บทที่ 7

ไป๋ซู่ซินพูดพล่ามหลายอย่างว่าจิรวรรณคือน้องสาวของตน หญิงสาวได้แต่เถียง เพราะเด็กสาววัยสิบหกสิบเจ็ดอย่างไป๋ซู่ซิน จะกลายมาเป็นพี่สาวของตนที่มีอายุยี่สิบสี่ได้อย่างไร

ระหว่างทางที่เดินมากับไป๋ซู่ซิน หญิงสาวก็ใจแป้วลงเรื่อยๆ ภาพบรรยากาศบ้านเรือน ผู้คนและสถานที่ที่ดูยังไงก็คงจะหาไม่เจอในจีพีเอส ทำให้ลางสังหรณ์แปลกๆ ในใจส่งเสียงออกมาดังลั่น และคิดว่าเจ้ากำไลนั่นกำลังเล่นตลกแน่

ไป๋ซู่ซินพาหญิงสาวเข้ามายังคฤหาสน์ตระกูลไป๋อันมั่งคั่ง แล้วยื่นกระจกส่งให้ไป๋อวี้หลันทันที เพราะเห็นอีกฝ่ายเอาแต่บอกว่าตนอายุยี่สิบสี่แล้ว

“นะ นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!”

ภาพของเด็กสาววัยไม่เกินสิบห้าปีกำลังสะท้อนออกมาจากกระจกเงา เด็กคนนี้คือไป๋อวี้หลันที่มีใบหน้าพิมพ์เดียวกันกับหญิงสาวไม่ผิดแน่ หากหญิงสาวคือไป๋อวี้หลันเด็กสาวอายุสิบห้าอยู่ที่นี่

…แล้วจิรวรรณที่อายุยี่สิบสี่ปีเล่า อยู่ที่ไหน!!

หลังจากที่ไป๋ซู่ซินพาไป๋อวี้หลันกลับมาถึงคฤหาสน์ตระกูลไป๋แล้ว นางจึงจำเป็นต้องบอกความลับเรื่องที่นางแอบคบหากับหยางไห่ออกไป ด้วยเพราะนางต้องเชิญท่านหมอมาดูอาการของญาติผู้น้อง ซึ่งโดนหยางไห่บีบคอ และยังต้องอธิบายด้วยว่าทำไมพวกนางจึงออกไปพบหยางไห่กลางป่า

 ไป๋ซู่จิ่นออกไปแจ้งทางการให้ตามจับหยางไห่มาลงโทษทันทีที่ทราบข่าว เขาเดือดดาลเป็นอย่างมาก ทั้งยังสั่งกักบริเวณไป๋ซู่ซินมิให้ออกไปนอกคฤหาสน์ แต่เรื่องนั้นก็ไม่ได้ทำให้ไป๋ซู่ซินเสียใจ เท่ากับเรื่องที่นางเป็นต้นเหตุให้ไป๋อวี้หลันต้องถูกทำร้าย

หมอที่มาดูอาการไป๋อวี้หลันเพียงบอกว่า เพราะเด็กสาวถูกทำร้ายจึงตกใจเกินไป ทำให้นางจำเรื่องราวต่างๆ ไม่ได้ รักษาตัวสักพักก็จะหายเป็นปกติ

ส่วนรอยช้ำรอบคอที่เกิดจากการที่หยางไห่ใช้มือทั้งสองข้างบีบนั้น ทายาไม่กี่วันก็จะหายไปเอง หลังจากเอ่ยแบบนั้นแล้วเขาก็เขียนใบสั่งยาทิ้งเอาไว้ให้ก่อนจากไป

ทว่ามีเพียงเด็กน้อยที่นั่งอยู่เงียบๆ บนเตียงเท่านั้นที่รู้ว่า นางไม่มีวันหายเป็นปกติหรอก เพราะนางไม่ใช่ไป๋อวี้หลันเด็กสาวอายุสิบห้า แต่นางคือไป๋อวี้หลันหญิงสาวอายุยี่สิบสี่ปีต่างหาก

หญิงสาวพบว่าไป๋ซู่ซินนั้น ค่อนข้างรักและเป็นห่วงไป๋อวี้หลันมาก ทุกวันนางจะมาเยี่ยมเยียน ทั้งยังมาอยู่เป็นเพื่อนไป๋อวี้หลันไม่ยอมห่าง ทั้งยังคอยเล่าเรื่องต่างๆ เกี่ยวกับไป๋อวี้หลันให้ฟัง เพื่อเป็นการช่วยรื้อฟื้นความทรงจำ

ในเมื่อจิรวรรณยังไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ จึงตัดสินใจที่จะเป็นไป๋อวี้หลันเด็กสาววัยสิบห้าปีดูสักครั้ง หากจะคิดในแง่ดีแล้ว จะมีใครที่โชคดีได้กลับมาเป็นเด็กวัยสิบห้าปีอีกครั้งเช่นตนเล่า…

สามวันผ่านไปไป๋ซู่ซินใช้เวลาว่างของนาง สอนหลายอย่างที่ไป๋อวี้หลันอยากจะเรียน อย่างแรกคือการอ่านเขียน

ความจริงแล้วก่อนหน้านี้ หญิงสาวก็เพิ่งจะมารู้ว่าไป๋อวี้หลันพออ่านออกเขียนได้ ฟังดูอาการอึกอักของไป๋ซู่ซิน หญิงสาวก็เดาได้เลยว่าเด็กคนนี้น่าจะหัวทึบเป็นแน่ เพราะเรียนการอ่านเขียนมาหลายปี ทว่าก็ยังเขียนพู่กันได้ไม่ดี

หญิงสาวตาลายเมื่อเห็นอักษรจีนโบราณพวกนั้น ตอนแรกมั่นใจหนักหนา เพราะตัวเองจบปริญญาตรีมาจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของเซี่ยงไฮ้

ทว่าอักษรจีนพวกนี้มันไม่เห็นเหมือนกับที่ตนเคยเรียนเลยนี่นา แม้บางอักษรจะเหมือนกัน แต่ก็ส่วนน้อยเท่านั้น ดังนั้นบัณฑิตสาวจบหมาดๆ ก็ยังต้องมาเริ่มนับหนึ่งใหม่อยู่ดี

โชคดีที่ว่าตนหัวไว ดังนั้นจึงพยายามที่จะเรียนรู้จากไป๋ซู่ซินให้มากที่สุด

คืนวันที่สี่ของการเป็นไป๋อวี้หลัน ระหว่างที่กำลังนอนหลับอยู่นั่นเอง เสียงเรียกคุ้นหูก็ดังแว่วมา จิรวรรณขมวดคิ้วทั้งยังคล้ายคนที่กำลังฝันร้าย “แม่คะ” ไป๋อวี้หลันละเมอ

“แม่ หนูอยู่นี่ค่ะแม่”

“วรรณ ได้ยินแม่ไหมลูกแม่มาแล้ว ตื่นได้แล้วนะลูกนอนนานไปแล้ว” อัญชลีลูบใบหน้าบุตรสาวทั้งยังเรียกชื่อบุตรสาวทั้งน้ำตา

“มะ แม่คะ” หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของอัญชลีมีแววแตกตื่น ตามมาด้วยรอยยิ้มสดใส นางกดปุ่มฉุกเฉินเพื่อเรียกหมอเข้ามาทันที “ตื่นแล้วหรือลูก รู้สึกยังไงบ้าง รู้หรือเปล่าว่าแม่เป็นห่วงแค่ไหน”

เสียงปนสะอื้นของมารดาและสัมผัสแสนอ่อนโยน ทำให้รู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน ที่นี่คือที่ที่ตนจากไป และนี่คือร่างของจิรวรรณเองไม่ใช่ร่างของไป๋อวี้หลัน “แม่คะ” มองใบหน้ามารดาแล้วยกมือขึ้นจับมือมารดาเอาไว้ “หนูขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะคะ”

“ไม่หรอกจ้ะฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว” อัญชลียกมือบุตรสาวมาวางที่ใบหน้าของตนเบาๆ ตอนนั้นเองที่หญิงสาวมองเห็นกำไลคุ้นตา มันคือกำไลอาถรรพ์ที่ตนพยายามที่จะเอาไปทิ้งที่วัด แต่ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุขึ้นเสียก่อน และที่น่าตกใจกว่านั้นคือ กำไลที่ว่านั้นมันสวมอยู่บนข้อมือของตน!!

“หมอบอกว่าถอดไม่ออกจ้ะ มันเล็กเกินไปเลยปล่อยเอาไว้อย่างนั้น ว่าแต่ลูกใส่เข้าไปได้ยังไงจ้ะกำไลเล็กรัดข้อมือขนาดนั้น ทั้งยังใส่ทั้งข้างซ้ายข้างขวาเลย” อัญชลีมองตามสายตาบุตรสาวแล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะ ก่อนหน้านี้หมอได้อธิบายไปแล้วว่าพวกเขาพยายามถอดกำไลทั้งสอง

“อะไรนะคะ” หญิงสาวเบิกตากว้าง

ลางสังหรณ์ทำให้ตนยกข้อมืออีกข้างขึ้นมา เป็นอย่างที่คิดข้อมือทั้งสองข้างของตนปรากฏกำไลหยกสองอันที่สมบูรณ์ยิ่ง กำไลหยกที่มีคำกลอนประหลาดสลักเอาไว้ กำไลหยกที่ครั้งหนึ่งหญิงสาวเองก็เห็นว่ามันแตกเป็นสองส่วนไปแล้ว

ในตอนที่หมอและพยาบาลเข้ามาตรวจอาการ อัญชลีจำต้องออกไปรอด้านนอก หญิงสาวเอ่ยถามกับพยาบาลและหมอว่ากำไลที่ตนสวมนั้นมาได้อย่างไร

ทว่าพวกเขากลับบอกว่ามันอยู่หญิงสาวตั้งแต่ถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลแล้ว หญิงสาวได้แต่งงในเมื่อกำไลทั้งสองอยู่ในกระเป๋าถือ แล้วมันจะมาสวมอยู่บนข้อมือของตนได้ยังไง อีกทั้งเพราะอะไรกำไลที่หักไปแล้ว กลับกลายเป็นกำไลที่สมบูรณ์ไปได้

หลังจากรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว หมอก็ให้ความเห็นว่าตอนนี้ร่างกายของหญิงสาวไม่มีอะไรน่าห่วง นอกจากบาดแผลภายนอกที่มองเห็นแล้วทุกอย่างปกติดี แต่บาดแผลภายนอกพวกนั้น ทำให้ต้องอยู่โรงพยาบาลต่อ จนกว่าหมอจะอนุญาตให้กลับบ้านได้

หญิงสาวสนทนาอยู่กับอัญชลีได้ไม่นาน ก็ผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์ยา