บทที่ 10 ลุกขึ้นมาตอบโต้

แม้ว่าที่ผ่านมาเขาจะละเลยต่อบุตรสาว เอาอกเอาใจหวังเจียหรานและบุตรสาวของนางอย่างออกนอกหน้า แต่เขาก็หาได้ลืมเลือนว่าซูหลีหลี่ก็เป็นบุตรสาวของเขาเช่นเดียวกัน ได้เห็นสภาพของนางที่เป็นเช่นนี้ความเห็นใจและความรู้สึกผิดของเขาที่มีต่อบุตรสาวคนโตจึงได้ผุดขึ้นมา

“ท่านพ่อ ท่านสั่งให้คนค้นหาให้ละเอียด ข้าสงสัยว่านอกจากพี่หญิงจะลักลอบออกจากจวนแล้วนางยังนำคนกลับมาด้วย อีกทั้งคนที่นางนำมาอาจจะเป็นเด็กทารกที่นางไปคลอดทิ้งเอาไว้ข้างนอกด้วยเจ้าค่ะ” คำพูดของซูหลีเซียงทำให้ซูหลีหลี่หรี่ตาแล้วเอ่ยกับน้องสาวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ซูหลีเซียงนี่เจ้าใส่ความเรื่องที่ข้าออกนอกจวนไม่สำเร็จ ก็ใส่ความลามปามมาจนถึงเรื่องความบริสุทธิ์ของข้าเชียวหรือ เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาทำเช่นนี้กับข้า ก่อนหน้านี้ก็ฟูมฟายโวยวายจะแย่งการแต่งงานของข้า พอท่านพ่อมาขอให้ข้ายินยอมเจ้าก็กลับเป็นฝ่ายเปลี่ยนใจไม่แย่งชิงการแต่งงานด้วยตนเองแล้วมิใช่หรือ แล้วเหตุใดวันนี้เจ้าจึงได้จงใจมาหาเรื่องข้าจนถึงเรือนพักส่วนตัวของข้าอีก แถมครั้งนี้ยังหาเรื่องข้าจนถึงขั้นที่อาจจะทำลายชื่อเสียงความบริสุทธิ์ของข้าและทำลายเกียรติของสกุลซูของพวกเราด้วย เจ้าไม่คิดว่ามันเป็นการกระทำที่รุนแรงเกินไปหน่อยหรือ” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้ซูหลีเซียงส่ายหน้า

“แล้วที่เจ้าลงมือตบข้าและท่านแม่เช่นนี้เล่า เจ้าคิดว่าตัวเจ้าทำถูกแล้วหรือ ระวังเอาไว้เถอะหากผู้อื่นล่วงรู้ถึงเรื่องนี้นอกจากเรื่องความบริสุทธิ์ของเจ้าที่ถูกทำลายแล้ว เจ้ายังจะกลายเป็นสตรีที่มีจิตใจโหดเหี้ยมลงไม้ลงมือกับมารดาและน้องสาวของตนเองถึงยามนั้นอย่าว่าแต่งเข้าจวนอ๋องเลยแค่แต่งเข้าจวนขุนนางธรรมดาก็ยังเป็นเรื่องยากสำหรับเจ้าเลย” คำพูดของซูหลีเซียงทำให้ซูหลีหลี่พยักหน้า

“ข้าขอยืนยันว่าเรือนของข้าไม่มีสิ่งใดที่ผิดปกติ ไม่จำเป็นต้องตรวจค้น ส่วนเรื่องความบริสุทธิ์ของข้ามันใช่หน้าที่ของเจ้าที่จะมาตรวจสอบข้าหรือ เซียงเซียง คนเช่นเจ้าไม่สมควรมาพูดเรื่องความบริสุทธิ์กับข้านะ” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้ซูหลีเซียงพลันชะงักค้างแล้วก็เม้มปากแน่นในทันที

“คนเช่นข้ามันเป็นเช่นไรหรือ หึ หึ ซูหลีหลี่สาเหตุที่เจ้าไม่กล้าให้คนตรวจค้นเรือนของเจ้าเป็นเพราะว่าห้องอื่นๆ ภายในเรือนของเจ้ามีปัญหาเช่นนั้นหรือ ท่านพ่อท่านอย่ายอมนางนะเจ้าคะ ท่านพ่อคือคนที่สามารถออกคำสั่งทุกคนในจวนได้ แล้วเหตุใดท่านจึงจะสั่งให้คนตรวจค้นเรือนของนางอย่างละเอียดไม่ได้” คำพูดของซูหลีเซียงทำให้ซูหลีหลี่ยืดกายขึ้นแล้วหันไปมองบิดาของนาง

“ท่านพ่อ ข้ายินยอมให้ตรวจค้นก็ได้เจ้าค่ะ แต่หากไม่พบสิ่งใดที่ผิดปกติท่านพ่อจะต้องลงโทษน้องเซียงเซียงนะเจ้าคะ หลายวันมานี้นางจงใจหาเรื่องข้าอย่างชัดเจน เดิมทีข้าก็อดทนมาโดยตลอดแต่วันนี้หากท่านไม่จัดการให้ข้า ข้าก็คงจะต้องไปแจ้งผู้อาวุโสของสกุลเพื่อร้องขอความเป็นธรรมให้แก่ตนเองแล้วล่ะเจ้าค่ะ” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้ซูหย่งเหอตวาดนางในทันที

“นี่เจ้ากล้าพูดจาข่มขู่ข้าหรือ” คำถามของซูหย่งเหอทำให้ซูหลีหลี่ส่ายหน้า

“ข้าไม่ได้ข่มขู่เจ้าค่ะ ตั้งแต่มาถึงที่เรือนแห่งนี้ท่านพ่อพูดแต่ว่าจะสอบสวนเพื่อหาความเป็นธรรมให้แก่ท่านแม่และเซียงเซียง แล้วข้าเล่าท่านไม่คิดจะมอบความเป็นธรรมให้แก่ข้าบ้างเลยหรือ ข้าก็เป็นบุตรสาวของท่านเช่นเดียวกันนะเจ้าคะท่านพ่อ” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางหลั่งน้ำตาออกมาหวังเจียหรานที่หันไปส่งสายตากับบุตรสาวแล้วก็รีบเอ่ยวาจาขัดคำพูดของซูหลีหลี่ในทันที

“จะเป็นเช่นนั้นไปได้อย่างไร เจ้าไปอยู่ชนบทเสื้อผ้าและอาหารที่ส่งไปให้เจ้าล้วนเป็นของชั้นดีทั้งสิ้น นี่ไม่ใช่เพราะท่านพ่อของเจ้าเป็นห่วงเป็นใยเจ้าหรือ” คำพูดของหวังเจียหรานทำให้ซูหลีหลี่พยักหน้า

“ที่แท้ของชั้นดีในเมืองหลวงก็คือเสื้อผ้าที่ข้าใส่อยู่นี่เช่นนั้นหรือ ท่านแม่ข้ามิใช่คนโง่นะจึงจะแยกแยะของชั้นดีกับของชั้นเลวไม่ออก แต่ที่ข้ายังคงสวมใส่อยู่เพราะเชื่อว่าข้าวของเหล่านี้คือความปรารถนาดีของท่านพ่อ แม้ว่าความซอมซ่อของข้าจะทำให้ผู้อื่นที่ได้พบเห็นต่างพากันหมิ่นแคลนข้า แต่เพราะข้ารู้ดีว่านี่คือความปรารถนาดีของท่านพ่อและท่านแม่ข้าจึงได้ยังคงสวมใส่และใช้สอยสิ่งของที่ท่านส่งไปให้ข้าอยู่” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้ซูหย่งเหอสำรวจเนื้อผ้าและการแต่งกายของบุตรสาวคนโตแล้วจึงได้หันไปมองหวังเจียหรานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยการตำหนิ

“พวกเจ้าไปตรวจค้นเรือนแห่งนี้ให้ละเอียด ข้าเชื่อว่าที่เรือนแห่งนี้น่าจะมีหลักฐานที่ชี้ชัดถึงความผิดของนางอย่างแน่นอน” คำพูดของซูหลีเซียงทำให้ซูหย่งเหอจ้องมองนางด้วยสายตาไม่พอใจ ซูหลีเซียงจึงได้เอ่ยต่อมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ข้าเชื่อว่าในเรือนแห่งนี้จะต้องมีหลักฐานชี้ชัดถึงความผิดของพี่หญิงแน่ หากไม่มีข้าก็ยินดีจะรับโทษเพื่อเป็นการขัดเกลาตนเองเจ้าค่ะ” คำพูดของซูหลีเซียงทำให้ซูหย่งเหอพยักหน้าแล้วสั่งให้คนของตนเองเข้าไปตรวจค้นภายในเรือนของซูหลีหลี่อย่างละเอียดโดยที่ซูหลีหลี่ก็ไม่ได้คัดค้านอีกนางแค่จ้องมองซูหลีเซียงแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเหนือกว่า

“เซียงเซียงหากตรวจภายในเรือนอย่างละเอียดแล้วไม่พบสิ่งใดเจ้าก็อย่าได้ผิดคำพูดก็แล้วกัน” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้ซูหลีเซียงก็พลันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีและคิดคำนวณอยู่ในใจว่านางจดจำวันที่ซูหลีหลี่นำทารกเข้าจวนมาผิดวันหรือไม่ แต่เมื่อคิดได้ว่าเป็นวันนี้ในชาติที่แล้วที่หวังเหม่ยฉีมาหานางและเอ่ยถึงเรื่องที่ซูหลีหลี่ลักลอบออกไปพบคน พอตกเย็นมาข้างกายของซูหลีหลี่ก็มีเด็กทารกเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคนพอดี มาชาตินี้นางจึงได้ตั้งใจลงมือวันนี้ ต่อให้เล่นงานซูหลีหลี่เรื่องที่นางลักลอบออกจากจวนไม่สำเร็จแต่นางก็ยังมีเรื่องเด็กทารกข้างกายของซูหลีหลี่ให้เล่นงาน

“เรียนนายท่านพวกข้าตรวจค้นทั้งเรือนอย่างละเอียดแล้วไม่พบคนหรือสิ่งของที่มีความผิดปกติเลยเจ้าค่ะ” ถ้อยคำรายงานของสาวใช้รุ่นใหญ่ข้างกายบิดาทำให้ซูหลีเซียงพลันระเบิดโทสะออกมาในทันที

“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้ ภายในเรือนของพี่หญิงจะต้องมีเด็กทารกอยู่ด้านในสิ นางแพศยาเจ้าจงใจเข้าข้างพี่หญิงของข้าเพื่อเล่นงานท่านแม่ของข้าใช่หรือไม่” คำพูดของซูหลีเซียงทำให้มุมปากของซูหย่งเหอพลันกระตุกในทันที

“เซียงเซียง เจ้าพูดจาให้ดีหน่อย หลินหว่านจะเล่นงานเจ้ากับท่านแม่ของเจ้าได้อย่างไร” คำพูดของบิดาทำให้ซูหลีเซียงร้องเฮอะ! ออกมาในทันที

“ท่านพ่อ! ท่านอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าท่านและสาวใช้ฝนหมึกของท่านมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดา นางทะเยอทะยานจนถึงขั้นยอมปรนนิบัติท่านบนเตียง เรื่องคิดจะเล่นงานข้าและท่านแม่ของข้านางย่อมจะยินดีที่จะทำเพื่อจะได้มีฐานะที่มั่นคงขึ้นไม่ใช่หรือ” คำพูดของซูหลีเซียงทำให้ซูหย่งเหอพลันมีโทสะในทันที

“เซียงเซียงข้าเอ็นดูเจ้ามากก็จริง แต่เจ้าก็อย่าได้ทำเกินเลยจนเกินไปนัก” คำพูดของซูหย่งเหอทำให้หวังเจียหรานรีบเดินไปหาบุตรสาวแล้วเอ่ยวาจาตำหนิบุตรสาวในทันที

“เซียงเซียงอย่าทำให้ท่านพ่อของเจ้าไม่พอใจ” คำพูดของหวังเจียหรานแม้ว่าจะแผ่วเบาแต่ซูหลีหลี่กลับสามารถได้ยินอย่างชัดเจนนางจึงยิ้มออกมาแล้วเอ่ยกับบิดาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

“ท่านพ่อ เช่นนั้นก็อย่าได้ลืมลงโทษเซียงเซียงนะเจ้าคะ ขนาดอยู่ในจวนของตนเองนางยังกล้าล่วงเกินข้าที่เป็นพี่สาวโดยไม่สนใจความถูกต้อง ยามที่อยู่ข้างนอกนางจะไม่สร้างปัญหาให้จวนสกุลซูของพวกเราหรือเจ้าคะ” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้ซูหลีเซียงก็พลันส่งเสียงร้องคัดค้านในทันที

“ท่านพ่อ!”

“เซียงเซียงครั้งนี้เจ้าก่อความวุ่นวายมากเกินไปแล้ว อีกทั้งครั้งนี้ยังเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของพี่หญิงของเจ้าและเกียรติของสกุลซูของพวกเรา ดังนั้นครั้งนี้หากข้าไม่ลงโทษเจ้าก็คงจะไม่ได้แล้ว” ซูหย่งเหอเอ่ยพลางหันไปส่งเสียงออกคำสั่งในทันที

“ใครก็ได้ มาพาคุณหนูรองไปรับโทษโบยที่หอลงทัณฑ์” เมื่อซูหย่งเหอเอ่ยเช่นนี้ซูหลีเซียงก็หันไปส่งเสียงร้องขอความเมตตาจากหวังเจียหราน แต่หวังเจียหรานกลับส่ายหน้าให้บุตรสาว

“ครั้งนี้ให้นางรับโทษโบยยี่สิบไม้เพื่อเป็นการตักเตือน หากมีครั้งหน้าอีกโทษโบยของเจ้าจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว” เมื่อซูหย่งเหอเอ่ยเช่นนี้ซูหลีเซียงก็ร้องโอดครวญออกมาในทันที

“ท่านพ่อ!”

“เซียงเซียง พ่อทำเช่นนี้ก็เพื่อเจ้า วันหน้าเจ้าจะได้ไม่ทำให้ตนเองและจวนสกุลซูของพวกเราต้องเดือดร้อน” เมื่อซูหย่งเหอเอ่ยจบคนของหอลงทัณฑ์ก็มารับตัวนางไปในทันทีทำให้ซูหลีเซียงได้แต่กรีดร้องออกมาด้วยความโกรธแค้น ส่วนหวังเหม่ยฉียามนี้นางก็ได้แต่แอบหลบอยู่ด้านหลังของหวังเจียหราน

“คุณหนูหวัง วันหน้าเจ้าก็อย่าได้ทำเรื่องเช่นนี้อีก ข้าเองก็เป็นบุตรสาวที่มีบิดามารดาไม่ใช่คนหัวเดียวกระเทียมลีบที่เจ้าคิดจะรังแกเมื่อไหร่ก็ได้” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้ซูหย่งเหอหันไปมองหวังเจียหรานและหวังเหม่ยฉีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“ท่านพี่” หวังเจียหรานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แต่เขากลับส่ายหน้าแล้วเอ่ยกับหวังเจียหรานด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“นางเป็นหลานสาวของเจ้า เรื่องอบรมบ่มนิสัยข้าคงจะไม่กล้ายุ่ง แต่อย่าให้มีวันหน้าอีก ไม่เช่นนั้นข้าคงจะต้องไปเป็นแขกที่จวนสกุลหวังอย่างเป็นทางการอย่างแน่นอน” เมื่อซูหย่งเหอเอ่ยเช่นนี้หวังเจียหรานก็ได้แต่เม้มปากแน่นแล้วขานรับคำสั่งของเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ส่วนเจ้าหลีหลี่ ในเมื่อไม่สบายก็รีบกลับไปนอนพักผ่อนเสีย ในเมื่อเจ้ามีความรู้เรื่องการแพทย์อยู่แล้วข้าคงจะไม่ต้องส่งคนไปเรียกท่านหมอมาดูอาการของเจ้าแล้วกระมัง” เมื่อบิดาเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็พลันส่ายหน้า

“ขอบคุณท่านพ่อที่เมตตา อาการของข้าดื่มยาแค่เพียงไม่กี่เทียบและนอนพักผ่อนให้เพียงพอก็น่าจะดีขึ้นแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้ซูหย่งเหอก็พยักหน้า

“เช่นนั้นก็พักผ่อนให้มากๆ พ่อไม่กวนเจ้าแล้ว” เมื่อเอ่ยจบเขาก็เดินจากไปทิ้งให้ซูหลีหลี่ยืนจ้องตากับหวังเจียหรานตามลำพัง

“อย่าได้ใจไป ยิ่งเจ้าลุกขึ้นมาตอบโต้พวกข้า พวกข้าก็จะหาทางลงมือกับเจ้าให้หนักมือมากยิ่งขึ้น ดังนั้นหลังจากนี้เจ้าจงระวังตัวเอาไว้ข้าจะทำให้เจ้าต้องถูกโบยตีให้หนักกว่าที่ลูกของข้าเคยถูกโบยตีเสียอีก” เมื่อหวังเจียหรานพูดจบก็สะบัดชายแขนเสื้อแล้วเดินจากไปทำให้หวังเหม่ยฉีต้องรีบสาวเท้าติดตามท่านป้าของนางไปติดๆ ในทันที