศวกรหนุ่มหล่ออนาคตไกล วัยย่างยี่สิบเจ็ดปี ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลใกล้บ้านในช่วงค่ำเมื่อวานนี้ หลังจากแพทย์ได้ตรวจวินิจฉัยอาการอย่างละเอียดแล้วพบว่า ก้องภพนั้นมีอาการแพ้อาหารทะเลอย่างรุนแรง แพทย์จึงต้องให้เขานอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาลทันที

แม้ ‘ณัฐกฤตา’ หรือ ‘น้ำตาล’ ภรรยาสาวสวยที่พามาส่งจะรู้สึกแปลกใจว่า สามีของเธอนั้นไปแพ้อาหารทะเลที่ไหนมา เพราะทุกเช้าก้องภพจะทานอาหารเช้าที่เธอทำให้เขาทานก่อนไปทำงาน

ส่วนอาหารเที่ยงเธอก็ทำใส่กล่องให้สามีเอาไปทานที่ทำงานด้วยทุกวัน แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจจะซักไซ้ไล่เลียงถึงสาเหตุ เพราะเป็นห่วงอาการป่วยของผู้เป็นสามีมากกว่า

หลังจากจัดการทำเรื่องเข้าพักในโรงพยาบาลให้ก้องภพเรียบร้อยแล้ว น้ำตาลจึงรีบกลับไปเก็บของใช้ส่วนตัวที่บ้าน และไหว้วานฝากให้เพื่อนบ้านที่อยู่ติดกันนั้น ช่วยดูแล ‘กัปตัน’ ลูกชายวัยห้าขวบของเธอสักคืน

ช่วงสายของวันรุ่งขึ้น เมื่อน้ำตาลเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ก้องภพจึงรีบหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องบางของเขาขึ้นมาเปิดดู ทำให้รู้ว่ามีสายที่ไม่ได้รับและข้อความทางไลน์ที่กระหน่ำส่งเข้ามารัว ๆ ถ้าหากเขานั้นไม่ได้ทำการตั้งค่าปิดเสียงไว้คงทำให้ภรรยาสาวที่นอนเฝ้าไข้อยู่ข้าง ๆ เตียงคงไม่ได้หลับเป็นแน่

ก้องภพรีบพิมพ์ข้อความตอบเพื่อแจ้งให้ปลายสายที่กำลังพยายามจะโทรเข้ามาอีกครั้งให้รู้ว่า ตอนนี้เขานอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลตั้งแต่เมื่อคืน และด้วยอาการรู้สึกอ่อนเพลียเพราะฤทธิ์ยาจึงไม่รับสาย หากได้พักสักวันสองวันก็คงหายดี ไม่ต้องเป็นห่วง

เมื่อเสียงประตูห้องน้ำภายในห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออก ทำให้คนที่กำลังขะมักเขม้นจิ้มหน้าจอมือถือมีสีหน้าที่ตื่นตระหนก และพยายามซุกซ่อนโทรศัพท์มือถือไว้ใต้ผ้าห่มสีขาวที่คลุมท่อนล่างของเขาไว้ พลางขยับตัวให้อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย แล้วแสร้งยิ้มกลบเกลื่อนให้ภรรยาสาว

“พี่ภพ มีไข้หรือเปล่าคะ ปวดหัวหรือเปล่า ทำไมหน้าถึงซีดขนาดนั้นคะ?” น้ำตาลปรี่เข้ามาถามไถ่อาการด้วยความเป็นกังวล แววตาฉายความเป็นห่วง พร้อมทั้งใช้หลังมือบางแตะที่หน้าผากของสามีที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเม็ดโต

“เอ่อ...เปล่าจ้ะ พี่ไม่เป็นอะไร สงสัยคงจะหายไข้แล้วล่ะ เหงื่อเลยออกเยอะ เดี๋ยวรอคุณหมอเข้ามาตรวจ พี่ว่าพรุ่งนี้ก็คงอนุญาตให้พี่กลับบ้านได้แล้วล่ะ”

“อย่างนั้นก็ดีเลยค่ะ พี่ภพอยู่คนเดียวสักพักได้ไหมคะ? น้ำตาลว่าจะขอตัวกลับไปดูกัปตันสักหน่อย ฝากให้พี่กานดาดูแลลูกเรามาทั้งคืนแล้ว ตาลเกรงใจพี่เขาค่ะ”

“ได้สิจ๊ะ น้ำตาลกลับไปดูลูกเถอะ พี่อยู่คนเดียวได้”

“ตาลว่าจะแวะตลาดซื้อวัตถุดิบไว้ทำอาหารให้กัปตัน และก็ซื้อผลไม้ติดไม้ติดมือไปฝากพี่กานดาเป็นการขอบคุณที่ช่วยดูแลกัปตันให้ แล้วพี่ภพอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ? เผื่อกับข้าวที่โรงพยาบาลรสชาติไม่ถูกปาก ตาลจะได้ซื้อเข้ามาให้ค่ะ”

“ไม่เอาดีกว่าจ้ะ พี่เข็ดกับข้าวตลาดแล้ว ไม่รู้ว่าเขาใส่อะไรลงไปบ้าง นี่ที่พี่ป่วยครั้งนี้คงเป็นเพราะรุ่นน้องที่แผนกซื้ออาหารกลางวันมาฝากแน่ ๆ เลย ” ก้องภพหยุดพูดเล็กน้อย “ไม่มีอาหารที่ไหนอร่อย ปลอดภัยเท่าฝีมือเมีย”

น้ำตาลค้อนเขาอย่างหมั่นไส้

“แต่ว่าพี่อยากกินไก่ต้มขมิ้นกับหมูฮ้อง ฝีมือของน้ำตาลมากกว่า ซื้อร้านไหนมาก็ไม่เคยได้รสชาติอร่อยเท่าต้นตำรับอาหารใต้แท้ ๆ เหมือนที่น้ำตาลทำให้พี่กินเลย” ก้องภพส่งสายตาหวานล้ำ พลางคว้าท่อนแขนเรียวเล็กแล้วถูไถใบหน้าหล่อทำท่าทีออดอ้อนภรรยาราวกับลูกแมวเชื่อง ๆ

น้ำตาลมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ผุดขึ้นบนดวงหน้าสวยคมตามแบบฉบับสาวใต้ เพราะถูกสามีปากหวานเอ่ยชม แต่เพียงชั่วครู่เท่านั้นความยุ่งยากบนใบหน้าก็ปรากฏขึ้นมาแทน

                “แต่ว่า...กว่าน้ำตาลจะไปตลาดซื้อของ แล้วมาทำกับข้าวให้พี่ภพ น่าจะกลับมาไม่ทันมื้อเที่ยงหรอกนะคะ”

ก้องภพเหลือบสายตาขึ้นเล็กน้อย ความดีใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อ ริมฝีปากยกยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย

 “โถ ไม่เป็นไรเลย แค่น้ำตาลตั้งใจทำสิ่งที่พี่อยากกินให้ กลับมาไม่ทันมื้อเที่ยงก็ไม่เป็นไร ขอแค่เป็นฝีมือน้ำตาล พี่รอกินมื้อเย็นก็ได้จ้ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ น้ำตาลอาจกลับมาช้าหน่อย ถ้าพี่ภพมีอาการผิดปกติอะไร หรือว่าต้องการอะไร พี่ภพก็กดกริ่งเรียกพยาบาลนะคะ เสร็จธุระน้ำตาลจะรีบกลับมานะคะ”

“จ้ะ ไม่ต้องรีบนะ พี่รอได้”

ทันทีที่ร่างสูงระหงราวกับนางแบบเดินลับตาไปจากห้อง ก้องภพก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนอยู่ ขึ้นมากดรับสายที่กำลังโทรเข้ามา

“ครับ ขอโทษนะครับน้องยาหยี พอดีคุณหมอเข้ามาตรวจอาการพี่พอดี เลยไม่ได้รับสาย ตอนนี้น้องยาหยีถึงไหนแล้วครับ” ก้องภพรีบแก้ตัวพันละวัน เพราะเกรงว่าปลายสายจะโกรธที่เขารับโทรศัพท์ช้า

เป็นจังหวะเดียวกันน้ำตาลเดินสวนกับ ‘เศวยา’ หรือ ‘ยาหยี’ สาวสวยในชุดเดรสสั้นสีแดงเพลิงปาดไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวออร่ากระแทกตา ตามค่านิยมของสาววัยรุ่นสมัยนี้ ที่มักจะการฉีดวิตามินและกลูตาไธโอนเข้าเส้นเลือดเพื่อปรับความขาวกระจ่างใสของผิวกว่าพันธุกรรมดั้งเดิมของสาวเอเชีย จนน้ำตาลนั้นต้องหันไปชำเลืองมอง แต่ที่มากกว่าผิวขาวกระแทกตาแล้ว เสียงสนทนาที่เด็กสาวกำลังคุยด้วยนั้นกลับกระแทกหูยิ่งกว่า

“ค่ะ พี่ภพ ตอนนี้ยาหยีใกล้จะถึงห้องพี่ภพแล้วนะคะ ใช่ห้องห้าศูนย์หนึ่งใช่ไหมคะ” ยาหยียิ้มหวาน และหยุดเดินเพื่อสนทนากับคนในสายครู่หนึ่ง