หัวใจไร้รอยรัก

สายลมยามบ่ายพัดผ่านศาลาริมสระบัวภายในเขตพระราชฐานชั้นนอก กลิ่นอายของดอกบัวหอมระรื่นไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบกายของมู่หรงเสวี่ยผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย นางกำลังนั่งจิบชาอย่างสงบรอรถม้าของตระกูล ขณะนั้นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยจนน่ารำคาญกลับดังขึ้นจากทางด้านหลัง

นางไม่หันไปมอง แต่กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเหอจิ่งเว่ยก็เพียงพอที่จะทำให้นางรับรู้ถึงการมาเยือนของเขา

"มู่หรงเสวี่ย เจ้าช่างกล้าหาญนัก" 

น้ำเสียงของรัชทายาทหนุ่มเต็มไปด้วยความเข่นเขี้ยว เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านาง บดบังแสงตะวันจนเงาทอดทับร่างระหง

 "เจ้าคิดว่าการประชดประชันข้าด้วยการเลือกแต่งงานกับปีศาจกระหายเลือดเช่นเซี่ยอี้เฟย จะทำให้ข้าหันมาสนใจเจ้าอย่างนั้นหรือ"

มู่หรงเสวี่ยค่อย ๆ วางถ้วยชาลงอย่างแช่มช้า นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่เคยฉายชัดด้วยความเทิดทูนในชาติก่อน บัดนี้เหลือเพียงความเรียบเฉยราวกระจกเงาที่สะท้อนเพียงภาพลักษณ์อันน่าสมเพชของเขาเท่านั้น

"ประชดหรือเพคะ" 

นางทวนคำด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา

 "องค์รัชทายาททรงประเมินตนเองสูงเกินไปแล้ว หม่อมฉันเพียงเลือกทางเดินที่สงบสุขที่สุดให้ตนเอง เหตุใดท่านถึงคิดว่าทุกการตัดสินใจของหม่อมฉันต้องวนเวียนอยู่รอบตัวท่านเล่า"

เหอจิ่งเว่ยชะงัก แววตาความชิงชังของเขามีรอยร้าววูบหนึ่งด้วยความตระหนก ชาติก่อนนางมักจะคลานเข่าเข้าหาเขา ร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาในยามที่เขาโกรธเคืองนาง แต่ในวันนี้สตรีตรงหน้ากลับดูสูงส่งและห่างเหินจนเขาเอื้อมไม่ถึง

"เจ้าอย่ามาเล่นลิ้น ข้ากำลังจะสั่งสอนเจ้าในฐานะที่เห็นแก่ความสัมพันธ์แต่เก่าก่อน" 

เขาขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกาย

'นั่นปะไร ย้อนเวลากลับมาเหมือนข้าไม่มีผิด'

นั่นหมายความว่าเหอจิ่งเว่ยก็รู้เช่นเดียวกับนาง

 "เซี่ยอี้เฟยมิใช่บุรุษที่สตรีในห้องหอเช่นเจ้าจะรับมือได้ เขาโหดเหี้ยม วิปริต และไร้หัวใจ จวนแม่ทัพที่ชายแดนนั่นก็ไม่ต่างจากนรกบนดิน เจ้าเลือกทางนี้เพราะต้องการให้ข้ารู้สึกผิดใช่หรือไม่ เจ้าต้องการให้ข้าตราหน้าตนเองว่าเป็นต้นเหตุที่ส่งเจ้าไปตาย"

มู่หรงเสวี่ยหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวใจที่ดูแคลนความเขลาของคนตรงหน้าอย่างที่สุด

"ทรงสั่งสอนหม่อมฉันหรือ" 

นางลุกขึ้นยืนช้า ๆ ท่วงท่าสง่างามเหมือนชาติก่อนไม่มีผิด แม้เขาจะรู้เหมือนกันว่านางย้อนกลับมา แต่ก็อดจ้องมองไม่ได้

 "ฝ่าบาททรงตรัสว่าเซี่ยอี้เฟยไร้หัวใจ แล้วท่านเล่า ท่านที่มีหัวใจ แต่กลับใช้มันเพื่อรักสตรีผู้หนึ่งและเหยียบย่ำสตรีอีกผู้หนึ่งจนจมดินมาตลอดชีวิต ท่านมีคุณสมบัติใดมาสั่งสอนหม่อมฉันเรื่องความเจ็บปวดกัน"

เหอจิ่งเว่ยหน้าซีดเผือด

 "เจ้า... เจ้าพูดเรื่องอะไร"

"ท่านบอกว่าจวนแม่ทัพคือนรกบนดิน" 

มู่หรงเสวี่ยก้าวเข้าไปประชิด กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวนางทำให้เขารู้สึกมึนงงทว่าคำพูดของนางกลับคมกริบดุจคมกระบี่ 

"สำหรับหม่อมฉัน การต้องอยู่เคียงคู่กับบุรุษที่กายอยู่ตรงหน้าแต่ใจถวิลหาผู้อื่นนั่นต่างหากคือนรกที่แท้จริง การต้องถูกทอดทิ้งให้โดดเดี่ยวในตำหนักโดยมีชื่อว่าเป็นภรรยาเอกนั่นต่างหากคือความตายที่ทรมานที่สุด"

นางเว้นจังหวะ มองลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มสั่นระริกของเขา

 "เซี่ยอี้เฟยอาจจะโหดเหี้ยม แต่เขาเปิดเผยชัดเจน เขาไม่เคยหลอกลวงใครด้วยหน้ากากแห่งความดีงาม หากเขาจะทิ้งหม่อมฉันไว้ที่จวน หม่อมฉันก็จะได้อยู่อย่างสงบเงียบโดยไม่ต้องคอยระแวงว่าสามีจะแอบไปพลัดพรากวาสนาใคร ท่านควรจะดีใจมิใช่หรือเพคะ ในเมื่อท่านได้ครองคู่กับมู่หรงเจียวตามที่ปรารถนา เหตุใดจึงยังต้องมาวุ่นวายกับหม่อมฉันอีก"

คำพูดของนางกระแทกเข้ากลางใจของเหอจิ่งเว่ยอย่างจัง เขาเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ความรู้สึกจุกแน่นในลำคอที่นางเคยรู้สึกเมื่อครู่ บัดนี้มันกลับมาตกอยู่ที่เขาเสียเอง

"มู่หรงเสวี่ย เจ้าจะเสียใจ เมื่อถึงวันที่เจ้าถูกทิ้งให้อดตายที่ชายแดน อย่าได้ซมซานกลับมาขอความช่วยเหลือจากข้า!" 

เขาตวาดกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้

"วันนั้นจะไม่มีวันมาถึงเพคะ" 

มู่หรงเสวี่ยย่อกายลงคำนับอย่างงดงามทว่าห่างเหิน 

"เพราะชาติก่อน หม่อมฉันได้ตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ความตายครั้งนั้นสอนให้รู้ว่า การฝากชีวิตไว้กับบุรุษไร้ใจเช่นท่านคือความโง่เขลาเพียงสิ่งเดียวที่หม่อมฉันจะไม่ทำซ้ำเป็นครั้งที่สอง"

นางเงยหน้าขึ้น สบตาเขาเป็นครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย 

"ขอให้ท่านและน้องสาวของหม่อมฉันครองรักกันให้เนิ่นนาน รักกันให้มากเท่ากับความเจ็บปวดที่ท่านเคยหยิบยื่นให้ผู้อื่น หม่อมฉันขอลา"

มู่หรงเสวี่ยหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้รัชทายาทหนุ่มยืนนิ่งค้างอยู่กลางศาลา ลมพัดแรงจนฉลองพระองค์สะบัดพลิ้ว ทว่าหัวใจของเขากลับรู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด เขาได้ชัยชนะในความรัก ได้แต่งกับสตรีที่รักปักใจ แล้วเหตุใดความรู้สึกในยามนี้กลับไม่ต่างจากการพ่ายแพ้จนย่อยยับ

เขามองตามแผ่นหลังที่ตั้งตรงของนางไป แผ่นหลังนั้นดูเข้มแข็งและอิสระจนเขาเริ่มหวาดกลัวว่าสตรีที่เขาเคยดูถูกว่าไร้ค่า บัดนี้ได้หลุดลอยไปอยู่ในที่ที่เขาไม่มีวันเอื้อมถึงอีกตลอดกาล

ในขณะเดียวกัน มู่หรงเจียวที่แอบยืนดูอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลนัก จิกเล็บลงบนฝ่ามือจนเลือดซึม นางเห็นแววตาที่สั่นไหวของเหอจิ่งเว่ยยามมองพี่สาว แววตาแบบนั้นเป็นแววตาแห่งความเสียดายและอาวรณ์ที่เริ่มก่อตัวขึ้น มันทำให้แผนการเสวยสุขบนกองเงินกองทองของนางเริ่มมีรอยร้าวตั้งแต่วันแรก