บทที่ 9 ไม่สบาย

ยามที่เห็นว่าสาวใช้ทั้งสองคนของซูหลีหลี่เป็นลมล้มลงไปซูหลีเซียงก็คิดในใจว่าจะต้องมีสิ่งที่ผิดปกติแน่ จึงสั่งให้คนลากพวกนางให้พ้นทางแล้วรีบสั่งให้คนเปิดประตูเรือนให้นางในทันที

“ลากพวกนางออกไปแล้วรีบเปิดประตูเรือนให้ข้า” เมื่อซูหลีเซียงเอ่ยเช่นนี้บรรดาข้ารับใช้ของนางก็รีบลากตัวสาวใช้รุ่นใหญ่ทั้งสองคนของซูหลีหลี่ออกจากหน้าประตูเพื่อให้สามารถเปิดประตูเรือนได้อย่างสะดวก ส่วนบรรดาสาวใช้รุ่นเล็กของเรือนแห่งนี้เมื่อแกนนำหลักหวาดกลัวจนเป็นลมล้มลงไปแล้วพวกนางเองก็จำต้องล่าถอย แม้ว่าคุณหนูใหญ่ผู้เป็นเจ้านายของเรือนแห่งนี้จะตกรางวัลพวกนางเป็นอย่างดี แต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าออกหน้าทัดทานคุณหนูรองผู้เป็นที่โปรดปรานของนายท่านและฮูหยินของจวนแห่งนี้

“น้องหญิงรอง เจ้ามาเอะอะเพื่อจะบุกเข้าเรือนของผู้อื่นเช่นนี้ไม่ดีนะ” เสียงของซูจวิ้นทำให้ซูหลีเซียงหันไปมองเขาแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดูแคลน

“ดีหรือไม่ก็เป็นเรื่องของข้า ส่วนเจ้าก็ไสหัวกลับเรือนของเจ้าไปเสีย ลูกอนุเช่นเจ้าถือดีอย่างไรมายุ่งเรื่องของคุณหนูเช่นข้า” คำพูดของนางทำให้ซูจวิ้นแค่เพียงเลิกคิ้วขึ้นแล้วยืนกอดอกจ้องมองซูหลีเซียงด้วยสายตายียวน

“เช่นนั้นข้าก็จะรอดูว่าคุณหนูเช่นเจ้าเรื่องดีๆ ไม่รู้จักทำ วันๆ มัวแต่หาเรื่องผู้อื่นเช่นนี้สุดท้ายจะลงเอยเช่นไร” คำพูดของซูจวิ้นทำให้ซูหลีเซียงพลันมีอารมณ์ขุ่นมัวมากยิ่งขึ้น

“เปิดประตูให้ข้า หากข้างในลงดาลไว้ก็จงพังให้ข้า หากผู้ใดกล้าขวางทางข้า ข้าจะเฆี่ยนให้ตายไปตรงนี้แหละ” เมื่อซูหลีเซียงพูดจบบ่าวรับใช้ที่นางนำมาก็ทำท่าว่าจะทำลายบานประตูด้วยการโถมตัวใช้หัวไหล่กระแทกบานประตูที่ลงดาลเอาไว้ให้พังเพื่อที่จะได้เปิดได้ แต่บานประตูกลับถูกเปิดออกเสียก่อนทำให้พวกเขาเสียหลักล้มลงไปกองบนพื้น

“โอย อูย” เสียงร้องโอดครวญของบ่าวรับใช้หาได้ทำให้ซูหลีเซียงสนใจไม่นางจ้องมองสาวใช้สองคนของซูหลีหลี่เป็นคนเปิดบานประตูด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจรีบสาวเท้าก้าวเข้าไปในเรือนในทันที

“คุณหนูรอง คุณหนูใหญ่ไม่ค่อยจะสบายท่านจะทำเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ” เผิงซีเอ่ยพลางพยายามจะขัดขวางซูหลีเซียงเอาไว้

“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าถ้าผู้ใดกล้าขวางทางข้า มันผู้นั้นจะต้องถูกโบย” เมื่อซูหลีเซียงเอ่ยเช่นนี้ก็มีสาวใช้กลุ่มหนึ่งกรูกันเข้าไปจะจับตัวเผิงซี และตงผิง แต่เมื่อเผิงซีใช้สายตาที่เต็มไปด้วยการข่มขู่จ้องมองพวกนาง พวกนางก็ถอยกรูดในทันที มีผู้ใดบ้างที่จะไม่รู้ว่าแม่นางเผิงซีสาวใช้รุ่นใหญ่ของคุณหนูใหญ่ผู้นี้มีวรยุทธ์ดังนั้นพวกนางจึงได้พุ่งเป้าไปที่ตงชิงแทน

“หากข้าถูกโบยคุณหนูใหญ่จะต้องเอาเรื่องกับคนที่โบยข้าแน่” คำพูดของตงชิงยั่วยุให้ซูหลีเซียงเดินตรงไปหานางแล้วตวัดมือตบเข้าไปที่ใบหน้าของนางในทันที

“เพียะ!” เสียงฝ่ามือที่ปะทะเข้าไปที่ใบหน้าของสาวใช้ทำให้ซูหลีหลี่แสร้งนอนบนเตียงต่อไปไม่ไว้นางรีบเปิดประตูห้องนอนของตนเองออกแล้วพุ่งตรงไปหาซูหลีเซียงกระชากแขนของซูหลีเซียงให้เสียหลักแล้วลงมือตบเข้าไปที่ใบหน้าของซูหลีเซียงอย่างไม่คิดจะยั้งมือ

“เพี๊ยะ เพี๊ยะ เพี๊ย” เสียงตบหลายครั้งที่ดังขึ้นทำให้หวังเหม่ยฉีได้สติรีบส่งเสียงห้ามปรามในทันที

“หยุดนะ ซูหลีหลี่นี่เจ้ากล้าลงมือทำร้ายเซียงเซียงหรือ” คำพูดของหวังเหม่ยฉีทำให้ซูหย่งเหอและหวังเจียหรานที่เดินมาถึงเรือนแล้วรีบวิ่งเข้ามาในเรือนในทันที

“ผู้ใดกล้าตบลูกสาวของข้า” หวังเจียหรานตวาดออกมา พอเห็นว่าเป็นซูหลีหลี่นางก็เดินตรงไปตั้งใจว่าตบซูหลีหลี่ในทันที แต่ซูหลีหลี่กลับไม่ยอมให้นางเข้าถึงตัวใช้ฝ่าเท้าถีบเข้าไปที่ช่วงท้องของหวังเจียหนานอย่างรุนแรงแล้วตวาดออกมา

“ผู้ใดกล้าทำให้ข้ามีร่องรอยถูกทำร้ายก็จงเตรียมรอรับโทสะของว่าที่สามีของข้าได้เลย ผู้ใดดูหมิ่นข้าก็เหมือนดูหมิ่นเสียนอ๋อง อยากจะลองก็ดาหน้าเข้ามา” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้ทุกคนต่างไม่กล้าเข้าไปทำร้ายนางทำได้แค่เพียงช่วยกันประคองหวังเจียหรานและซูหลีเซียงเอาไว้ แต่ซูหย่งเหอกลับไม่ได้หวั่นเกรงคำขู่ของนาง เขาเดินตรงเข้าไปแล้วเงื้อฝ่ามือขึ้นทำท่าว่าจะลงมือตบซูหลีหลี่ แต่ซูจวิ้นกลับยื่นมือไปเหนี่ยวรั้งฝ่ามือของบิดาเอาไว้

“ท่านพ่อท่านอยากจะลงมือสั่งสอนบุตรสาวย่อมจะไม่ใช่เรื่องผิด แต่การลงมือสั่งสอนโดยไม่สอบสวนย่อมจะไม่มีคำตอบที่ดีให้เสียนอ๋องนะ คนสกุลซูทั้งสกุลล้วนอยู่ภายใต้การดูแลของท่าน ท่านจะเอาคนทั้งสกุลมาเสี่ยงเพียงเพราะแรงอารมณ์ไม่ได้นะขอรับ” คำพูดของซูจวิ้นทำให้ซูหย่งเหอลดฝ่ามือลงแล้วหันไปขึงตาใส่เขาในทันที

“เจ้ามายุ่งอันใดกับเรื่องนี้” เขาตวาดออกมาด้วยความไม่พอใจซูจวิ้นจึงได้ยิ้มออกมาแล้วค้อมกายคำนับเขา

“ขออภัยที่ข้าต้องเข้ามายุ่ง ท่านเป็นบิดาของข้า ข้าย่อมจะต้องช่วยเหลือท่านก่อนผู้อื่น บรรดาผู้อาวุโสในสกุลของพวกเรายามที่ลงมือกดดันท่านทีไรมักจะทำให้ท่านต้องปวดศีรษะทุกครั้งมิใช่หรือ ครั้งนี้ก็อย่าได้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่จนบรรดาผู้อาวุโสเหล่านั้นใช้เรื่องนี้มากดดันและข่มขู่ท่านอีกเลย” คำพูดของซูจวิ้นทำให้ซูหย่งเหอร้องเฮอะออกมาแต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์ของตนเองในทันที

“ท่านพี่” เสียงออดอ้อนขอความเห็นใจของหวังเจียหรานทำให้ซูหย่งเหอหันไปมองนางแล้วเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

“เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะต้องสอบสวนเรื่องนี้ให้ละเอียดทวงคืนความเป็นธรรมให้เจ้าและเซียงเซียงให้ได้” คำพูดของซูหย่งเหอทำให้ซูหลีหลี่จ้องมองบิดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บช้ำ แม้ว่าจะผ่านมาแล้วชาติหนึ่งแต่บิดาก็ยังสามารถสร้างความเจ็บช้ำให้นางได้เสมอ

“ท่านพ่อท่านสั่งให้คนค้นเรือนของนางให้ละเอียดเลยเจ้าค่ะ วันนี้นางลักลอบออกไปพบคนข้างนอก น้องฉีสามารถเป็นพยานให้ข้าได้” เมื่อซูหลีเซียงเอ่ยเช่นนี้หวังเหม่ยฉีก็พยักหน้าในทันที

“ข้าสามารถเป็นพยานให้ได้เจ้าค่ะว่านางสวมชุดสาวใช้ลักลอบออกไปนอกจวน” คำพูดของหวังเหม่ยฉีทำให้ซูหลีหลี่หัวเราะออกมาเบาๆ

“พวกเจ้าเป็นพวกเดียวกันย่อมจะต้องเข้าข้างกันอยู่แล้ว” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้หวังเจียหรานก็เอ่ยออกมาในทันที

“ไปตามคนเฝ้าประตูจวนมาจะต้องมีสักคนสิที่ปล่อยเจ้าออกไป” คำพูดของหวังเจียหรานทำให้ซูหลีหลี่พยักหน้า

“เชิญท่านสอบถามได้เลยสาวใช้เข้าออกจากจวนเป็นว่าเล่น อาจจะมีสักคนยินดีใส่ความข้าเพื่อหาเรื่องให้ตนเองก็มีโอกาสที่จะเป็นไปได้” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้หวังเจียหรานเม้มปากแน่น ต่อให้นางโบยตีคนเฝ้าประตูจวนจนตายก็ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากยืนยันหรอกว่าตนเองเป็นคนเปิดประตูจวนให้คุณหนูใหญ่หลบหนี ที่สำคัญตนเองลักลอบเปิดประตูให้สาวใช้ออกจากจวนก็มีความผิดอยู่แล้ว หากยังยอมรับว่าเป็นคนเปิดประตูให้คุณหนูใหญ่หากไม่ตายเพราะคุณหนูใหญ่ก็ต้องตายเพราะถูกนายซูหย่งเหอผู้เป็นนายท่านใหญ่ของจวนกำจัดทิ้งเพื่อปิดปากอยู่ดี

“ท่านพ่อท่านไปตรวจสอบด้านในห้องนอนของข้าได้เลย ข้าพึ่งจะลุกจากที่นอนเมื่อครู่นี้ ร่องรอยการนอนและไออุ่นบนเตียงน่าจะยังคงอยู่ ส่วนเรื่องที่ข้าสวมชุดสาวใช้ออกไปข้างนอกเป็นคุณหนูหวังมองคนผิดไปหรือเปล่า หากข้าอยากจะออกจากจวนแค่ขออนุญาตจากท่านแม่ก็สามารถออกได้อยู่แล้วมิใช่หรือ ในเมื่อท่านแม่เมตตาข้าจนถึงขั้นนี้แล้วจะมีเหตุผลอันใดที่ทำให้ข้าไม่อาจจะออกจากจวนใช่ไหมเจ้าคะ” ประโยคสุดท้ายซูหลีหลี่ตั้งใจหันไปถามหวังเจียหราน แม้ว่าพวกนางจะรู้ดีว่าหากซูหลีหลี่ไปขออนุญาตเพื่อออกไปข้างนอกนางย่อมไม่มีทางยินยอมอนุญาตแน่ แต่ในเมื่อซูหลีหลี่เอ่ยถามเช่นนี้มีหรือที่หวังเจียหรานจะยินยอมกลายเป็นคนไร้เมตตา นางย่อมจะต้องตอบว่า “ใช่!” อยู่แล้วซูหย่งเหอจึงรีบสั่งให้คนเข้าไปตรวจค้นในห้องนอนของซูหลีหลี่ในทันทีว่าเป็นอย่างที่นางพูดจริงหรือไม่

“เรียนนายท่าน เป็นจริงอย่างที่คุณหนูใหญ่แจ้งเอาไว้เจ้าค่ะ ที่นอนมีร่องรอยของการนอนอีกทั้งไออุ่นบนที่นอนก็ยังไม่จางหายไปแสดงว่าคุณหนูใหญ่พึ่งจะลุกจากที่นอนจริงๆ เจ้าค่ะ” เมื่อสาวใช้รุ่นใหญ่ของเขาออกมารายงานเช่นนี้ซูหย่งเหอจึงได้เพ่งพิศบุตรสาวคนโตอย่างละเอียด เสื้อผ้ายับยุ่งแม้ว่านางจะสวมใส่เสื้อคลุมทับแต่ก็เป็นไปอย่างเร่งรีบ ผมบนศีรษะแม้ว่าจะไม่ได้ยุ่งเหยิงแต่ก็สามารถบ่งบอกได้ว่านางพึ่งจะลุกจากที่นอนมาจริงๆ ยังมีเสียงที่แหบแห้งกว่าปกติของบุตรสาวอีก แสดงให้เห็นถึงลักษณะของคนที่ไม่สบายจริงๆ