บทที่ 5 ช่วยคน

เป็นอย่างที่ซูหลีหลี่คาดการณ์เอาไว้ ตงเสวี่ยสาวใช้ของซูหลีเซียงเป็นคนที่สามารถซื้อใจได้ง่าย ยิ่งพอรู้ว่าซูหลีหลี่รู้เรื่องที่นางและซูอวิ้นผู้เป็นคุณชายรองของจวนมีความสัมพันธ์กัน นางก็ยิ่งหวาดหวั่นกลัวว่าซูหลีหลี่จะเปิดเผยเรื่องของนางและซูอวิ้นให้ผู้อื่นล่วงรู้ สำหรับซูอวิ้นแล้วหากมีผู้อื่นล่วงรู้ย่อมไม่เป็นอะไร แต่สำหรับนางแล้วคงยากจะรอดชีวิต ซูหลีเซียงเคยโบยตีตงหลินสาวใช้คนสนิทข้างกายอีกคนจนตายเพียงเพราะแค่ได้รู้ระแคะระคายว่าน้องชายและสาวใช้แอบมีสัมพันธ์รักต่อกัน หากซูหลีเซียงรู้ว่านางเองก็มีความสัมพันธ์กับคุณชายรองเช่นเดียวกันโทษตายของนางก็คงจะหนีไม่พ้น

“นางบอกกับข้าว่าขอแค่คุณหนูไม่บอกกล่าวเรื่องนี้กับผู้ใดนางจะยอมเป็นวัวเป็นม้ารับใช้คุณหนูเจ้าค่ะ” เผิงซีกลับมาเล่าเรื่องที่นางและตงเสวี่ยได้พูดคุยกันด้วยรอยยิ้ม

“บ่าวก็เลยบอกกับนางไปว่าขอแค่เพียงนางยินยอมทำงานให้คุณหนู ไม่เพียงเรื่องของนางและคุณชายรองจะไม่ถูกเปิดเผย นางยังจะได้มีเงินทองเอาไว้ใช้ไม่ขาดมืออีกด้วย หากสะสมดีๆ นางก็จะสามารถไถ่ถอนตนเองไม่ต้องอยู่อย่างหวาดหวั่นข้างกายของคุณหนูรองอีก ไม่แน่ว่าวันหน้าเมื่อนางเป็นอิสระแล้วเรื่องของนางกับคุณชายรองก็คงจะสามารถเปิดเผยให้ผู้อื่นล่วงรู้ได้เจ้าค่ะ” คำพูดของเผิงซีทำให้ซูหลีหลี่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“เจ้ายังใช้การได้เช่นเดิม ไม่เพียงรู้จักดูสีหน้าคนยังรู้จักพลิกแพลงสถานการณ์ได้อย่างลื่นไหล เงินก้อนนี้ข้ามอบให้เจ้าเป็นรางวัลที่เจ้าทำความดีความชอบ ส่วนอีกสามถุงที่เหลือเจ้าเอาไปแบ่ง ตงชิง ตงผิง และตงหนานก็แล้วกัน” ซูหลีหลี่เอ่ยพลางมอบถุงเงินที่บรรจุเงินเอาไว้จนหนักอึ้งให้เผิงซี และมอบถุงเงินใบเล็กๆ อีกสามถุงให้เผิงซีนำไปมอบให้เพื่อนๆ เผิงซีรีบขอบคุณและรับถุงเงินไปจากซูหลีหลี่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี

“บ่าวขอบคุณ คุณหนูเจ้าค่ะ” เมื่อเอ่ยจบนางก็ทำท่าว่าจะถอยออกไปแต่ซูหลีหลี่กลับรั้งตัวนางเอาไว้

“อีกประเดี๋ยวข้าจะออกไปข้างนอก เจ้ากับตงชิงติดตามข้าออกไปข้างนอกก็แล้วกัน ส่วนตงผิงกับตงหนานให้เฝ้าเรือนคอยรับหน้าผู้อื่นแทนข้า” คำพูดของซูหลีหลี่ทำให้เผิงซีพลันขมวดคิ้วในทันที

“คุณหนูจะลักลอบออกจากจวนหรือเจ้าคะ” คำถามของสาวใช้ทำให้ซูหลีหลี่พยักหน้า

“วันนี้เป็นวันดี ข้าอยากจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย เจ้าไม่ต้องกังวลหรอกว่าจะมีผู้อื่นล่วงรู้ คนในจวนนี้นอกจากซูหลีเซียงที่เกลียดชังข้าเข้ากระดูกดำแล้วผู้อื่นก็มองข้าราวกับอากาศธาตุ ไม่มีผู้ใดสนใจหรอกว่าข้าจะยังอยู่ในจวนหรือออกไปข้างนอก” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้เผิงซีก็พยักหน้า

“เช่นนั้นบ่าวจะไปแจ้งให้ ตงชิง ตงผิงและตงหนานเตรียมตัวเอาไว้เจ้าค่ะ” เผิงซีเอ่ยพลางล่าถอยออกไป เผิงซีเป็นคนที่เข้าใจความคิดของซูหลีหลี่มากที่สุด สาเหตุที่คุณหนูของนางทิ้งตงผิงและตงหนานเอาไว้คอยรับหน้าก็เพราะว่าถึงว่าจะไม่มีผู้ใดสนใจว่าคุณหนูของนางจะหายไปไหน แต่คุณหนูของนางก็ไม่กล้าไว้วางใจคุณหนูรอง จึงจำเป็นต้องให้ตงผิงและตงหนานซึ่งเป็นสาวใช้ที่เติบโตมาด้วยกันกับคุณหนูคอยอยู่รับหน้าคุณหนูรองเอาไว้ที่จวน

หลังจากพูดจาฝากฝังตงผิงและตงหนานเสร็จเรียบร้อยแล้วเผิงซีและตงชิงก็ช่วยกันผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกายให้ซูหลีหลี่ จากเดิมทีที่นางสวมชุดผ้าแพรไหมอันล้ำค่าก็ผลัดเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าของสาวใช้ สวมใส่หมวกผ้าปิดบังใบหน้าเอาไว้แล้วก็ลักลอบออกจากจวนสกุลซูทางประตูเล็กทางด้านหลัง ผู้คุมสองสามคนที่คอยเฝ้าประตูอยู่แค่ได้รับเงินจากเผิงซีเล็กๆ น้อยๆ ก็ยินยอมปล่อยให้พวกนางออกไปแล้ว

จวนสกุลซูไม่ใช่จวนที่เคร่งครัดกฎระเบียบสักเท่าไหร่ บรรดาสาวใช้รุ่นใหญ่ขอแค่เพียงจ่ายเงินสักเล็กน้อยก็สามารถออกจากจวนได้สบายแล้ว ในยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้หากมีโอกาสได้เป็นสาวใช้รุ่นใหญ่ในจวนขุนนางแล้วก็ย่อมจะดีกว่าเป็นแค่เพียงเด็กสาวชาวบ้านธรรมดา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ได้กังวลเรื่องที่ว่าสาวใช้เหล่านี้จะหลบหนีออกจากจวนไป ไม่ว่าพวกนางจะออกจากจวนไปด้วยเหตุผลอะไรสุดท้ายแล้วพวกนางก็ต้องกลับจวนมาอยู่ดี

“คุณหนูพวกเราจะไปที่ใดกันหรือเจ้าคะ” ตงชิงอดส่งเสียงถามซูหลีหลี่ไม่ได้ ยามนี้ทั้งนางและเผิงซีต่างก็ต้องรีบสาวเท้าเพื่อก้าวตามคุณหนูของนางให้ทัน ความเร็วระดับนี้ทำให้ตงชิงอดเอ่ยปากถามออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้ว่าคุณหนูของนางกำลังจะไปที่ไหนเหตุใดจึงต้องเร่งรีบขนาดนี้

“ข้าจะพาพวกเจ้าไปชมเรื่องสนุกที่ตลาด” อีกทั้งยังอาจจะได้ช่วยเหลือคนผู้หนึ่งอีกด้วย ประโยคท้ายนี้ซูหลีหลี่ไม่ได้เอ่ยออกมาด้วยกังวลว่าเมื่อนางไปถึงตลาดแล้วจะไม่พบเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นในชาติที่แล้ว

ตลาดกลางเมืองคือแหล่งซื้อหาของกินของใช้ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง ในชาติก่อนพอนางรู้ตัวว่าจะไม่ได้แต่งเข้าจวนอ๋องแล้วอีกทั้งยังต้องแต่งออกไปอยู่ตามหัวเมืองชายแดนทำให้นางรู้สึกว่าต่อไปคงยากที่จะได้เข้ามาเมืองหลวงอีก นางจึงได้ชักชวนสาวใช้ทั้งสี่ของตนเองลักลอบออกจากจวนสกุลซูมาเที่ยวชมความครึกครื้นที่ตลาดในเมือง การเที่ยวชมในครั้งนี้ทำให้นางโชคดีได้ช่วยเหลือคนกลุ่มหนึ่งเอาไว้ อีกทั้งยังสามารถช่วยเหลือทารกน้อยอีกหนึ่งคนเอาไว้ด้วย และทารกผู้นั้นสุดท้ายนางก็รับเขาเอาไว้เป็นบุตรบุญธรรม มาชาตินี้นางจึงตั้งใจมาที่ตลาดแห่งนี้อีกครั้ง เป้าหมายหลักของนางก็คือมาช่วยเหลือบุตรชายบุญธรรมของตนเองและมาช่วยเหลือกลุ่มคนที่เคยช่วยเหลือเกื้อกูลนางในชาติก่อน

“แม่นางข้างหน้ามีคนบ้าอาละวาดแม้แต่หน่วยลาดตระเวนของกองกำลังรักษาเมืองก็ยังย่ำแย่พวกเจ้าอย่าได้เข้าไปเลย” เสียงเตือนของหญิงชราผู้หนึ่งพร้อมด้วยเสียงกรีดร้องของผู้คนทำให้ซูหลีหลี่ยิ้มออกมาแล้วรีบวิ่งตรงไปยังจุดที่เกิดเรื่องในทันที

“คุณหนู” เสียงเรียกของตงชิงและเผิงซีหาได้หยุดยั้งซูหลีหลี่ได้แต่กลับดึงดูดความสนใจของคนผู้หนึ่งที่กำลังถูกประคองขึ้นไปหลบเลี่ยงความวุ่นวายบนชั้นสองของโรงน้ำชา

“หลบไป พวกเจ้าทุกคนจงหลบไป” เสียงของนายทหารหลายคนดังขึ้นพร้อมด้วยเสียงร้องตะโกนด้วยความบ้าคลั่งของชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง เขากำลังเหวี่ยงดาบเพื่อทำร้ายผู้คนที่อยู่ใกล้เขา ซูหลีหลี่จ้องมองนายทหารหลายคนที่ได้รับบาดเจ็บแต่นายทหารเหล่านี้กลับไม่กล้าทำร้ายคนที่กำลังคลุ้มคลั่งผู้นั้น นางดึงเข็มที่ซุกซ่อนอยู่ที่ชายแขนเสื้อออกแล้วก็จ้องมองชายที่กำลังคลุ้มคลั่งผู้นั้นด้วยสายตามุ่งมั่น พอได้เห็นจุดสำคัญที่สามารถทำให้ชายผู้นั้นสลบได้แล้วนางก็สะบัดเข็มในมือออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำในทันที

“ท่านแม่ทัพ” เสียงร้องของนายทหารหลายคนทำให้ซูหลีหลี่ได้แต่พ่นลมหายใจออกมาแล้วเดินตรงไปยังทิศทางที่ชายวัยกลางคนที่เคยคลุ้มคลั่งล้มลงไป

“แม่นางเจ้าจะทำอะไร” นายกองผู้หนึ่งรีบวิ่งเข้ามาขวางนางไว้แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

“ข้ากำลังจะช่วยเจ้านายของพวกท่านอย่างไรเล่า ทางที่ดีท่านจงรีบสะสางความวุ่นวายให้เรียบร้อยเสีย แล้วก็จงสั่งให้คนของท่านอย่าได้เปิดเผยฐานะของเจ้านายของท่านด้วย ไม่เช่นนั้นคงจะสมใจคนที่ลงมือฝังหนอนกู่เข้าไปในร่างกายของเจ้านายของพวกท่านแน่” เมื่อซูหลีหลี่เอ่ยเช่นนี้เหอจงก็รีบหันไปส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความดุร้ายใส่ลูกน้องของเขาในทันที

“ไม่ได้ยินที่แม่นางคนนี้พูดหรือ ไปดูซิว่ามีผู้ใดได้รับบาดเจ็บหรือไม่ หากมีก็จงรีบเยียวยาพวกเขาเสีย และที่สำคัญอย่าได้เปิดเผยฐานะของนายท่านอย่างเด็ดขาด” เมื่อเหอจงเอ่ยเช่นนี้บรรดาลูกน้องของเขาก็รับคำแล้วรีบลงมือทำตามคำสั่งของเหอจงในทันที