Share

บทที่ 8

Author: RINSP
last update publish date: 2026-07-22 19:33:18

"อี้อิ เอ้าอาไอ้อังอัย" (พี่ศิเข้ามาได้ยังไง)

อลีนาถามไม่เป็นประสา ไม้แปรงฟันยังคาปาก จู่ ๆ เจ้าของเรือนร่างกำยำปรากฏตัวในห้องน้ำของเธอ แถมเขายังอยู่ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า บนไหล่กว้างมีเสื้อยืดสีดำพาดบ่าอยู่ ส่วนท่อนล่างยังใส่กางเกงขายาว มือจับโทรศัพท์ คล้ายกำลังเล่นเกม

"พี่ศิเข้ามาห้องอุ้มได้ยังไง" คราวนี้เด็กสาวดึงไม้แปรงฟันออก บ้วนฟองสีขาวแล้วถามอีกครั้ง มือกำชับผ้าขนหนูซึ่งพันรอบอกให้แน่นขึ้น

"เออ พี่น่าจะเข้าห้องผิด ขอโทษนะ" ชายหนุ่มเกาท้ายทอยแล้วรีบเดินออกจากห้องน้ำทันทีเมื่อเห็นว่าเด็กสาวมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนกตกใจ

ศตานนท์ก้าวพ้นออกจากประตูก็รีบปิดประตูให้เธอทันที ชายหนุ่มรีบเดินออกไปดูเลขห้องและเปิดอ่านข้อความของเพื่อนที่ส่งมาให้ก่อนหน้านี้ ปรากฏว่าตัวเองไม่ได้ดูหมายเลขห้องผิด ด้านหน้าประตูห้องเป็นเลข เดียวกับที่อธิกิตส่งมาให้ แถมมันยังบอกว่าประตูไม่ได้ล็อกให้เข้ามาได้เลย ด้วยเหตุผลหลายอย่างประกอบกัน เขาจึงมั่นใจ เปิดประตูเข้าไปโดยไม่คิดอะไร แต่ใครจะคิดว่าห้อง 3009 จะมีถึงสองห้อง

เขาผิดเองที่ไม่ทันสังเกตจึงไม่รู้ว่าทั้งสองห้องเป็นห้องสำหรับครอบครัวที่มีประตูด้านในเชื่อมต่อกัน เลขห้องเหมือนก็จริงแต่มันมีระบุตัวอักษรตามหลัง

3009A กับ 3009B

"ไอ้ศิ ห้องนี้ นั่นห้องอุ้ม" อธิกิตเปิดประตูออกมาเห็นเพื่อนยืนอยู่หน้าห้องน้องสาวก็รีบกวักมือเรียก

"เออ" รู้แล้ว คำหลังเขาพูดในใจ ขืนไอ้อ้นรู้ว่าเขาเข้าไปหาน้องสาวมาแล้ว แถมยังบุกเข้าไปถึงในห้องน้ำในสภาพที่คนตัวเล็กนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว มีหวังไอ้อ้นได้เอาเขาตายแน่ ๆ

ว่าแต่เมื่อกี้ไฟห้องน้ำมันสว่างเกินไปหรือยายน้องมันขาวเหมือนหลอดไฟ ตาเขาถึงได้พร่ามัวไปหมด ชายหนุ่มสะบัดความคิดฟุ้งซ่านในหัว ย้ำกับตัวเองว่าขาว ๆ นั่นเป็นน้องสาวเพื่อน แถมเธอยังเด็กมาก ๆ อย่าได้ริอาจคิดไม่ดีไม่ร้ายกับเธอ

"ละมึงเป็นเหี้ยไรชอบแก้เสื้อโชว์จัง" อธิกิตเอ่ยถามเพื่อนอย่างสงสัย เอะอะถอดเสื้อโชว์ตลอด

"ก็กูร้อน" คนมีความผิดรีบแก้ตัว

"มึงก็เลยถอดเสื้อกลางทางเดินโรงแรมเนี่ยนะใครมาเห็นเข้าจะหาว่ามึงโรคจิตวิตถาร"

คนถูกหาว่าโรคจิตไม่ได้คิดจะแก้ตัวอะไร ขืนบอกความจริงออกไปคงไม่เป็นผลดีกับตัวเอง ว่าแต่เด็กคนนั้นจะคิดว่าเขาโรคจิตเหมือนกับพี่ชายของเธอไหมนะ

หลังจากออกจากโรงแรม อลีนานั่งเงียบมาตลอดทางกระทั่งกลับมาถึงบ้าน เธอก็รีบหอบข้าวของตัวเองเข้าห้องนอนทันที การกระทำของเธอทำเอาคนต้นเหตุรู้สึกไม่ดี เธอต้องโกรธเขาแน่ ๆ ชายหนุ่มอยากเข้าไปคุยและขอโทษเธออีกสักครั้ง

"อุ้มเป็นอะไร มึงรู้ปะ" ไม่ใช่แค่คนศตานนท์ที่สังเกตเห็นความผิดปกติ พี่ชายแท้ๆ ของเธอก็สัมผัสได้เช่นเดียวกัน ตอนออกมาจากห้องโรงแรมสีหน้าของน้องสาวเหมือนคนเจอผีอย่างไรอย่างนั้น แต่พอถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็บอกว่าไม่มีอะไร พูดแต่ว่าอยากจะกลับบ้านไปนอนแล้ว

"ไม่รู้ มึงทำไรให้น้องโกรธอีกหรือเปล่า" เรื่องโยนความผิดคืองานถนัดของศตานนท์

"ไม่ได้ทำอะไรเลยไอ้ห่า" คนเพิ่งมีคดีออกตัวเสียงเบาอย่างไม่มั่นใจ “หรือว่ามีวะ”

"คงไม่มีอะไรหรอก น้องคงง่วงแหละ"

เที่ยงคืนเด็กสาวยังคงนอนพลิกตัวไปมาบนเตียงนอน เธอล้มเหลวที่จะข่มตานอนเป็นรอบที่ล้าน เมื่อนอนไม่หลับก็อาจจะต้องพึ่งพาของกิน จำได้ว่าพี่ชายซื้อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปติดบ้านไว้หลายห่อ ร่างเล็กดีดตัวลุกจากเตียง บางทีการทำให้ท้องอิ่มอาจจะช่วยให้หัวใจของเธอสงบได้

คนตัวเล็กเดินลงบันไดมายังชั้นล่างของบ้าน ปลายเท้าจำต้องชะงักเมื่อบังเอิญเจอใครบางคนกำลังเปิดประตูเข้าบ้านมาพอดี เธอนึกว่าเขาเข้านอนแล้วเสียอีก

อลีนาหมุนตัวกลับขึ้นห้องแต่ถูกอีกฝ่ายเอ่ยรั้งเอาไว้เสียก่อน เด็กสาวจึงทำได้เพียงเดินมาพบเขาครึ่งทางตรงบริเวณห้องนั่งเล่น

"พี่ศิไปไหนมาเหรอ" คนตรงหน้าคือคนที่เธอกำลังพยายามหลีกเลี่ยงไม่เจอหน้า ส่วนสาเหตุเกิดจากเหตุการณ์ที่โรงแรมก่อนหน้านี้ทำเอาเธอเขินอายจนไม่กล้ามองหน้าเขา แต่เล็กจนโตก็มีเพียงมารดาและเพื่อนเท่านั้นที่ได้รับอภิสิทธิ์พิเศษได้เห็นเรือนร่างของเธอ ส่วนเขาเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้เห็นโดยไม่ตั้งใจ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 98

    “แบบนี้จะขิงกลับได้เหรอ พวกเขาก็จูบกัน” หากส่งรูปนี้ไปมีหวังพี่ชายคงปัดทิ้ง ฝั่งนั้นโชว์สตอรี่จูบกันเช้าเย็น “งั้นลองแบบนี้ไหม” ศตานนท์ก้มหน้าซุกซอกคอขา ปลายจมูกลากไล้ไปตามแนวไหปลาร้าก่อนจะใช้ซี่ฟันงับหัวไหล่เล็กๆ “อ๊ะ เจ็บ” คนตัวเล็กส่งเสียงร้องเบาๆ พลางฟาดมือลงบนบ่ากว้าง ยู่ปากอย่างน่ารัก “อุ้มว

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 97

    “แค่นี้เองพี่ทำได้” เขาหยิบริบบิ้นรูปโบสีชมพูผูกตรงกล่องคัพเค้ก “แต่พี่เพิ่งหายป่วย” “แค่ผูกโบ พี่ขอช่วยน้องได้ไหม” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างเว้าวอน “ก็ได้ค่ะ” ทั้งสองนั่งช่วยกันแพ็กขนมจนเสร็จ แสนรักหมายจะลุกไปเอาน้ำมาเสิร์ฟต้อนรับแขก แต่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาจนต้องทิ้งตัวลงนั่งเหมือนเดิม เมื่อค

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 96

    “พ่อแม่ พี่อ้นเป็นยังไงบ้างคะ” “พี่ปลอดภัยแล้วลูก โชคดีที่รถหักหลบทัน พี่อ้นเลยโดนเฉี่ยวๆ ไม่ได้มีบาดแผลสาหัสอะไร ภายนอกมีรอยถลอกตามตัวทำแผลให้เสร็จแล้ว ส่วนภายในผลเอ็กซเรย์ก็ไม่มีอะไรแตกหัก แต่...” “แต่อะไรคะแม่” อลีนาถามมารดาเสียงสั่น “พี่เขายังไม่ฟื้นน่ะสิ” “ทำไมพี่อ้นถึงไม่ฟื้นล่ะคะ” “ช่วงท

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 95

    หายไป! แสนรักหายไปจากโรงพยาบาล อธิกิตเดินวิ่งตามหาคนน้องไปทั่วบริเวณที่คิดได้ว่าเธอจะไป แต่ก็ยังไม่เจอเธอ ชายหนุ่มใช้เวลาเคลียร์กับแพรวลีไม่นาน หลังจากแพรวลีรู้ว่าเขากำลังมีลูกกับแสนรัก ปฏิกิริยาแรกคืออึ้ง ต่อมาเธอก็หัวเราะทั้งน้ำตา สุดท้ายเธอก็อวยพรขอให้ครอบครัวของเขามีความสุข ในฐานะแฟนเก่าคงทำได้

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 94

    “แสนรักผิดเองที่ปล่อยตัวปล่อยใจให้กับเขา” “แสนรักกับพี่อ้นเคยคุยกันสินะ” อลีนาทบทวนสิ่งที่เธอเพิ่งได้รู้หลังจากมันผ่านเหตุการณ์นั้นมานานหลายปี เธอไม่เคยรู้เลยว่าพี่ชายกับเพื่อนสนิทแอบคบกันมาก่อน “แสนรักขอโทษนะที่ปิดบังอุ้มมาตลอด” “เรื่องมันผ่านมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องขอโทษอุ้มเลย อีกอย่างแสนรักกับพี่

  • หวงรักวิศวะตัวร้าย (To The man that I Love)   บทที่ 93

    อธิกิตนัดอลีนามารวมตัวกันที่บ้านเพื่อนบอกข่าวสำคัญ ศตานนท์ก็ตามแฟนสาวมากินข้าวที่บ้านด้วยตามคำเชิญของมารดา “ทำไมมึงมาด้วย” อธิกิตกอดอกมองเพื่อนสนิท เขานัดพูดคุยกับคนในครอบครัวเพื่อบอกเรื่องสำคัญแต่ศตานนท์ยังเป็นแค่คู่หมั้น เป็นแค่แฟนของน้องสาวที่ยังอยู่ในช่วงดูความประพฤติ “แม่มึงชวนกูมากินข้าวที่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status