บทที่ 11 โน้มน้าว

ซูจวิ้นที่ยังไม่ได้ไปไหนย่อมจะได้ยินถ้อยคำข่มขู่ของหวังเจียหราน เขาจ้องมองน้องสาวต่างมารดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“หลีหลี่ครั้งนี้เจ้าเป็นศัตรูกับพวกนางโดยตรง เจ้าไม่กังวลว่าวันหน้าพวกนางแม่ลูกจะรวมหัวกันเล่นงานเจ้าหรือ” คำพูดของพี่ชายต่างมารดาทำให้ซูหลีหลี่หัวเราะออกมาด้วยความเย้ยหยัน

“ต่อให้ข้าไม่คิดจะเป็นศัตรูกับพวกนางแล้วพวกนางจะเป็นมิตรกับข้าหรือ พี่ใหญ่ท่านก็เห็นแล้วว่าวันนี้เซียงเซียงตั้งใจจะเล่นงานข้าอย่างเต็มที่ โดยไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าตนเองกำลังทำลายความรักและความเอ็นดูของท่านพ่อที่เคยมีต่อนาง ขอแค่เพียงเล่นงานข้าได้สมใจของนางเพียงเท่านั้น นางจึงจะพอใจ” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้ซูจวิ้นทอดถอนใจออกมา

“แล้วเจ้าจะทำเช่นไรต่อไป” คำถามของเขาทำให้ซูหลีหลี่พลันเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความร้ายกาจในทันที

“เดิมทีข้าคิดว่าแค่เพียงข้าแต่งออกจากจวนไปก็จะพ้นการโจมตีจากพวกนางแล้ว แต่ข้ากลับคิดผิดซูหลีเซียงจะต้องหาหนทางเล่นงานข้าให้ได้ก่อนที่ข้าจะได้แต่งงานออกจากจวนไปแน่ อีกทั้งเมื่อดูจากความพยาบาทของนางแล้วต่อให้ข้าแต่งเข้าจวนอ๋องไปเป็นพระชายาของเสียนอ๋องแล้ว นางก็จะต้องหาวิธีทำลายชีวิตของข้าให้ได้อยู่ดี ดังนั้นสิ่งเดียวที่ข้าจะทำได้ก็คือการชิงลงมือกำจัดพวกนางก่อน อย่าปล่อยให้พวกนางยื่นมือมาทำให้ชีวิตของข้าต้องยุ่งยากและแปดเปื้อน ต่อให้ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจมากยิ่งขึ้นแต่เพื่อกำจัดพวกนางให้พ้นทางแล้วข้าย่อมจะต้องรีบลงมือโดยไม่เลือกวิธีการ” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้ซูจวิ้นได้แต่ทอดถอนใจออกมา

“หากต้องการความช่วยเหลือ ก็บอกกับข้าได้ทุกเมื่อ ถึงอย่างไรเจ้าก็อุตส่าห์ให้เกียรติข้าในฐานะพี่ใหญ่ของเจ้าแล้ว” คำพูดของซูจวิ้นทำให้ซูหลีหลี่ยิ้มออกมา

“แน่นอนว่าข้าย่อมจะต้องการการช่วยเหลือจากท่านอยู่แล้ว” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางหันไปจ้องมองสาวใช้ของตนเองแล้วส่งสัญญาณให้พวกนางถอยออกไปเพื่อที่นางและพี่ชายจะได้พูดคุยกันได้ถนัด

“สิ่งเดียวที่ข้าจะขอร้องก็คือข้าขอให้ท่านรักตนเองให้มากสักหน่อย ต่อสู้เพื่อตัวท่านเองให้มากสักนิด แม้ว่าคนเหล่านั้นจะดูถูกชาติกำเนิดของท่านแต่ท่านอย่าได้ลืมเชียวว่าชื่อของท่านในผังสกุล ท่านคือบุตรชายคนโตที่ถือกำเนิดจากมารดาที่ชื่อหลี่เซียนโหรว ดังนั้นฐานะของท่านย่อมจะไม่ได้ด้อยไปกว่าซูอวิ้นเลย” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้ซูจวิ้นจึงได้เอ่ยออกมา

“แต่ท่านแม่เคยบอกกับข้าก่อนที่นางจะสิ้นใจว่าสาเหตุที่นางรับข้าไปเป็นบุตรชายภายใต้ชื่อของนางก็เพียงเพราะต้องการให้ข้าได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข นางไม่ได้ปรารถนาให้ข้าแย่งชิงกับผู้ใดสิ่งเดียวที่นางต้องการก็หวังเพียงแค่ให้ข้าได้มีฐานะทัดเทียมกับผู้อื่นเพียงเท่านั้น” เมื่อซูจวิ้นเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็พลันหรี่ตาจ้องมองเขาในทันที

“พี่ใหญ่ ท่านจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้จริงๆ หรือหากต่อไปต้องใช้ชีวิตภายใต้ผู้นำสกุลที่ไม่เอาไหนอย่างซูอวิ้น ท่านจะใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขจริงๆ หรือถ้าหากต้องทนเห็นข้าไม่อาจจะมีสกุลเดิมให้พึ่งพิง เพราะน้องชายต่างมารดาผู้เหลวแหลกของข้าทำให้สกุลซูต้องล่มจม อีกทั้งท่านจะยอมละทิ้งท่านหญิงผิงอันเพียงเพราะคำทัดทานของผู้อื่นในข้อที่ว่าท่านไม่ได้ถือกำเนิดจากฮูหยินผู้เป็นภรรยาเอกหรือ” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางทอดถอนใจออกมา

“พี่ใหญ่ในฐานะที่ข้าเป็นน้องสาวที่เคยถูกเลี้ยงดูร่วมกันกับท่านมาระยะหนึ่งข้าไม่อยากจะมองเห็นท่านต้องเศร้าโศกเสียใจเพราะการตัดสินใจผิดพลาดไปตลอดชีวิตหรอกนะเจ้าคะ” คำพูดของซูหลีหลี่มีความสั่นไหวทางอารมณ์ติดตามมาด้วย

ชาติที่แล้วพี่ชายคนโตของนางเพราะยึดถือเรื่องชาติกำเนิดที่แท้จริงของตนเองจึงได้ละทิ้งฐานะคุณชายใหญ่ของจวน ทำให้คนที่จะได้เป็นผู้นำสกุลซูคนถัดไปต่อจากบิดาของนางคือซูอวิ้น แม้ว่าเขาจะมีสกุลหวังคอยหนุนหลังแต่เพราะช่วงการผลัดเปลี่ยนแผ่นดินสกุลหวังไม่ได้ช่วยฮั่วจิ่นหรง อีกทั้งเพราะหวังเจียหรานไม่ถูกกับนางดังนั้นพอนางได้ครอบครองตำแหน่งฮองเฮาสกุลแรกที่นางลงดาบก็คือสกุลหวังซึ่งเป็นจวนสกุลเดิมของมารดาเลี้ยง

ส่วนบิดาของนางช่วงปลายชีวิตละทิ้งทุกสิ่งสนใจแค่เพียงเด็กสาวที่สามารถยึดครองหัวใจของเขาได้อย่างหลินหว่าน แม้แต่การดูแลสกุลก็ยังส่งมอบให้คนไม่เอาไหนอย่างซูอวิ้นทำให้จวนสกุลซูของนางตกต่ำลงเรื่อยๆ อีกทั้งสกุลซูทั้งสกุลมีแค่พี่ใหญ่ผู้หมดอาลัยตายอยากในชีวิตเข้ารับราชการในตำแหน่งราชครูเพียงผู้เดียว ทำให้จวนสกุลซูของนางนอกจากจะมีฮองเฮาเช่นนางแล้ว ก็มีแค่เพียงท่านราชครูที่ได้ครอบครองตำแหน่งแค่เพียงลอยๆ และชู้รักที่สามารถยึดครองหัวใจของฝ่าบาทอย่างซูหลีเซียงเพียงเท่านั้นที่พอจะค้ำชูสกุลได้ นอกนั้นก็ไม่มีสิ่งใดที่สามารถใช้เชิดหน้าชูตาได้เลย

ส่วนสาเหตุที่พี่ใหญ่ของนางหมดอาลัยตายอยากในชีวิตได้ถึงขั้นนั้นก็ล้วนเป็นเพราะท่านหญิงผิงอันนางในดวงใจของเขาผู้นั้น เพราะคุณชายลำดับต่อจากพี่ใหญ่ของนางก็มีแค่เพียงซูอวิ้นทำให้ท่านหญิงผิงอันต้องแต่งกับคนไม่ได้ความอย่างซูอวิ้นแล้วต้องทนอยู่กับชีวิตการแต่งงานที่ไร้ซึ่งความสุข

นอกจากท่านหญิงผิงอันต้องแต่งกับคนที่นางไม่ได้รักแล้วยังต้องเผชิญกับคู่ชีวิตที่เป็นนักพนันและนักดื่มตัวยง สุดท้ายนางก็อดทนกับความหดหู่ใจในชีวิตไม่ไหวแขวนคอตายจากไปอย่างสลดหดหู่ กว่าซูจวิ้นจะรู้ว่าตนเองคือคนในดวงใจของนางและคือคนที่ทำให้ชีวิตของนางต้องตกอยู่ในขุมนรกก็เป็นยามที่เถ้ากระดูกของนางถูกกลบฝังลงดินไปนานแล้ว ดังนั้นชาตินี้นางจึงไม่อยากจะให้พี่ชายต่างมารดาของนางต้องใช้ชีวิตท่ามกลางความผิดหวังและหมดอาลัยตายอยากอย่างเช่นในชาติที่แล้วอีก

“นี่เจ้ากำลังคิดจะใช้ข้าเป็นอาวุธต่อกรกับพวกนางสองแม่ลูกหรือ” คำถามของซูจวิ้นทำให้ซูหลีหลี่พ่นลมหายใจออกมาด้วยความไม่พอใจ

“เรื่องจัดการพวกนางข้าย่อมจะต้องทำ อาวุธของข้าไม่มีความจำเป็นต้องใช้ท่านหรอก ที่ข้าเอ่ยมาก็เพราะว่าข้าหวังดีต่อท่าน หวังดีต่อสกุลซูของพวกเรา และก็หวังดีต่อตัวข้าในอนาคตอีกเล็กน้อย” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางคิดออกมาว่าในอนาคตต่อให้นางกลายเป็นพระชายาม่ายก็ควรจะมีพี่ชายที่สามารถพึ่งพาได้และจวนสกุลเดิมอันแข็งแกร่ง ไม่อาจจะปล่อยให้จวนสกุลซูของนางต้องตกไปอยู่ในมือของคนไม่ได้ความอย่างน้องชายต่างมารดาของนางอย่างเด็ดขาด

“แล้วท่านหญิงผิงอันมาเกี่ยวข้องอันใดกับเรื่องนี้ด้วย” เมื่อซูจวิ้นเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบนในทันที

“ท่านชอบนาง ข้ามองแวบเดียวก็รู้แล้วและคาดว่าในอนาคตท่านจะไม่สามารถมองใครได้อีกนอกจากนาง หากท่านไม่ยึดครองฐานะคุณชายใหญ่ที่ถือกำเนิดจากภรรยาเอกที่ท่านแม่ของข้าอุตส่าห์สู้รบตบมือกับบรรดาผู้อาวุโสตั้งนานกว่าจะมอบให้ท่านได้ คุณชายสกุลซูลำดับถัดไปที่จะได้แต่งงานกับท่านหญิงผิงอันก็จะต้องเป็นเจ้าคนไม่ได้ความอย่างซูอวิ้นเพียงคนเดียว” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางยกนิ้วมือขึ้นมาแล้วนับความเหลวแหลกของซูอวิ้นให้พี่ชายต่างมารดาฟังด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

“น้องชายคนรองของข้าผู้นี้ เขาทั้งเจ้าชู้ประตูดินกินไม่เลือก ทั้งชอบเกลือกกลั้วอยู่ในหอคณิกาเพื่อเคล้านารี ทั้งเป็นผีพนันวันๆ อยู่แต่ในบ่อนเพื่อผลาญเงิน พอหมดเงินก็เป็นปีศาจสุราอยู่ในโรงสุรา พี่ใหญ่คิดว่าคนเช่นนี้เหมาะสมแล้วหรือที่จะได้ครอบครองสตรีที่ดีงามเช่นท่านหญิงผิงอัน หากเปลี่ยนเป็นข้าที่ต้องถูกบังคับให้แต่งกับคนเช่นเขา ข้าคงจะคิดสั้นหาวิธีปลิดชีพตนเองให้พ้นจากเขาเป็นแน่” เมื่อน้องสาวเอ่ยเช่นนี้ซูจวิ้นก็ส่งสายตาตำหนิน้องสาวในทันที

“อย่าได้เอ่ยคำพูดที่ไม่เป็นมงคล เจ้ากำลังจะได้แต่งงานกับคนที่ดีอย่างเสียนอ๋องไหนเลยจะไปแต่งงานกับคนไม่เอาไหนได้ แม้ข้าจะมีชาติกำเนิดต่ำต้อยก็จะไม่มีทางให้น้องสาวเช่นเจ้าต้องไปใช้ชีวิตกับคนต่ำช้าเฉกเช่นน้องรองหรอก อีกทั้งหากเป็นเจ้าข้าคิดว่าเจ้าคงจะไม่คิดสั้นปลิดชีพของตนเองหรอกคนที่จะถูกปลิดชีพน่าจะเป็นบุรุษที่ทำตัวต่ำช้าผู้นั้นเสียมากกว่า” เมื่อซูจวิ้นเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของเขาอีกทั้งยังเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าจริงจังอีกด้วย

“จริง! ถ้าคู่ชีวิตของข้าทำตัวเหลวแหลกเช่นนี้ ข้าจะต้องหาทางปลิดชีพของเขาในเร็ววันอย่างแน่นอน” คำพูดของน้องสาวต่างมารดาทำให้ซูจวิ้นพลันกลอกตาขึ้นไปมองบนฟ้าเช่นเดียวกับที่ซูหลีหลี่ทำ

“พี่ใหญ่ท่านแม่ปกป้องท่านก่อนตายจึงได้พยายามให้คนจารึกชื่อลงบนผังสกุลให้เป็นบุตรชายภายใต้ชื่อของนาง นางปกป้องข้าด้วยการสั่งให้ท่านตาคอยดูแลข้าหลังจากที่นางสิ้นใจจากไป พอสิ้นนางไปแล้วพวกเราก็ทำได้แค่คอยปกป้องตนเองให้ดีเพื่อไม่ให้นางต้องรู้สึกผิดหวัง ข้ารู้ว่าสาเหตุที่ท่านตั้งอกตั้งใจร่ำเรียนมาโดยตลอดไม่ใช่เพื่อจะทำให้ท่านพ่อรักใคร่ในตัวท่าน แต่ท่านตั้งจะจะแยกตัวออกไปจากสกุลซูแล้วไขว่คว้าความสำเร็จให้ได้ด้วยตนเอง แต่ยามนี้ข้าคงต้องขอร้องท่าน ขอให้ท่านใส่ใจสกุลซู ใส่ใจข้าและใส่ใจตนเองด้วย ท่านจะยินดีทำตามคำขอร้องของข้าหรือไม่” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้ซูจวิ้นก็พลันนิ่งเงียบไปแล้วสุดท้ายจึงได้หัวเราะออกมา

“ไม่เลวๆ ความสามารถพิเศษของเจ้าไม่เพียงใช้รักษาคน แต่ยังมีความสามารถในการโน้มน้าวจิตใจคนด้วย” เมื่อซูจวิ้นเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา

“แล้วข้าสามารถโน้มน้าวใจท่านได้สำเร็จหรือไม่เจ้าคะ” คำถามของซูหลีหลี่ทำให้ซูจวิ้นหัวเราะออกมาในทันที

“ก็สามารถทำให้ข้าสนใจได้อยู่ เพียงแต่การโน้มน้าวนี้ขัดกับความตั้งใจเดิมของข้า ดังนั้นขอให้ข้าได้มีเวลาคิดใคร่ครวญให้ดีสักหน่อยก็แล้วกัน” เมื่อซูจวิ้นเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็พยักหน้า

“ข้าจะรอฟังข่าวดีนะเจ้าคะ” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้ซูจวิ้นก็พยักหน้าแล้วเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“เจ้าควรจะไปพักผ่อนได้แล้ว จะแสร้งป่วยก็ควรจะทำให้สมจริงให้มากที่สุด หลังจากนี้ก็พยายามอย่าออกนอกจวนอีกก็แล้วกัน” เมื่อเขาเอ่ยเช่นนี้ซูหลีหลี่ก็รีบคารวะขอบคุณเขาในทันที

“ขอบคุณพี่ใหญ่มากเจ้าค่ะ ที่วันนี้ออกหน้าช่วยเหลือข้า” เมื่อนางเอ่ยเช่นนี้เขาก็พยักหน้า

“ข้าไปก่อนล่ะ หากขืนยังรั้งอยู่ที่นี่นานพวกนางจะต้องคิดว่าข้ากำลังรวมหัวกับเจ้าวางแผนการอันใดอยู่แน่ๆ” คำพูดของซูจวิ้นทำให้ซูหลีหลี่หัวเราะออกมาอีกครั้ง ซูจวิ้นเองก็หัวเราะออกมาเช่นเดียวกันแล้วจึงได้เดินกลับเรือนของตนเอง