บทที่ 3

“เรียกรถพยาบาลเร็วค่ะ”

“คุณเคท ได้ยินไหมคะ”

“ช่วยหยิบเครื่องกระตุกหัวใจมาเร็ว”

แคทเธอรีนได้ยินเสียงเหล่านั้นห่างออกไปเรื่อย ๆ ราวกับมีผนังกระจกหนาทึบกั้นระหว่างเธอกับโลกภายนอก เธออยากลืมตา อยากสั่งให้ทุกคนหยุดวุ่นวาย และอยากบอกว่าตนยังมีประชุมสำคัญในเช้าวันพรุ่งนี้

แต่ร่างกายไม่เชื่อฟังอีกแล้ว

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอไม่สามารถควบคุมสิ่งใดได้เลย แม้กระทั่งหัวใจของตัวเอง

แรงกดหนักหน่วงเกิดขึ้นกลางหน้าอก เสียงนับจังหวะดังขึ้นเหนือศีรษะ

“หนึ่ง สอง สาม สี่”

“ไม่มีชีพจรค่ะ”

“ชาร์จสองร้อยจูล”

ร่างของเธอกระตุกตามแรงกระแสไฟ ความเจ็บปวดแล่นผ่านเพียงชั่วขณะ ก่อนทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความมืด

ภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในห้วงสติ

เธอเห็นบิดายืนอยู่หน้าบ้านในวัยเด็ก เห็นมารดากำลังร้องไห้ และเห็นตัวเองในชุดนักเรียนยืนสาบานว่าจะไม่มีวันเป็นผู้หญิงอ่อนแอเช่นนั้น

จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไปเป็นห้องประชุม ผู้คนมากมายกำลังก้มศีรษะให้เธอ ตัวเลขกำไรเพิ่มขึ้นทุกปี หุ้นของบริษัทพุ่งสูง และชื่อของเธอปรากฏอยู่บนหน้าปกนิตยสารธุรกิจ

เธอมีเงิน มีอำนาจ มีชื่อเสียง และมีทุกอย่างที่เคยต้องการ

แต่ในวินาทีสุดท้าย กลับไม่มีใครยืนอยู่ข้างกายเธอเลย

ไม่มีคนรัก ไม่มีครอบครัว และไม่มีแม้แต่ความทรงจำเรื่องวันที่ตัวเองมีความสุขอย่างแท้จริง

แคทเธอรีนอยากหัวเราะให้กับชีวิตที่ตนสร้างขึ้น แต่กลับไม่มีแรงแม้แต่จะขยับริมฝีปาก

เสียงของแพทย์ดังขึ้นอีกครั้ง

“เวลาการเสียชีวิต ยี่สิบสามนาฬิกาสี่สิบเจ็ดนาที”

ทุกอย่างดับลงอย่างสมบูรณ์

เธอคิดว่านั่นคือจุดจบ

แต่ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด กลับมีเสียงกระดิ่งเล็ก ๆ ดังแว่วมาจากที่ไกล เสียงล้อไม้บดผ่านพื้นขรุขระ ตามมาด้วยกลิ่นหอมฉุนบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจติดขัด

ร่างกายของเธอสั่นไหวตามแรงกระเทือน

แคทเธอรีนพยายามลืมตา แต่เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยหิน แขนขาอ่อนแรงจนแทบไม่รู้สึก ทว่าความร้อนและกลิ่นควันที่อัดแน่นอยู่รอบตัวกลับชัดเจนยิ่งขึ้นทุกขณะ

ด้านนอกมีเสียงผู้หญิงกำลังพูดคุยกัน

“เหตุใดในเกี้ยวจึงเงียบนัก”

“พระชายาคงบรรทมอยู่เจ้าค่ะ”

“เปิดม่านดูเถิด หากเกิดเรื่องระหว่างทาง พวกเราคงรักษาศีรษะไว้ไม่ได้”

พระชายา

คำเรียกประหลาดนั้นทำให้แคทเธอรีนสับสน เธอพยายามรวบรวมแรงทั้งหมดเพื่อขยับนิ้ว ทันใดนั้นเสียงสตรีอีกคนก็ดังใกล้เข้ามา

“พระชายาเพคะ ถึงวัดแล้ว ทรงตื่นบรรทมเถิดเพคะ”

ม่านหนาถูกเลิกขึ้น แสงสว่างสาดเข้ามากระทบใบหน้า ขณะเดียวกันกลิ่นกำยานรุนแรงก็พุ่งเข้าสู่จมูกจนเธอแทบสำลัก

แคทเธอรีนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และสิ่งแรกที่เห็นคือหญิงสาวในชุดจีนโบราณกำลังจ้องมองเธอด้วยสีหน้าตกตะลึงราวกับเห็นคนตายฟื้นคืนชีพ

ตื่นขึ้นในเกี้ยวแห่งความตาย

ความเจ็บแปลบที่หน้าอกหายไปแล้ว

แทนที่ด้วยความอึดอัดราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบลำคอของแคทเธอรีน เฉิน ลมหายใจแต่ละครั้งติดขัดจนแทบสูดอากาศเข้าไปไม่ได้ กลิ่นหอมหวานจากกำยานอบอวลอยู่ทั่วพื้นที่แคบภายในเกี้ยว แต่สำหรับเธอ กลิ่นนั้นกลับทำให้เวียนศีรษะและคลื่นไส้อย่างรุนแรง

เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานเกี้ยวไม้แกะสลักลวดลายเมฆมงคล ประดับผ้าไหมสีแดงเข้มและพู่ทองที่แกว่งไกวไปมาตามแรงสั่นสะเทือนของขบวน

เสียงล้อไม้บดไปตามพื้นถนนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียงคนเดินเท้าดังอยู่ด้านนอก เสียงม้าหายใจและกระดิ่งที่ห้อยอยู่กับอานดังเป็นระยะ ทุกอย่างชัดเจนจนเกินกว่าจะเป็นความฝัน

แคทเธอรีนพยายามยันตัวลุกขึ้น แต่เพียงขยับแขนเล็กน้อย ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรงราวกับคนป่วยที่อดอาหารมาหลายวัน

เธอก้มมองมือตัวเอง มือที่เคยเรียวสวยจากการดูแลอย่างดี บัดนี้กลับขาวซีดและผอมบาง นิ้วยาวสวมปลอกเล็บทองคำ ปลายแขนถูกห่อหุ้มด้วยแขนเสื้อไหมปักดิ้นสีครามอ่อนอย่างประณีต

แคทเธอรีนเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่มือของเธอ เธอรีบแตะใบหน้าตัวเอง ลูบผ่านแก้ม หน้าผาก และเส้นผมยาวสลวยที่ประดับด้วยปิ่นหยกหลายชิ้น ทุกอย่างแปลกไปหมด

"เกิดอะไรขึ้น..."

เสียงที่เปล่งออกมาไม่ใช่ภาษาอังกฤษ ไม่ใช่ภาษาจีนกลางที่เธอใช้ในชีวิตประจำวัน หากแต่เป็นสำเนียงจีนโบราณที่ไหลออกจากปากอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับร่างกายนี้จดจำมันได้เอง