บทที่ 15 ลงมือ

ยามที่เสียนอ๋องได้รู้ว่าคนสนิทของเขาอย่างหยางไหวยามนี้ได้เสนอตัวเข้าไปเป็นผู้คุ้มกันของซูหลีหลี่แล้ว เดิมทีเขาก็รู้สึกไม่พอใจที่หยางไหวกระทำการโดยไม่รอฟังคำสั่งของเขาก่อน แต่เมื่อคิดได้ว่ายามนี้ว่าที่พระชายาของตนเองกำลังถูกผู้อื่นจ้องเล่นงานเสียนอ๋องก็พลันรู้สึกไม่สบอารมณ์มากยิ่งขึ้น และคิดว่าการที่หยางไหวและเผิงกวนออกหน้าไปเป็นผู้คุ้มกันให้นางเช่นนี้ถือว่าเป็นการกระทำที่ถูกแล้ว

“หยางกงกง ท่านเตรียมของขวัญล้ำค่าสักคันรถและสุราชั้นดีให้ข้าสักหลายไห วันนี้ข้าจะไปคารวะเยี่ยมเยียนว่าที่ท่านพ่อตาของข้าสักหน่อย อ้อ เอาบทกวีและภาพวาดเหล่านั้นไปด้วย คืนนี้ข้าตั้งใจว่าจะไปร่ำสุราชื่นชมภาพวาดและบทกวีกับว่าที่พ่อตาของข้าสักหน่อย” เสียนอ๋องเอ่ยออกมาด้วยสายตาอันร้ายกาจทำให้หยางกงกงได้แต่ยิ้มออกมาแล้วรีบดำเนินการในทันที

ทางด้านหยางไหว เผิงกวน สุ่นเสียงและสุ่นเม่าหลังจากแยกย้ายกันไปจับตามองคนของหวังเจียหรานแล้วพวกเขาก็รู้ว่าหวังเจียหรานนั้นช่างอุกอาจเป็นอย่างยิ่ง ไม่เพียงสั่งให้คนที่สกุลหวังส่งมาไปพบที่ห้องโถงของเรือนพักของนาง นางยังออกคำสั่งให้ซุนมามานำขอทานเข้าจวนมา แถมยังออกหน้าสั่งการอย่างไม่เกรงกลัวว่าผู้ใดจะได้ยินในโถงกลางของเรือนพักส่วนตัวของนางอีกด้วย

“ชายสองคนนี้คือคนที่บ่าวหามาเพื่อให้พวกเขาทำลายความบริสุทธิ์ของคุณหนูใหญ่โดยเฉพาะเจ้าค่ะ” ซุนมามาเอ่ยพลางชี้ไปที่ขอทานสกปรกสองคน นอกจากพวกเขาจะสวมใส่เสื้อผ้าสกปรกแล้วยังดูเหมือนว่าพวกเขาจะมีอาการของโรคเรื้อนติดตัวมาด้วย หวังเจียหรานมองขอทานสกปรกเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา ขอทานสองคนนี้พอได้ยินว่าจะได้รับเงินก้อนใหญ่อีกทั้งยังจะได้ลิ้มรสสาวงามก็ไม่รีรอที่จะรีบติดตามซุนมามาเข้าจวนในทันที โดยไม่รู้สักนิดว่าหลังจากนี้พวกเขาอาจจะต้องถูกคนสกุลซูฆ่าปิดปากเพื่อรักษาชื่อเสียงให้สกุลซู

“ส่วนทั้งสามท่านนี้คือผู้ฝึกยุทธ์ที่ท่านเสนาบดีหวังส่งมาให้เจ้าค่ะ ท่านเสนาบดียังฝากถ้อยคำให้ข้านำมาบอกกับฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ ท่านเสนาบดีกล่าวว่าหากฮูหยินคิดจะลงมือต้องลงมือขั้นเด็ดขาดเพียงเท่านั้น แม้ว่าเสียนอ๋องจะอ่อนแอและไร้กำลังสนับสนุน แต่ก็ไม่แน่ว่าเสียนอ๋องอาจจะชอบทำตัวเป็นพยัคฆ์หมอบมังกรซ่อนก็ได้ ขอฮูหยินอย่าได้ประมาทเสียนอ๋องเด็ดขาด ถึงอย่างไรคุณหนูใหญ่ก็กำลังจะเป็นว่าที่พระชายาของเสียนอ๋อง หากเสียนอ๋องรู้ว่าฮูหยินคิดปองร้ายว่าที่พระชายาย่อมจะไม่ใช่เรื่องดี” คำพูดของซุนมามาทำให้หวังเจียหรานหัวเราะออกมา

“ก็แค่สตรีนางหนึ่งที่ยังไม่ทันได้แต่งเข้าจวนอ๋อง นางสร้างเรื่องเสื่อมเสียให้ตนเองจนต้องรีบฆ่าตัวตายเพื่อล้างอาย ข้าเชื่อว่าเสียนอ๋องไม่มีทางส่งคนเข้ามาตรวจสอบหรอก แม้ว่าจะส่งคนเข้ามาตรวจสอบแต่ที่นี่คือจวนที่อยู่ภายใต้การดูแลของข้าย่อมไม่มีทางที่ข้าจะปกปิดหลักฐานไม่ได้ อีกอย่างการแต่งงานนี้เป็นแค่เพียงพระเสาวนีย์ของหยางไทเฮาก่อนที่จะทรงสิ้นพระชนม์ ดังนั้นเสียนอ๋องย่อมไม่มีทางจะสนใจหรอกว่าเกิดเรื่องใดขึ้นจึงทำให้ว่าที่พระชายาที่มาจากชนบทต้องฆ่าตัวตาย” หวังเจียหรานเอ่ยพลางจ้องมองขอทานทั้งสองคนด้วยสายตาเย็นชา

“นางใฝ่ต่ำมีความสัมพันธ์กับบุรุษนอกจวน ลักลอบออกจากจวนไปหาตอนกลางวันก็ยังไม่หนำใจตกดึกยังกล้าลักลอบพาบุรุษสองคนนี้เข้ามาทำเรื่องต่ำช้าในเรือนพักของตนเอง บิดาของนางหากไม่โบยตีนางให้ตายจะต้องบังคับให้นางจบชีวิตตนเองเพื่อรักษาชื่อเสียงของวงศ์สกุลแน่ ถึงยามนั้นเขาจะต้องนึกเสียใจที่ลงโทษโบยตีเซียงเซียงของข้า และรู้สึกผิดต่อเซียงเซียงเรื่องที่เขาไม่ยอมเชื่อคำพูดของนางเมื่อตอนกลางวัน” คำพูดของหวังเจียหรานทำให้หยางไหวที่กำลังฟังหันไปส่งสัญญาณให้คนของเขารีบสับเปลี่ยนกำยานในห้องในทันที วิชาตัวเบาของพวกเขาล้ำเลิศยิ่งแม้กระทั่งผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสามที่หวังเจียหรานเชื้อเชิญมาก็ยังไม่รู้ตัวว่ามีคนเข้าไปสับเปลี่ยนกำยานในห้องแล้ว

“พวกท่านทั้งสามก็แค่จัดการกับผู้คุ้มกันของนางและคนของนางที่อาจจะขวางทางให้หมด แล้วขนย้ายศพไปฝังทางชายป่าด้านหลังจวน ข้าจะให้ซุนมามาไปรอรับศพที่นั่น พวกท่านวางใจได้แค่คนรับใช้กับผู้คุ้มกันที่หายไปไม่มีผู้ใดคิดตามตัวแน่ พวกเขาก็คงจะพากันคิดว่าทั้งสาวใช้และผู้คุ้มกันหวาดกลัวความผิดจึงได้รีบหนีออกจากจวนทันทีที่เกิดเรื่องเพียงเท่านั้น” เมื่อหวังเจียหรานเอ่ยเช่นนี้ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสามก็พยักหน้า

“งานนี้เป็นงานง่ายๆ แค่กำจัดผู้คุ้มกันฝีมือธรรมดาๆ กับสาวใช้รุ่นใหญ่ที่ติดตามนางมาจากชนบทแค่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น หวังว่าท่านจอมยุทธ์ทั้งสามคงจะไม่ทำให้ข้าต้องผิดหวัง” เมื่อหวังเจียหรานเอ่ยเช่นนี้หนึ่งในผู้ฝึกยุทธ์ทั้งสามก็รีบเอ่ยปากรับคำในทันที

“ขอฮูหยินได้โปรดวางใจ พวกข้าย่อมจะทำได้อยู่แล้วขอรับ” เมื่อเขาเอ่ยจบก็พลันพบว่าลมปราณภายในของตนเองมีความปั่นป่วน เขาหันไปมองเพื่อร่วมงานของตนเองแล้วก็พลันเอ่ยออกมาอย่างพร้อมเพรียงกันว่า “แย่แล้ว!” เมื่อเอ่ยจบพวกเขาก็ใช้วิชายุทธ์สกัดจุดเพื่อยับยั้งลมปราณอันปั่นป่วนของตนเอง แต่พิษของกำยานแทรกซึมเข้าสู่อวัยวะภายในแล้วต่อให้พวกเขาพยายามสกัดเส้นลมปราณก็ย่อมจะไม่มีผลอันใด

“เกิดอะไรขึ้น” หวังเจียหรานเอ่ยพลางซวดเซลงไปนั่งบนเก้าอี้ทางด้านหลัง ส่วนสาวใช้ทั้งสองคนของนางนั้นก็พลันมีอาการเนื้อตัวสั่นเทาขึ้นมา หวังเจียหรานเองก็กำลังรู้สึกรุ่มร้อนผิดปกตินางจึงไม่เห็นว่าสาวใช้ทั้งสองกำลังจ้องมองขอทานทั้งสองด้วยสายตาที่แตกต่างออกไปจากเดิมแล้ว

“พวกเราถูกคนเล่นงาน” หนึ่งในผู้ฝึกยุทธ์เอ่ยพลางกระอักโลหิตออกมาสายตาของเขาที่จ้องมองสาวใช้เต็มไปด้วยความกระหายหิว เมื่อสาวใช้เห็นสายตาของเขาก็รีบโผเข้าหาอย่างไรซึ่งความละอายในทันที

“ท่านจอมยุทธ์” เสียงเรียกอันอ่อนหวานของสตรีทั้งสองทำให้อารมณ์อันพลุ่งพล่านของผู้ฝึกยุทธ์แตกกระเจิงมีสาวน้อยสองคนโผเข้าหาเขาก็รีบอ้าแขนรับแล้วรีบลงมือจู่โจมพวกนางในทันทีเพื่อใช้พวกนางคลายความร้อนรุ่มในกายของตน ส่วนซุนมามายามนี้โผเข้าหาหนึ่งในผู้ฝึกยุทธ์แล้วความรุนแรงของพิษกำยานทำให้พวกเขายากจะต่อต้าน

ทางด้านหวังเจียหรานยามนี้นางกำลังถูกขอทานเนื้อตัวสกปรกทั้งสองพัวพันจนนางลืมสิ้นถึงความน่ารังเกียจของพวกเขาแล้ว พิษกำยานที่ได้รับทำให้นางหน้ามืดตามัวยินดีสมสู่ได้แม้กระทั่งขอทานสกปรกที่นางเกลียดชัง สภาพภายในโถงกลางของเรือนจึงเต็มไปด้วยภาพการสมสู่อย่างไร้ซึ่งความละอาย เสียงร้องครวญครางและเสียงการขยับไหวดังลั่นไปทั้งห้องโถงทำให้คนที่เห็นภาพนี้ต้องรีบเบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจ

“ช่างโสมมดีแท้” หยางไหวที่ยามนี้ปิดปากปิดจมูกของตนเองอย่างแน่นหนาเอ่ยออกมาด้วยความรังเกียจ เขารีบโบกส่งสัญญาณให้เผิงกวน สุ่นเสียงและสุ่นเม่าให้พวกเขารีบล่าถอยออกจากโถงของเรือนอันโสมมแห่งนี้

เมื่อพ้นจากเรือนของหวังเจียหรานแล้วเผิงกวนก็รีบถอดผ้าปิดปากปิดจมูกออกสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างเต็มแรงแล้วจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ

“ข้าจะไปส่งข่าวให้ท่านอ๋องรู้ด้วยตนเอง ส่วนท่านก็รีบไปแจ้งให้คุณหนูทราบเถิดว่าทำงานสำเร็จแล้ว” คำพูดของเผิงกวนทำให้หยางไหวยิ้มออกมา

“เจ้าไม่ต้องไปส่งข่าวให้ท่านอ๋องรู้หรอก หากข้าเดาไม่ผิดยามนี้ท่านอ๋องน่าจะทรงเสด็จมาคารวะเยี่ยมเยียนว่าที่พ่อตาที่จวนด้วยตนเองแล้ว และยามนี้คงกำลังนั่งร่ำสุราชื่นชมบทกวีอยู่กับใต้เท้าซูที่ไหนสักแห่งภายในจวนนี้เรียบร้อยแล้ว” คำพูดของหยางไหวทำให้เผิงกวนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ แต่เมื่อคิดได้ว่าควรจะต้องรีบดำเนินการขั้นต่อไปพวกเขาจึงรีบไปแจ้งให้ซูหลีหลี่ทราบในทันที ซึ่งเมื่อซูหลีหลี่ได้รับรายงานจากพวกเขานางก็รีบออกคำสั่งกับเผิงซีในทันที

“เผิงซีเจ้านำเงินนี้ไปมอบให้บ่าวข้างกายของคุณชายรองและบอกกับเขาว่าให้พาคุณชายรองไปที่เรือนของฮูหยินได้แล้ว” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้เผิงซีก็รับคำแล้วรีบไปดำเนินการต่อในทันที