จวนปีศาจ

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงในวันนี้ดูสดใสแฝงไปด้วยกระแสคลื่นใต้น้ำ ร้านผ้าแพรไหมที่ขึ้นชื่อว่าประณีตที่สุดในใต้หล้า บัดนี้เนืองแน่นไปด้วยขบวนรถม้าหรูหราจากสองจวนใหญ่ที่บังเอิญมาบรรจบกันโดยมิได้นัดหมาย

มู่หรงเสวี่ยก้าวลงจากรถม้าในอาภรณ์สีขาวนวลตา ท่วงท่าของนางสงบนิ่งเมื่อนางเดินเข้าไปภายในร้าน สายตาพลันปะทะกับร่างสูงสง่าในชุดลำลองสีเหลืองอำพันของเหอจิ่งเว่ย และสตรีในชุดสีชมพูกลีบบัวข้างกายเขา นั่นคือมู่หรงเจียวน้องสาวต่างมารดาของนาง

"พี่หญิง ท่านก็มาเลือกชุดมงคลในวันนี้หรือเจ้าคะ" 

มู่หรงเจียวรีบเอ่ยทักด้วยรอยยิ้มหวานทว่าดวงตากลับทอประกายเยาะเย้ย

 "ช่างบังเอิญนัก องค์รัชทายาททรงเกรงว่าชุดของข้าจะไม่สมเกียรติ จึงพามาเลือกผ้าแพรไหมด้วยพระองค์เอง"

เหอจิ่งเว่ยยืนนิ่ง มือของเขาไพล่หลังพลางมองมาที่มู่หรงเสวี่ยด้วยสายตาซับซ้อน เขาหวังจะเห็นรอยร้าวในดวงตาของนาง หวังจะเห็นความริษยาที่เขาปรนเปรอน้องสาวของนางเช่นที่นางเคยโหยหาในชาติก่อน นึกไม่ถึงว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับมีเพียงความเฉยชาที่เย็นเยียบปรากฏชัดในแววตา

"ในเมื่อรัชทายาททรงใส่ใจเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าก็ควรเลือกให้ดี อย่าให้เสียพระเกียรติ" 

มู่หรงเสวี่ยตอบเรียบ ๆ ก่อนจะหันไปทางเถ้าแก่ร้าน

 "ชุดมงคลของข้าเสร็จแล้วหรือไม่"

เถ้าแก่รีบประคองชุดมงคลสีแดงออกมาอย่างระมัดระวัง ทันทีที่นางลองสวมชุด ทั้งร้านพลันตกอยู่ในความเงียบงัน ชุดเจ้าสาวของมู่หรงเสวี่ยไม่ได้ใช้ผ้าไหมปักดิ้นทองระยิบระยับอย่างที่นิยมกันในเมืองหลวง แต่กลับเป็นผ้าไหมสีเลือดนกที่ทออย่างแน่นหนา ปักลวดลายพยัคฆ์ขาวด้วยดิ้นเงินบริสุทธิ์ ทุกฝีเข็มที่ปักลงไปดูดุดัน ทรงพลังและสง่างามน่าเกรงขาม

และที่โดดเด่นที่สุดคือที่สายรัดเอวสีดำสนิทนางเสียบมีดสั้นกระดูกขาวที่ได้รับจากแดนเหนือไว้ตรงนั้นอย่างเปิดเผย

"นั่นมัน มีดสั้นสลักลายชนเผ่าเหอเป่ย" 

เหอจิ่งเว่ยโพล่งออกมาอย่างลืมตัว แววตาของเขาฉายชัดด้วยความตระหนกและริษยา

 "ของสิ่งนี้คืออาวุธระดับยอดฝีมือที่เซี่ยอี้เฟยตีชิงมาได้จากการศึกครั้งใหญ่ เขาให้ความสำคัญกับเจ้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

มู่หรงเสวี่ยปรายตามองมีดสั้นที่เอวพลางลูบมันเบา ๆ

 "ท่านแม่ทัพเกรงว่าหม่อมฉันจะโดดเดี่ยวในจวน จึงมอบอาวุธไว้ให้ป้องกันตัวและป้องกันสุนัขที่ชอบมาเห่าหอนรบกวนความสงบเพคะ"

คำพูดนั้นคล้ายตบหน้าเหอจิ่งเว่ยกลางแจ้ง เขาโกรธจนหน้าซีดสลับเขียวคล้ำ มองดูนางในชุดสีแดงเพลิงที่ดูราวกับเทพธิดาแห่งสงคราม สง่าราศีของนางข่มมู่หรงเจียวที่แต่งกายอ่อนหวานจนกลายเป็นเพียงเด็กสาวที่ไร้เดียงสาไปถนัดตา

"เจ้าแต่งกับปีศาจที่แม้แต่วันแต่งงานก็ยังไม่ยอมโผล่หน้ามาเมืองหลวง" 

มู่หรงเจียวอดมิได้ที่จะหาจุดอ่อนพูดจาถากถางพี่สาว

 "มีข่าวลือหนาหูว่าท่านท่านแม่ทัพจะส่งเพียงง้าวศึกมาเข้าพิธีแทนตัว พี่หญิง ท่านช่างน่าเวทนานัก ต้องเข้าหอกับกองเหล็กเพียงลำพัง"

เหอจิ่งเว่ยแค่นยิ้ม

 "นั่นสิ มู่หรงเสวี่ย หากเจ้าเปลี่ยนใจตอนนี้ ข้าอาจจะพอช่วยพูดกับเสด็จพ่อให้เจ้าเปลี่ยนไปแต่งกับขุนนางคนอื่นที่มีตัวตน อยู่จริงได้นะ"

มู่หรงเสวี่ยหัวเราะในลำคอ เสียงหัวใจของนางมั่นคงดุจภูผา

 "ขอบคุณในความหวังดีที่ไร้ค่าเพคะ แต่สำหรับหม่อมฉัน สามีที่เป็นกองเหล็กแต่มีเกียรติ ยังน่าอภิรมย์กว่าสามีที่มีลมหายใจแต่กลับไร้สัจจะและมากตัณหาหลายเท่าตัวนัก"

นางไม่รอฟังคำโต้แย้ง ให้คนถอดชุดเก็บใส่ห่อผ้าดังเดิมแล้วก้าวออกจากร้านผ้าด้วยท่วงท่าที่ทิ้งความอัปยศไว้เบื้องหลัง ทิ้งให้เหอจิ่งเว่ยยืนกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกจุกในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อกลับถึงจวนราชครู มู่หรงเสวี่ยกลับพบความประหลาดใจจากว่าที่สามีปีศาจที่ยังไม่จบสิ้น

นายทหารชุดดำคนเดิมนั่งรออยู่ห้องโถงพร้อมกับกล่องไม้จันทน์หอมขนาดเล็กที่ดูเรียบง่ายแต่มีกลไกซับซ้อน

"ท่านแม่ทัพฝากจดหมายฉบับที่สองและสิ่งนี้มาให้คุณหนูใหญ่ขอรับ" 

ทหารผู้นั้นกล่าวด้วยสายตาที่แฝงความเคารพมากขึ้นกว่าวันแรก

มู่หรงเสวี่ยรับมาเปิดอ่านในที่รโหฐาน ลายมือตวัดดุดันในจดหมายทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ

‘ข้าไม่อาจกลับเมืองหลวงเพื่อเข้าพิธีร่วมกับเจ้าได้ เพราะศึกทางเหนือยังไม่สงบ คนทั้งเมืองหลวงคงกำลังหัวเราะเยาะเจ้าที่ต้องแต่งกับง้าวศึก แต่ข้า เซี่ยอี้เฟย ไม่เคยยอมให้คนของข้าถูกดูแคลน

ในกล่องนี้คือกุญแจคลังสมบัติลับ ของจวนแม่ทัพในเมืองหลวง เงินทองในนั้นข้าหามาด้วยชีวิตและเลือดเนื้อ หากเจ้ายืนยันจะอยู่จวนคนเดียว ก็จงผลาญเงินเหล่านั้นให้เต็มที่ ซื้อทุกอย่างที่เจ้าอยากได้ ใช้ชีวิตให้สุขสบายที่สุดจนคนพวกนั้นต้องอิจฉาจนกระอักเลือด

ข้าจะดูว่า เจ้าจะผลาญสมบัติข้าหมดก่อน หรือข้าจะรอดชีวิตกลับไปทวงถามค่าตอบแทนจากเจ้าได้ก่อนกัน’

มู่หรงเสวี่ยเปิดกล่องออก และพบกับกุญแจทองคำแท้สลักลายพยัคฆ์ พร้อมกับตราประทับส่วนตัวของเซี่ยอี้เฟยที่สามารถเบิกถอนเงินจากร้านแลกเงินทุกแห่งในใต้หล้าได้ไม่จำกัด

นางนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสดใสที่สุดเท่าที่เคยทำมาในสองชาติภพ

"เซี่ยอี้เฟย ท่านช่างเป็นปีศาจที่รู้ใจข้านัก"

ในขณะที่สตรีคนอื่นโหยหาความรักและเวลาจากสามี แต่มู่หรงเสวี่ยที่ผ่านความตายมาแล้วโหยหาเพียงสองสิ่งคือความสงบ และความมั่นคง

การที่สามีไม่กลับบ้านแต่ส่งกุญแจคลังสมบัติมาให้เช่นนี้ สำหรับนางแล้วมันยิ่งกว่าวาสนาจากสวรรค์เสียอีก ชาติก่อนนางต้องเหนื่อยยากบริหารวังหลังเพื่อประหยัดเบี้ยหวัดให้รัชทายาทผู้เย็นชา ทว่าชาตินี้นางกลับมีคลังสมบัติของแม่ทัพผู้มั่งคั่งให้ใช้สอยตามใจชอบ

นางมองไปที่ชุดเจ้าสาวที่วางอยู่เคียงข้างมีดสั้น แววตาของนางทอประกายเด็ดเดี่ยว

"ในเมื่อท่านให้โอกาสข้าถึงเพียงนี้ ข้าก็จะใช้ชีวิตในจวนให้เป็นสวรรค์บนดินส่วนรัชทายาทและน้องสาวผู้นั้น หากอยากจะมาวุ่นวาย ก็จงเตรียมตัวพบกับเมียแม่ทัพที่รวยที่สุดและร้ายที่สุดในเมืองหลวงได้เลย"

ความเศร้าโศกจากอดีตเลือนหายไป เหลือเพียงแผนการใช้ชีวิตอย่างหรูหราลอยตัวท่ามกลางซากปรักหักพังของวาสนาเก่าที่นางตั้งใจจะถล่มให้ราบคาบในอีกไม่ช้า