บทที่ 2

คนรอบตัวเรียกเธอว่าเครื่องจักร

แคทเธอรีนไม่ได้ถือสา เพราะเครื่องจักรอย่างน้อยก็ไม่ถูกความรู้สึกทำร้าย

เธอเคยเห็นมารดาร้องไห้เพราะบิดานอกใจหลายครั้ง เคยเห็นภรรยาของหุ้นส่วนยอมทนอยู่กับสามีที่มีผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าเพื่อรักษาหน้าตาในสังคม และเคยเห็นเพื่อนสนิทถูกคนรักหลอกเอาเงินไปลงทุนก่อนหนีไปกับผู้หญิงคนอื่น

ผู้ชายในสายตาของเธอล้วนเหมือนกัน

พวกเขาชอบพูดเรื่องความรักในวันที่ยังต้องการบางสิ่ง แต่เมื่อได้สิ่งนั้นแล้ว คำสัญญาทั้งหมดก็ไร้ค่า

แคทเธอรีนจึงไม่เคยเปิดโอกาสให้ใครเข้ามาในชีวิต แม้จะมีชายหนุ่มฐานะดีและหน้าตาดีเข้ามาจีบมากมาย เธอก็ปฏิเสธทั้งหมดด้วยเหตุผลเดียว

ความรักทำให้คนอ่อนแอ และเธอไม่มีวันยอมอ่อนแอ

หลังจัดการเอกสารชุดสุดท้ายเสร็จ แคทเธอรีนปิดคอมพิวเตอร์ตอนสี่ทุ่มครึ่ง เธอหยิบกระเป๋าและเสื้อคลุมเดินออกจากอาคารโดยไม่รับรู้ว่าฝนด้านนอกกำลังตกหนัก

คนขับรถเปิดประตูให้ทันทีเมื่อเห็นเธอเดินออกมา

“กลับคอนโดเลยไหมครับคุณเคท”

“ไปฟิตเนส”

คนขับมองเธอผ่านกระจกหลังเล็กน้อย “ดึกแล้วนะครับ”

“ฉันรู้”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้เขาไม่พูดต่อ รถยนต์สีดำเคลื่อนออกจากอาคารสำนักงานใหญ่และมุ่งหน้าไปยังฟิตเนสหรูใจกลางเมือง

ระหว่างทางโทรศัพท์ของแคทเธอรีนดังขึ้น ชื่อของมารดาปรากฏบนหน้าจอ เธอมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดรับ

“แม่ยังไม่นอนอีกหรือคะ”

“ทางนี้เพิ่งหกโมงเย็น แม่ต่างหากที่ต้องถามว่าทำไมลูกยังไม่กลับบ้าน”

“กำลังจะไปออกกำลังกายค่ะ”

“เคท แม่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าฝืนตัวเอง ลูกไม่ใช่หุ่นยนต์นะ”

“หนูรู้ขีดจำกัดของตัวเองดีค่ะ”

“ถ้ารู้จริงก็คงไม่เข้าโรงพยาบาลเมื่อเดือนก่อน”

แคทเธอรีนขมวดคิ้ว “หนูแค่เป็นลมเพราะพักผ่อนน้อย”

“หมอบอกว่าหัวใจลูกเต้นผิดจังหวะ ทำไมไม่ยอมไปตรวจเพิ่ม”

“ช่วงนี้งานยุ่งค่ะ ไว้จัดการสัญญาใหม่เสร็จแล้วหนูจะไป”

“ลูกพูดแบบนี้ทุกครั้ง”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงของมารดาจะอ่อนลง

“เคท แม่เหลือลูกคนเดียวนะ เงินมากแค่ไหนก็ซื้อชีวิตลูกกลับมาไม่ได้”

แคทเธอรีนมองแสงไฟนอกหน้าต่างซึ่งพร่าเลือนเพราะสายฝน คำพูดนั้นทำให้หัวใจเธอกระตุกแปลก ๆ แต่สุดท้ายเธอก็เลือกตอบด้วยน้ำเสียงปกติ

“หนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ แม่พักผ่อนเถอะ”

“แล้วเรื่องที่แม่แนะนำให้รู้จักลูกชายเพื่อนแม่ ลูกคิดหรือยัง”

สีหน้าของแคทเธอรีนเย็นลงทันที

“แม่คะ หนูไม่สนใจ”

“เขาเป็นคนดีนะ อายุไล่เลี่ยกับลูก ครอบครัวก็รู้จักกัน”

“ผู้ชายทุกคนดูเป็นคนดีตอนยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการทั้งนั้น”

“เคท ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนจะเหมือนพ่อของลูก”

“แต่หนูไม่จำเป็นต้องเสี่ยงพิสูจน์ค่ะ”

เธอตัดบทด้วยการบอกว่าถึงฟิตเนสแล้ว ก่อนวางสายโดยไม่รอให้มารดาพูดต่อ

ภายในฟิตเนสมีคนอยู่ไม่มากนัก แสงไฟสีขาวสะท้อนพื้นกระจกจนดูเย็นเยียบ พนักงานต้อนรับยิ้มและยกมือไหว้เมื่อเห็นเธอ

“สวัสดีค่ะคุณเคท วันนี้มาดึกนะคะ”

“ห้องวีไอพีว่างไหม”

“ว่างค่ะ แต่คุณดูเหนื่อยมากเลยนะคะ รับน้ำเกลือแร่ก่อนไหมคะ”

“ไม่ต้องค่ะ”

แคทเธอรีนเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดออกกำลังกายสีดำรวดเร็ว เธอมัดผมยาวขึ้นสูง ก่อนเดินไปยังลู่วิ่งส่วนตัว

หน้าจอเครื่องแสดงเวลาเกือบห้าทุ่ม เธอตั้งความเร็วในระดับที่สูงกว่าปกติ เพราะต้องการชดเชยวันที่ไม่ได้ออกกำลังกาย

ช่วงห้านาทีแรก ทุกอย่างยังเป็นปกติ

เธอวิ่งด้วยจังหวะสม่ำเสมอ มองตัวเลขบนหน้าจอและคิดถึงการประชุมวันรุ่งขึ้น ในหัวเต็มไปด้วยแผนการขยายคลังสินค้า การเจรจากับคู่ค้ารายใหม่ และข้อผิดพลาดในรายงานที่ต้องเรียกฝ่ายการเงินมาตำหนิ

เมื่อผ่านไปสิบนาที อาการแน่นหน้าอกเริ่มเกิดขึ้น

แคทเธอรีนลดความเร็วลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้หยุด เธอบอกตัวเองว่าเป็นเพียงความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและการอดนอน

อีกห้านาทีต่อมา อาการเจ็บแปลบรุนแรงขึ้นจนลามไปที่แขนซ้าย ลมหายใจเริ่มติดขัด เหงื่อเย็นไหลตามขมับทั้งที่อุณหภูมิในห้องค่อนข้างต่ำ

เธอเอื้อมมือไปกดปุ่มหยุด แต่ภาพตรงหน้ากลับพร่ามัว นิ้วของเธอสั่นจนแตะไม่ตรงตำแหน่ง

เสียงฝีเท้าของพนักงานดังมาจากด้านหลัง

“คุณเคทคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

แคทเธอรีนพยายามตอบ แต่ไม่มีเสียงออกจากลำคอ หัวใจเต้นแรงและรวดเร็วจนน่ากลัว ก่อนจังหวะทั้งหมดจะรวนเหมือนเครื่องจักรที่สูญเสียการควบคุม

เธอรู้สึกว่าพื้นลู่วิ่งกำลังเคลื่อนออกจากใต้เท้า ร่างทั้งร่างเสียสมดุลและล้มลงอย่างแรง

เสียงกรีดร้องดังขึ้น